I SA/Lu 757/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 26 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uniemożliwienia zapoznania się z aktami sprawy postanawia - odrzucić skargę Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. (dalej SKO) przekazało skargę, B. B. na działanie Wójta Gminy W. polegające na uniemożliwieniu zapoznania się z aktami sprawy, zgodnie z właściwością tj. Radzie Gminy W.. Z uzasadnienia ww. postanowienia wynika, że B. B. złożył w dniu 24 kwietnia 2013 r. w Urzędzie Gminy W. skargę skierowaną do SKO w L. na działanie polegające na odmowie zapoznania z aktami sprawy znak [...]. SKO potraktowało wniesioną skargę jako skargę na zaniedbanie lub nienależyte wykonywania zadań przez właściwy organ (Wójta Gminy W.), do której mają zastosowanie przepisy Działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267) dalej k.p.a. SKO uznało, że nie jest organem właściwym do rozpoznania skargi na działalność Wójta Gminy, a w związku z tym na podstawie art. 231 w zw. z art. 229 pkt 3 k.p.a. przekazało sprawę zgodnie z właściwością Radzie Gminy W.. Skarżący został również pouczony, że powyższe postanowienie jest niezaskarżalne. W dniu 31 maja 2013 r. B. B. wniósł pismo zatytułowane "sprzeciw do wydanych postanowień SKO.[...]". SKO pismem z dnia 18 czerwca 2013 r. wezwało B. B. do sprecyzowania treści żądania zawartego w ww. piśmie. W odpowiedzi skarżący wyjaśnił, że sprzeciw od powyższych postanowień należy traktować jako skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W odpowiedzi na skargę SKO w L. wniosło o jej odrzucenie, z uwagi na fakt, że sprawa, nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Granice właściwości rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W myśl § 3 cyt. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W świetle powyższego stwierdzić należy, że kontroli sądów administracyjnych nie została poddana działalność administracji publicznej we wszystkich jej przejawach, a jedynie takie przejawy tej działalności, które przybrały formę jednego z aktów lub czynności wymienionych w przywołanym art. 3 § 2 p.p.s.a., w tym - spośród postanowień - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3). Tryb składania i rozpatrywania skarg uregulowany został w przepisach działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Z akt sprawy, a przede wszystkim z treści pisma z dnia 24 kwietnia 2013 r. zatytułowanego "skarga" wniesionego do SKO wynika, że skarżący wyraził niezadowolenie z działalności Wójta Gminy W., polegającej na uniemożliwieniu mu zapoznania się z aktami sprawy. Na podstawie przepisów art. 222 i 227 k.p.a. pismo tej treści powinno być potraktowane jako skarga, niezależnie od jego formy. SKO badając swoją właściwość w przedmiotowej sprawie stwierdziło, że nie posiada kompetencji do rozpatrywania skarg na działalność Wójta Gminy i przekazało pismo organowi właściwemu tj. Radzie Gminy. Art. 231 k.p.a., odnoszący się do tzw. trybu skargowego stanowi, że w przypadku kiedy organ, który otrzymał skargę, nie jest właściwy do jej rozpatrzenia, obowiązany jest niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni, przekazać ją właściwemu organowi, zawiadamiając równocześnie o tym skarżącego, albo wskazać mu właściwy organ. Przepis ten nie przewiduje możliwości wydania przez organ jakiegokolwiek aktu lub czynności, o której mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Również żaden inny przepis działu VIII k.p.a. nie przewiduje takiej możliwości. Oznacza to, że w sprawach dotyczących trybu skargowego, w tym także w sprawie przekazania skargi według właściwości, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Działania lub czynności podejmowane w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków normowane przepisami znajdującymi się w dziale VIII k.p.a. nie są bowiem aktami lub czynnościami o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. (patrz. postanowienie 17 sierpnia 2005 r. WSA w Warszawie I SA/Wa 1271/04 LEX nr 191974). Skoro zatem przedmiotowa skarga nie podlegała rozpoznaniu przez sąd administracyjny, to jako niedopuszczalną należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.