I SA/Lu 753/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Sędziowie WSA Monika Kazubińska-Kręcisz WSA Ewa Kowalczyk Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi L. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, dalej: "Dyrektor Izby Skarbowej", "organ odwoławczy", po rozpatrzeniu sprawy z odwołania wniesionego przez [...] od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...], dalej: "Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego", "organ pierwszej instancji", z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie odmowy uchylenia dotychczasowej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2005 r, nr [...] dotyczącej określenia wysokości odsetek za zwłokę od zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiąc lipiec 1999 r. w kwocie [...]zł: utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że w dniu [...] czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (sygn. akt I SA/Lu [...]) oddalił wniesioną skargę na ww. decyzję uznając, że wydane decyzja nie narusza prawa. Oddalono również wniesioną na przedmiotowy wyrok skargę kasacyjną (wyrok z dnia [...] listopada 2007 r. sygn.. akt II FSK [...]). W okresie od [...] lipca 2006 r. do z dnia [...] maja 2015 r., skarżąca składała kolejno cztery wnioski o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2005 r. Organ podatkowy po wznowieniu postępowania, odmawiał uchylenia wydanej decyzji w całości kolejno decyzjami z dnia: [...] kwietnia 2007 r., [...] marca 2009 r, [...] lutego 2013 r, [...] lipca 2015 r. Od wydanych decyzji skarżąca składała odwołania do organu drugiej instancji, który utrzymywał w mocy decyzje wydane przez organ pierwszej instancji kolejno decyzjami z dnia: [...] lipca 2007 r., [...] czerwca 2009 r., z dnia [...] maja 2013 r., [...] października 2015 r. Przedmiotowe decyzje (z wyłączeniem decyzji z dnia [...] października 2015 r.) zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W wydanych kolejno wyrokach z dnia [...] listopada 2007 r., sygn. akt: I SA/Lu [...], z dnia [...] stycznia 2010 r. sygn. akt: I SA/Lu [...], z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt: I SA/Lu [...], sąd oddalił skargi dotyczącą wznowienia postępowania w sprawie określenia wysokości odsetek za zwłokę od zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999 r. Od przedmiotowych wyroków skarżąca złożyła skargi kasacyjne, które zostały oddalone, (z wyjątkiem sprawy o sygn. akt I SA/Lu [...] jeszcze nie rozpoznanej przez NSA) kolejno wyrokami:, z dnia [...] listopada 2008 r., sygn. akt: II FSK [...], dnia [...] października 2011 r., sygn. akt: II FSK [...]. W dniu [...] października 2015 r. skarżąca złożyła piąty wniosek o wznowienie postępowania i stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej dotyczącej określenia wysokości odsetek za zwłokę od zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999 r. Powołała się na istnienie nowych dowodów w sprawie, istniejących w dniu wydania decyzji wymiarowych, a nie znanych organom podatkowym. Jako nowe dowody powołano dokumenty, które można zakwalifikować do trzech różnych grup. Jako pierwszą grupę dokumentów wskazano: 1. Aneks nr [...] do umowy o współpracę w zakresie połączenia spółek zawarty pomiędzy firma A, a firma B; 2. Aneksy nr [...] i [...] do Umowy o współpracę w zakresie połączenia spółek zawartej pomiędzy firma A, a firma B; 3. Umowę zawartą pomiędzy firma A, a spółką firma C w sprawie gwarancji wynikającej z Umowy o współpracę zawartej pomiędzy firma A, a firma B wraz z Aneksem nr [...] i nr [...]; 4. Umowę przedwstępna sprzedaży zawartą pomiędzy firma A., a "firma D wraz z Aneksem [...] oraz pełnomocnictwo wystawione przez firma D dotyczące zakupu akcji dla firma D w jej własnym imieniu i na jej własny rachunek; 5. Umowę przedwstępna zawartą pomiędzy firma A, a spółką firma E wraz z Aneksem nr [...] oraz pełnomocnictwo wystawione przez firma E dla firma A dotyczące zakupu akcji dla spółki firma E w jej własnym imieniu i na jej własny rachunek. Jako drugą grupę skarżąca wskazała dokumenty, mające potwierdzać, że została ona oskarżona na zlecenie grupy osób zorganizowanych. Wskazując, że stanowią one dowód na okoliczność przekazania przez J. G. pieniędzy w depozyt na zakup w jego imieniu akcji, które jednak zostały mu zwrócone, gdyż nieprzewidziane okoliczności uniemożliwiły zakup akcji w jego imieniu od drobnych akcjonariuszy. Kolejną grupą dokumentów, są dokumenty uzyskane w toku postępowania karnego przez Sąd Rejonowy w [...] III Wydział Karny (do sprawy III Ks [...]). W ocenie skarżącej nowe okoliczności