I SA/Lu 741/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. w L. na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie zwrotu dotacji p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę; II. zwrócić L. w L. całą kwotę uiszczonego wpisu od skargi w wysokości [...] zł ([...] złotych). L. w L. wniosło skargę na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie zwrotu dotacji. Stosownie do art. 52 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.- dalej p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Z przepisu tego wynika, iż zaskarżona może zostać tylko taka decyzja administracyjna, która została wydana w wyniku rozpatrzenia wniesionego przez stronę środka zaskarżenia, a zatem co do zasady – decyzja organu drugiej instancji. Możliwość wniesienia środka zaskarżenia oznacza, iż decyzja organu pierwszej instancji może zostać wyeliminowana z obrotu prawnego przez organ odwoławczy. Dopuszczenie wniesienia skargi do sądu na decyzję, wydaną w pierwszej instancji oznaczałoby stworzenie pewnego rodzaju konkurencji pomiędzy administracyjną kontrolą instancyjną a kontrolą, sprawowaną przez sąd. Niewykorzystanie przez stronę dostępnych środków zaskarżenia powoduje, iż złożona do sądu administracyjnego skarga oceniona zostanie jako niedopuszczalna, co z kolei skutkować będzie jej odrzuceniem (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2012 r., II GSK 729/12). W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na decyzję organu pierwszej instancji – Prezydenta Miasta. Strona skarżąca nie wniosła odwołania do organu odwoławczego, którym w tego rodzaju sprawach – zgodnie z art. 61 ust. 3 w zw. z ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 869 ze zm.) – jest właściwe samorządowe kolegium odwoławcze. Nie korzystając z administracyjnego toku instancji, strona nie wyczerpała środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co czyni skargę niedopuszczalną. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wówczas, gdy jest ona niedopuszczalna, wobec czego orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia. Na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, orzeczono jak w punkcie II postanowienia.