tj. zeznania J. R., jako reprezentanta firma A zainteresowanego przejęciem firma F, który w jej ocenie zataił istnienie pięciu aneksów do umowy pomiędzy firma A, a firma B oraz innych zawieranych umów dotyczących zakupu akcji firma F które dotyczyły T. C.. Miał on również zataić istnienie pełnomocnictw udzielonych dla firma A dotyczących zakupu akcji dla spółek: firma D i firma E. Powyższe dokumenty miały być również zatajone przez prezesa zarządu firma B (później: firma G.), który przesyłając kserokopię umowy o współpracę w zakresie połączenia spółek do Komendy Miejskiej Policji w [...] nie dołączył do niej 5 aneksów do ww. umowy wskazując na cenę akcji określoną w § 5 umowy, tj. na kwotę [...]DM. Do złożonego wniosku dołączono 290 kart załączników. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego organ odwoławczy decyzją z dnia [...].03.2016 r., znak: [...] [...] odmówił uchylenia decyzji w całości. Od rozstrzygnięcia skarżąca złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji w całości, zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania, w szczególności Ordynacji podatkowej, poprzez nieprawdziwe stwierdzenia zawarte w ww. decyzji, uchylanie się od wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zbadania okoliczności podniesionych w toku postępowania w pismach i złożonych dokumentach wraz z wnioskiem, a dotyczących fałszywych dokumentów oraz okoliczności na podstawie których została wydana i uzasadniona decyzja podatkowa z dnia [...] maja 2005 r., znak: [...] Zarzuciła również brak obiektywnej analizy dowodów złożonych wraz z wnioskiem. W jej ocenie naruszono zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, poprzez selektywną ocenę dowodów i faktów, a nadto rozstrzyganie wątpliwości na niekorzyść Strony. W ocenie skarżącej przekroczono granice swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej sprzecznej z zebranym w sprawie materiałem dowodowym poprzez dowolne negowanie twierdzeń oraz zawartości składanych dowodów. Podkreśliła, że organ podatkowy nie badał i nie ocenił wszystkich dowodów i okoliczności zdarzeń związanych ze sprzedażą i zakupem akcji firma F, a jedynie te, które mają związek i dotyczą zawartej umowy z J. G.. W konsekwencji stanowisko organu podatkowego sprowadza się do konkluzji, iż jedynym istotnym dowodem z punktu widzenia organu są kwoty wynikające z przepływów pieniężnych. Badanie innych dowodów i okoliczności takich, które pozwoliłyby na ustalenie prawdy co do przebiegu transakcji sprzedaży akcji nigdy nie zostało podjęte i wykonane. W jej ocenie organ podatkowy, eliminuje z materiału dowodowego okoliczności wskazujące na przyjęcie nieprawidłowej ceny transakcyjnej dotyczącej zakupu akcji firma F przez J. G., a także pominął inne dowody, złożone wraz z wnioskiem, które potwierdzają, iż treści zawarte w decyzji podatkowej z dnia [...].05.2005 r., znak: [...] są nieprawdziwe. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącej. W pierwszej kolejności wskazał i wyjaśnił zasadę trwałości decyzji podatkowych, wyrażoną w art. 128 Ordynacji podatkowej ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: Ordynacja Podatkowa). Następnie przytaczając obszernie stanowisko sądów administracyjnych wyjaśnił skarżącej istotę postępowania wznowieniowego określonego w art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] października 2015 r. wskazała na dwie przesłanki uzasadniające wzruszenie ostatecznych ww. decyzji wymiarowych: fałszywość dowodów, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i wyjście na jaw istotnych dla sprawy, nowych okoliczności faktycznych. W ocenie organu odwoławczego organ podatkowy pierwszej instancji w sposób szczegółowy i wyczerpujący dokonał analizy wszystkich dokumentów złożonych z wnioskiem z dnia [...] października 2015 r. W Decyzji szczegółowo odniesiono się do poszczególnych wniosków i dokumentów oraz uzasadniono brak istnienia przesłanek wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej. Wskazano również na uzasadnienie decyzji wydanej w postępowaniu wymiarowym, z której jasno wynika, że przedmiotem ustaleń organów podatkowych nie była wartość rynkowa akcji czy wykazana umowach sprzedaży, a ich faktyczna cena. Organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że skarżąca dokonała w dniu [...] lipca 1999 r. zbycia akcji firma F na rzecz J. G. za kwotę [...]zł. Okoliczność otrzymania tej kwoty wynika z analizy bankowych przepływów środków pieniężnych i potwierdzona została zgromadzonym w postępowaniu wymiarowym materiałem dowodowym. Dowody potwierdzają, że skarżąca otrzymała kwotę przekraczającą o co najmniej [...] zł cenę sprzedaży akcji, wynikającą z treści. umów sprzedaży akcji. Nie dano wiary twierdzeniom skarżącej w zakresie "depozytu" dotyczącego kwoty [...]zł. Ustaleń w zakresie osiągniętego przychodu ze sprzedaży w dniu [...] lipca 1999 r. akcji dokonano w oparciu o dokumenty bankowe dotyczące przekazanych w tym dniu [...] lipca 1999 r. przez J. G. środków pieniężnych w wysokości [...] zł. Rozstrzygnięcia w powyższym zakresie, uznane zostały za prawidłowe, w zapadłych prawomocnych orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Organ podatkowy pierwszej instancji dokonał pogrupowania dowodów i okoliczności z nich wynikających z wnioskiem z dnia [...] października 2015 r., na dwie zasadnicze grupy: dokumenty nie stanowiące nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organom podatkowym i dokumenty, które powstały po dniu wydania decyzji ostatecznej, tj. po – [...] listopada 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że za słuszną należy uznać dokonaną przez organ pierwszej instancji ocenę merytoryczną przedłożonych przez skarżącą dowodów oraz konkluzję, iż znaczna ich część nie stanowi nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organom podatkowym. Wymienione dowody (k. 12-17 uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji) wraz ze złożonymi kserokopiami decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] maja 2005 r., oraz Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2005 r., (k. 192-198) nie mogą być uwzględnione, gdyż nie są nowe ani nie wynikają z nich żadne nowe okoliczności istniejące w momencie wydania decyzji ostatecznej. Drugą kategorię dowodów stanowią dokumenty, które powstały po dniu wydania decyzji ostatecznej, tj. po – [...] listopada 2005 r. (k.19-20 uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji). W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej jedynie dwa złożone dokumenty posiadają status dokumentów nowych, powstałych przed dniem [...] listopada 2005 r.: polecenie przelewu z dnia [...] maja 2000 r. stanowiące dopłatę podatku dochodowego za rok 1999 (k. 66) i Pismo Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] lipca 2005 r., znak: [...] Ds. [...], skierowane do Sądu Rejonowego w [...] III Wydział Karny z prośbą o sporządzenie kserokopii zeznań świadka A. B. (k. 212). W ocenie organu nie mają one jednak żadnego wpływu na wysokość określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. W ocenie organu odwoławczego, nie zaistniała przesłanka fałszywości dowodu. Wykazywana teza o sfałszowaniu dokumentacji dotyczącej wyceny akcji jest bezzasadna z uwagi na brak wpływu wskazywanych okoliczności na określenie zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie. Decyzja wymiarowa została wydana w oparciu o analizę przepływów środków pieniężnych pomiędzy skarżącą a J. G. w okresie [...] lipca 1999 r., wobec czego żądanie wznowienia postępowania oparte na art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 Ordynacji podatkowej nie znajduje uzasadnienia prawnego. Analiza wniosków, dowodów, zarzutów odwołania, oraz dodatkowe wyjaśnienia złożone w toku postepowania wznowieniowego w większości powielają dotychczasowe stanowisko skarżącej. Kwestionowana opinia H. R. nie miała wpływu na wynik sprawy. W decyzji wymiarowej nie powołano się na dowód z zeznań lub opinii H. R. i nie występowała ona jako biegły w postępowaniu podatkowym. Brak jest podstaw do zakwestionowania dotychczasowych ustaleń dotyczących przekazania przez J. G. faktycznej należności za akcje. Na poparcie swojego stanowiska organ odwoławczy przytoczył stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia [...] października 2011 r., sygn. akt II FSK [...] w którym w sposób jednoznaczny potwierdził, iż przedłożone dokumenty (m.in. umowy zawarte przez firma A. z innymi podmiotami) podobnie jak całe tło prywatyzacji firma F, nie ma, co do zasady, istotnego znaczenia dla ustalenia po jakiej cenie akcje zostały faktycznie sprzedane, a co za tym idzie nie stanowiły one ani nowych dowodów, ani nowych okoliczności, które uzasadniałyby zmianę decyzji ostatecznej. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w postępowaniu wznowieniowym nie pojawiły się żadne okoliczności, które czyniłyby powyższy wniosek nieaktualnym. Przedstawione dowody niejednolite rodzajowo, powtarzają się i znaczna ich część istniała w dniu wydania decyzji wymiarowej i była znana organom podatkowym w dniu jej wydania. Wiele dowodów było już złożonych w przeprowadzonych postępowaniach dotyczących wznowienia postępowania we wnioskach składanych dnia [...] lipca 2006 r. i [...] stycznia 2009 r. Zarzuty sformułowane w odwołaniu nie odpowiadają trybowi postępowania wznowieniowego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w ramach wznowionego postępowania podatkowego nie ma możliwości dokonywania kompleksowej, oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Podkreślono, że stronie zapewniono czynny udział na każdym etapie postępowania podatkowego, a powołane dokumenty ((Aneks nr [...] do umowy o współpracę w zakresie połączenia spółek zawarty pomiędzy firma A, a firma B; Aneksy nr [...] i [...] do Umowy o współpracę w zakresie połączenia spółek zawartej pomiędzy firma A, a firma B; Umowa zawarta pomiędzy firma A, a firma C w sprawie gwarancji wynikającej z Umowy o współpracę zawartej pomiędzy firma A, a firma B wraz z Aneksem nr [...] i nr [...]; Umowa przedwstępna sprzedaży zawartą pomiędzy firma A., a firma D wraz z Aneksem [...] oraz pełnomocnictwo wystawione przez firma D dotyczące zakupu akcji dla firma D w jej własnym imieniu i na jej własny rachunek; Umowa przedwstępna zawartą pomiędzy firma A, a firma E wraz z Aneksem nr [...] oraz pełnomocnictwo wystawione przez firma E dla firma A dotyczące zakupu akcji dla firma E w jej własnym imieniu i na jej własny rachunek.) analizowane wielokrotnie przez organy podatkowe, nie podważają stwierdzeń zawartych w uzasadnieniu decyzji ostatecznej. Okoliczności te nie miały i nie mają wpływu na ustalenie rzeczywistej ceny nabycia akcji zatem nie stanowią nowych okoliczności w rozumieniu Ordynacji podatkowej. Zarzuty, iż umowa o współpracę była wielokrotnie zmieniana i w rzeczywistości nigdy nie weszła w życie są bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy nie była bowiem dowodem, w oparciu o który dokonane zostały faktyczne ustalenia w zakresie wysokości osiągniętego przychodu z transakcji sprzedaży akcji w dniu [...] lipca 1999 r. Według organu odwoławczego ocena w zakresie wpływu zeznań świadka J.. R. i działań A.. B. na podjęte przez organ podatkowy ustalenia stanowi subiektywne odczucia skarżącej, nie stanowią one natomiast istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, w oparciu o które dopuszczone byłoby wzruszenie decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Przedmiotowej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów art. 240 § 1 pkt 1 i art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, a także wskazano na naruszenie zasad postępowania podatkowego: czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, zasady obiektywizmu, wszechstronnego badania całego materiału dowodowego, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, i dokonanie swobodnej oceny materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w wydanej decyzji wnosząc o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że kontrolowane decyzje wydane zostały w nadzwyczajnym trybie wzruszenia decyzji ostatecznych i podkreślić, że instytucja wznowienia postępowania nie może być wykorzystywana do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie wznowieniowe nie stanowi zatem kontynuacji postępowania zwykłego, albowiem zasady rozpoznawania sprawy w tym trybie są odmienne. Jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej pewność porządku prawnego wymaga, aby decyzje ostateczne w określonych warunkach stawały się trwałe i korzystały z domniemania mocy obowiązującej. Ostateczna decyzja posiada - w swoim założeniu - cechy trwałego rozstrzygnięcia i przysługuje jej przymiot domniemania prawdziwości poczynionych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę decyzji. Wznowienie postępowania ma natomiast na celu stworzenie prawnej możliwości wzruszenia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli "pierwotne" postępowanie podatkowe dotknięte było kwalifikowanymi wadami procesowymi, enumeratywnie wskazanymi w art. 240 Ordynacji podatkowej. W związku z tym, że instytucja wznowienia postępowania podatkowego stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji wydanych w postępowaniu podatkowym, przepisy określające zakres stosowania tej instytucji nie mogą być poddawane wykładni rozszerzającej, a uprawniony organ bada w tym postępowaniu, czy zaistniały wskazane przez stronę przesłanki wznowienia uzasadniające ponowne rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. W przedmiotowej sprawie skarżąca wskazywała na etapie postępowania podatkowego na dwie przesłanki z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej unormowane w pkt 1 i 5 tego przepisu, tj. ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych na podstawie dowodów, które okazały się fałszywe oraz wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. Sąd zauważa, że mając na względzie dyspozycję art. 240 § 1 pkt 1 i 5 Ordynacji podatkowej, zadaniem organów podatkowych w postępowaniu prowadzonym na wniosek skarżącej, było ustalenie, co do przesłanki z pkt 1, czy fałsz dotyczy dowodu istotnego, tj. dowodu który miał wpływ na wynik sprawy oraz czy został stwierdzony orzeczeniem sądu, a co do przesłanki z pkt 5 art. 240, czy wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które są istotne dla sprawy, w sensie wpływu na jej odmienne rozstrzygnięcie oraz czy nie były one znane organowi pomimo, że istniały w dniu wydania decyzji. Nie sposób się zgodzić z twierdzeniem skarżącej, że przedłożone przez nią dowody są nowe i nie zostały rozpatrzone przez organy podatkowe i Sądy Administracyjne. Sąd podziela stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w zakresie ustalenia, że powołane przez Skarżącą dokumenty (Aneks nr [...] do umowy o współpracę w zakresie połączenia spółek zawarty pomiędzy firma A, a firma B Aneksy nr [...] i [...] do Umowy o współpracę w zakresie połączenia spółek zawartej pomiędzy firma A, a firma B; Umowa zawarta pomiędzy firma A, a firma C w sprawie gwarancji wynikającej z Umowy o współpracę zawartej pomiędzy firma A, a firma B wraz z Aneksem nr [...] i nr [...]; Umowa przedwstępna sprzedaży zawartą pomiędzy firma A., a firma D wraz z Aneksem [...] oraz pełnomocnictwo wystawione przez firma D dotyczące zakupu akcji dla firma D. w jej własnym imieniu i na jej własny rachunek; Umowa przedwstępna zawartą pomiędzy firma A, a firma E wraz z Aneksem nr [...] oraz pełnomocnictwo wystawione przez spółkę firma E dla firma A dotyczące zakupu akcji dla firma E w jej własnym imieniu i na jej własny rachunek.) były analizowane przez organy podatkowe, nie podważają wydanej decyzji ostatecznej, ponadto okoliczności te nie miały i nie mają wpływu na ustalenie rzeczywistej ceny za którą J. G. nabył akcje od skarżącej, wobec czego nie stanowią nowych okoliczności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Dokumenty znane były organom podatkowym i nie odnoszą się do przyjęcia wysokości przychodu ze sprzedaży akcji firma F, ustalonej w oparciu o faktyczne kwoty środków finansowych otrzymanych przez Skarżącą w okresie [...] lipca 1999 r. od J. G.. W ocenie skarżącej, sfałszowana jest umowa zwarta pomiędzy firma A, a firma B", która stanowiła podstawę ustalenia ceny za akacje przyjętej przez organy, a także fałszywy stan faktyczny przedstawiony przez świadków (między innymi J. R., A. B.,) odnośnie okoliczności związanych z prywatyzacją firma F, co stanowić miało - w jej ocenie - celowe działanie osób nimi zarządzających mające zablokować na czas postępowania prywatyzacyjnego, akcje należące do J. G. oraz fałszywość informacji przyjętych przez organy podatkowe. Do takiego wniosku, powinny, jej zdaniem, doprowadzić wskazywane jako nowe dowody i okoliczności, między innymi aneksy do powoływanej umowy, której treści skarżąca nie znała i nie była jej stroną, co potwierdzać ma również uniewinniający ją wyrok karny, a także protokół z przesłuchania H. R., do której to opinii odwołał się organ w decyzjach wymiarowych. Konfrontując wskazywane przez skarżącą podstawy wznowienia ze stanem faktycznym sprawy wskazać należy, że po pierwsze dowody, w stosunku do których skarżąca podnosiła zarzut ich sfałszowania nie są dowodami istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy, a po drugie fałszywość tych dowodów (umów, zeznań świadków) nie została przez skarżącą wykazana. Przez istotne okoliczności faktyczne rozumieć należy fakty, które dotyczą bezpośrednio danej sprawy podatkowej, będącej przedmiotem postępowania zakończonego decyzją ostateczną i które mają znaczenie prawne. Jak natomiast wynika z ustaleń poczynionych przez organy podatkowe, znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy, zwłaszcza w wyrokach WSA i NSA wydawanych na skutek kontroli decyzji wymiarowych i kolejnych decyzji wydawanych w postępowaniach nadzwyczajnych, umowa zawarta pomiędzy firma A., a firma B nie stanowiła podstawy ustaleń faktycznych w postępowaniach wymiarowych, gdyż wysokość osiągniętego przez skarżącą przychodu z transakcji sprzedaży akcji firma F na rzecz J. G. dokonano na podstawie zawartych w dniu [...] lipca 1999 r. dwóch umów sprzedaży i związanych z nimi przepływów środków pieniężnych przekazanych skarżącej w dniach [...] i [...] lipca 1999 r. wynikających z dokumentów bankowych. Nie było przy tym sporne ustalenie, że umowa z dnia [...] lipca 1999 r. nigdy nie weszła w życie. Tym samym prawidłowa jest ocena organu podatkowego, że przedmiotowa umowa wraz z jej zmianami i umowami jej towarzyszącymi, jak też zeznania akcjonariuszy, członków zarządu firma F, czy pracowników banku nie stanowiły dowodu istotnego w sprawie. W ocenie Sądu, brak również jakichkolwiek podstaw, aby uznać, że w toku postępowania wznowieniowego doszło do naruszenia przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Przez "nowe okoliczności faktyczne", o których mowa w tym przepisie należy rozumieć bowiem zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu i nie były znane organowi. Zauważyć przy tym należy, że organ podatkowy odniósł się do wszystkich dowodów, grupując je według daty, czy okoliczności, które z nich wynikają, a ocena ta nie jest dowolna. Prawidłowo również organ podatkowy konfrontując przedłożone przez skarżącą dowody z dowodami złożonymi w postępowaniu wymiarowym i kolejnych postępowaniach wznowieniowych ocenił, że większość dowodów podlegało ocenie w postępowaniu wymiarowym, dlatego też były to dowody znane organom podatkowym i nie noszą znamion nowych dowodów. W przedmiocie powyższego za słuszną uznać należy argumentację organu, że większość z przedłożonych dowodów dotyczyła prywatyzacji firma F, a więc okoliczności nieistotnych dla sprawy, nie mających ścisłego związku z transakcją z dnia [...] lipca 1999 r. zawartą pomiędzy skarżącą, a J. G. i jej finansową realizacją. Jak już wykazano, przedmiotem ustaleń organów podatkowych w postępowaniu wymiarowym nie była wartość rynkowa akcji firma F i ocena, czy wykazana w umowach sprzedaży z dnia [...] lipca 1999 r. wartość akcji znacznie odbiega od wartości rynkowej, lecz ustalenie faktycznej ceny akcji zrealizowanej przez strony tych umów. Ocena organów podatkowych, że skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów, które w jakikolwiek sposób podważałyby rzeczywiste przepływy finansowe pomiędzy stronami umów sprzedaży akcji, bądź też podważyłyby ocenę przeznaczenia otrzymanych środków, jest prawidłowa i została w wyczerpujący sposób uzasadniona. Prawidłowo także organ ocenił, że część z przedłożonych przez skarżąca dowodów stanowiła dowody nowe, istniejące w dniu wydania decyzji i nieznane organowi, jednakże nieistotne dla podjętego przez organ rozstrzygnięcia, gdyż powołane umowy i zeznania świadka nie dotyczyły transakcji z dnia [...] lipca 1999 r. Organ zasadnie wywiódł, że żaden z dowodów przedłożonych przez skarżącą i przeanalizowanych w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, nie miał związku z ustaleniem faktycznym stanowiącym podstawę ostatecznych decyzji wymiarowych, że środki pieniężne otrzymane przez skarżącą od J. G. stanowiły zapłatę za akcje sprzedane przez skarżącą w dniu [...] lipca 1999r. Istotne okoliczności, czy dowody to takie, których uwzględnienie spowodowałoby wydanie odmiennej decyzji niż zapadła poprzednio. Organ zasadnie ocenił, że dowody przedłożone przez skarżącą nie miały cechy "istotności", w znaczeniu wynikającym z przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Przez istotne okoliczności faktyczne należy rozumieć fakty, które dotyczą bezpośrednio danej sprawy podatkowej, będącej przedmiotem postępowania zakończonego decyzją ostateczną oraz mają znaczenie prawne (por. wyrok NSA z dnia 07.05.1993r. SA/Wr 188/93). Organ podatkowy w sposób szczegółowy i wyczerpujący dokonał analizy wszystkich dokumentów złożonych wraz z przedmiotowym wnioskiem z dnia [...] października 2015 r. (t. I, k. 1-319). W zaskarżonej decyzji szczegółowo odniesiono się do poszczególnych wniosków i dokumentów oraz uzasadniono brak istnienia w/w przesłanek. Wskazano przede wszystkim, że z uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, wydanej w postępowaniu odwoławczym (wymiarowym) jasno wynika, że przedmiotem ustaleń organów podatkowych nie była wartość rynkowa akcji firma F i ocena, czy wykazana w umowach sprzedaży z dnia [...] lipca 1999 r. wartość akcji znacznie odbiega od wartości rynkowej. Podstawą ustaleń była faktyczna cena akcji uzgodniona i faktycznie zrealizowana przez strony umowy. Wymienione dowody (k. 12-17 uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji) wraz ze złożonymi kserokopiami decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] maja 2005 r., znak: [...] oraz Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2005 r., znak: [...] nie mogą być uwzględnione, gdyż wbrew dyspozycji art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej - nie są ani nowe ani nie wynikają z nich żadne nowe okoliczności istniejące w momencie wydania decyzji ostatecznej, które byłyby nieznane organowi. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie prowadzi do wniosku, że organy podatkowe dokonały prawidłowej jego oceny, a zasadność tego stanowiska potwierdza treść rozbudowanego uzasadnienia faktycznego decyzji. Przytoczono w nich wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, przedmiotem której było ustalenie ziszczenia się podstaw (przesłanek) wznowieniowych, które mogłyby uzasadniać uchylenie pierwotnie wydanych decyzji ostatecznych. Drugą kategorię dowodów stanowią dokumenty, które powstały po dniu wydania decyzji ostatecznej, tj. po – [...] listopada 2005 r. (polecenie przelewu z dnia [...] maja 2000 r. stanowiące dopłatę podatku dochodowego za rok 1999; Pismo Prokuratury Rejonowej w [...] z dnia [...] lipca 2005 r., znak: [...] Ds. [...], skierowane do Sądu Rejonowego w [...] III Wydział Karny z prośbą o sporządzenie kserokopii zeznań świadka - A. B.. Sąd podziela stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że przedmiotowe dokumenty nie mają żadnego wpływu na określenie wysokości odsetek za zwłokę od zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiąc lipiec za 1999 rok, gdyż nie dotyczą one kwestii związanych z zawarciem i realizacją umowy kupna - sprzedaży akcji firma F z dnia [...] lipca 1999 r. zawartej przez skarżącą z J. G.. W ocenie Sądu, w przedmiotowym postępowaniu nie zaistniała także przesłanka fałszywości dowodu. Dołączona przez skarżącą kopia umowy o współpracę w zakresie połączenia spółek, zawarta pomiędzy firma A., a firma B mająca wskazywać na sfałszowanie dokumentacji dotyczącej wyceny akcji, poprzez dostarczenie umowy bez wszystkich pięciu aneksów, co doprowadziło do wprowadzenia organów skarbowych w błąd, w ocenie Sądu nie miała decydującego wpływu na ustalenie wartości przychodu uzyskanego przez skarżącą z tytułu sprzedaży akcji J. G.. Ustalenia dotyczące wysokości ceny akcji, zbytych przez skarżącą w dniu [...].07.1999 r., zostały oparte o analizę przepływów środków pieniężnych pomiędzy skarżącą a J. G. w okresie [...] lipca 1999 r., natomiast okoliczności związane z przedmiotową umową pozostają bez wpływu na określenie zobowiązania podatkowego w przedmiotowej sprawie. Z tego powodu brak jest podstaw do analizowania wskazanych dokumentów pod kątem ich ewentualnej fałszywości, bowiem nie wpłynie to na wynik przedmiotowej sprawy. W takim kontekście drugoplanowe znaczenie ma fakt, że skarżąca nie uprawdopodobniła w żaden sposób, aby domniemana fałszywość któregokolwiek z kwestionowanych dowodów została potwierdzona przez sąd karny lub inny organ. Ponadto należy wyraźnie stwierdzić, iż podobny zarzut był już przez skarżącą wielokrotnie formułowany (we wnioskach wznowieniowych z dnia [...].07.2006 r., z dnia [...].01.2009 r. oraz z dnia [...].11.2012 r.), a tym samym podlegał ocenie zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że żądanie wznowienia postępowania oparte na przesłankach, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 Ordynacji podatkowej nie znajduje uzasadnienia prawnego. W związku z powyższym organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji w w/w zakresie. W ocenie sądu należy podkreślić, iż ustalenia organów podatkowych w przedmiotowym zakresie zostały przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie i Naczelny Sąd Administracyjny uznane za trafne i właściwe, co potwierdzają prawomocne wyroki, które zapadły w niniejszej sprawie. Skarżąca kwestionuje również opinię H. R. która nie miała wpływu na wynik sprawy co było wielokrotnie podkreślane przez organy podatkowe. Zauważyć w tym miejscu należy, iż w decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. nie powołano się na dowód z zeznań lub opinii H. R.. Nie występowała ona jako biegły w postępowaniu podatkowym. Brak jest również jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania dotychczasowych ustaleń dotyczących przekazania przez J. G. faktycznej należności za akcje. Sąd pragnie podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 października 2011 r., sygn. akt II FSK 846/10, w sposób jednoznaczny potwierdził, iż przedłożone przez skarżącą dokumenty (m.in. umowy zawarte przez firma A z innymi podmiotami) podobnie jak całe tło prywatyzacji firma F, nie ma, co do zasady, istotnego znaczenia dla ustalenia kwestii zasadniczej, tj. ustalenia po jakiej cenie akcje zostały faktycznie sprzedane przez skarżącą, a co za tym idzie nie stanowiły one ani nowych dowodów, ani nowych okoliczności, które uzasadniałyby zmianę decyzji ostatecznej. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowym postępowaniu nie pojawiły się żadne okoliczności, które czyniłyby powyższy wniosek nieaktualnym. Przedstawione przez skarżącą dowody są niejednolite rodzajowo, powtarzają się i znaczna ich część istniała w dniu wydania decyzji wymiarowej i była znana organom podatkowym w dniu jej wydania. Ponadto wiele z powołanych w niniejszym postępowaniu dowodów było już przez skarżącą złożonych w przeprowadzonych postępowaniach dotyczących wznowienia postępowania z wniosku z dnia np. [...] lipca 2006 r. i [...] stycznia 2009 r. W ocenie Sądu powołane przez skarżącą dokumenty nie podważają stwierdzeń zawartych w uzasadnieniu decyzji ostatecznej, co nie zmienia faktu, iż okoliczności te nie miały i nie mają bezpośredniego wpływu na ustalenie rzeczywistej ceny, za którą J. G. nabył akcje od skarżącej, a zatem nie stanowią nowych okoliczności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Skarżącej zapewniono czynny udział na każdym etapie postępowania, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., wyznaczył skarżącej 7-dniowy termin do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W treści pisma, stanowiącego wypowiedzenie się w ramach 7 - dniowego terminu Skarżąca po raz kolejny odniosła się do dokumentów złożonych wraz z wnioskiem z dnia [...] października 2015 r., dokonując własnego opisu stanu faktycznego. Jednakże w żadnym wypadku wymienionych przez skarżącą dokumentów nie można uznać za nowe, ani nie wynikają z nich żadne nowe okoliczności istniejące w dniu wydawania decyzji ostatecznej, które byłyby nieznane organowi podatkowemu. Zarzuty, iż umowa o współpracę była wielokrotnie zmieniana i w rzeczywistości nigdy nie weszła w życie również należy uznać za bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy. Kserokopia tej umowy była jednym z wielu dokumentów zgromadzonych w sprawie dotyczącej wymiaru podatku dochodowego za 1999 r.; nie była jednakże dowodem w oparciu o który dokonane zostały faktyczne ustalenia w zakresie wysokości osiągniętego przychodu z transakcji sprzedaży akcji firma F zawartej z J. G. w dniu [...] lipca 1999 r. Stąd zarówno wielokrotnie dokonywane zmiany jej treści (aneksy), jak również fakt, że nigdy nie weszła w życie nie stanowią podstawy do wzruszenia decyzji ostatecznej. W złożonym wniosku o wznowienie postępowania (t. I, k. 1-319), jak i wyjaśnieniach z dnia [...] czerwca 2016 r. (t. II, k. 18-36), podobnie jak w poprzednich wnioskach, skarżąca dokonała subiektywnej oceny w zakresie wpływu zeznań świadka J. R. i działań A. B. na podjęte przez organ podatkowy ustalenia. Uznać należy, iż stanowią one subiektywny pogląd na całokształt działań dotyczących procesu prywatyzacji firma F nie stanowią one natomiast istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, w oparciu o które dopuszczone byłoby wzruszenie dotychczasowej decyzji na mocy przepisu art. 240 § 1 pkt 5, jak również art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Podkreślić również należy, iż zainicjowane przez skarżącą wnioskiem z dnia [...] października 2015 r. (t. I, k. 1-319) postępowanie w zakresie stwierdzenia nieważności ostatecznej w administracyjnym toku instancji decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2005 r., znak: [...] zostało zakończone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...], utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie zapadłe w pierwszej instancji w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Na decyzję z dnia [...] lutego 2016 r. skarżąca złożyła w dniu [...].03.2016 r. skargę, która wraz z aktami została w dniu [...] kwietnia 2016 r. przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, celem rozpatrzenia. Sąd nie stwierdził również naruszeń przepisów postępowania podatkowego. W świetle powyższego brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy dołożył starań w analizowaniu wszystkich dowodów i okoliczności pod kątem istnienia przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżąca miała przy tym nieograniczoną możliwość zapoznania się ze wszystkimi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, została dokonana z uwzględnieniem reguł przewidzianych w przepisach prawa podatkowego, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej. Poddano wnikliwej analizie wszystkie okoliczności sprawy i zgromadzone w sprawie dowody - w świetle zasad jakie wyznaczają przepisy dotyczące wznowienia postępowania. Nie stwierdzając zatem naruszeń tak prawa materialnego jak i procesowego Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) skargę oddalił.