I SA/Lu 774/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia SO (del.) Monika Kazubińska - Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. spółki cywilnej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za czerwiec 2008 r. - odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Uzasadnienia Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę strony skarżącej – M. spółki cywilnej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za czerwiec 2008 r. W dniu 26 stycznia 2015 r. strona skarżąca wniosła o sporządzenie i doręczenie wyroku z uzasadnieniem na adres wnioskodawców – G.W., D. W. ul. [...]. Jak wynika z akt sprawy przesyłka zawierająca wyrok wraz z pisemnym uzasadnieniem została wysłana w dniu 13 lutego 2015 r. Następnie, po dwukrotnym bezskutecznym awizowaniu, została w dniu 6 marca 2015 r. zwrócona do nadawcy z dopiskiem "nie podjęto w terminie". W dniu 1 czerwca 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej (pełnomocnictwo z dnia 1 czerwca 2015 r. złożone do akt sprawy k.[...]) zapoznała się w biurze podawczym tutejszego Sądu z aktami niniejszej sprawy. Następnie w dniu 8 czerwca 2015 r. pełnomocnik strony złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, dopełniając jednocześnie czynności której terminowi uchybiła (złożyła skargę kasacyjną od wyroku z dnia 23 stycznia 2015 r.). Podkreśliła, że bez swojej i strony, którą reprezentuje winy nie dochowała terminu, wskutek niedoręczenia przez Pocztę Polską powyższego wyroku z uzasadnieniem. W uzasadnieniu wskazała, że w związku z niedoręczeniem jej wyroku z uzasadnieniem, podjęła działania mające na celu ustalenie przyczyny braku doręczenia. W tym celu w sekretariacie WSA w Lublinie telefonicznie uzyskała informację, że w aktach sprawy znajduje się nieodebrana w terminie korespondencja. Dlatego w dniu 15 maja 2015 r. strona złożyła reklamację kierowaną do Poczty Polskiej S.A. dotyczącą przesyłek, które nie zostały jej doręczone z winy operatora pocztowego. Pełnomocnik podkreślił, że mając na uwadze, iż samo złożenie reklamacji nie dowodzi braku doręczenia przesyłek, strona skarżąca oczekiwała na zakończenie postępowania reklamacyjnego, a z uwagi na długi okres rozpatrywania reklamacji, zobowiązała się do dostarczenia stanowiska operatora niezwłocznie po jego otrzymaniu, co będzie uprawdopodobniało brak jej winy w uchybieniu terminu. Strona po zapoznaniu się z treścią niedoręczonej korespondencji, w jej ocenie w terminie dopełniła uchybionej czynności. W dniu 25 czerwca 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył pismo procesowe, w którym popierał wniosek o przywrócenie terminu. Do wniosku załączył odpowiedź Poczty Polskiej S.A. na reklamację przesyłek z którego wynika, że nie została ona uwzględniona. Wyjaśniono, że przesyłki adresowane osobiście do skarżących nadeszły do urzędu oddawczego UP w dniu 18.02.2015 r. i tego samego dnia zostały wydane do doręczenia. Następnie z powodu braku możliwości ich doręczenia, zostały dwukrotnie awizowane, co znalazło odzwierciedlenie na przesyłkach. Według twierdzeń listonosza, skrzynka doręczeniowa umieszczona przy wejściu na posesję skarżących jest mała, często przepełniona ulotkami i opróżniana nieregularnie. W takiej sytuacji listonosz zawiadomienia o nadejściu przesyłek doręcza przez włożenia ich w zamknięcie furtki, do czego upoważnia go art. 44 § 2 kpa. Z uwagi na upływ czasu nie pamięta jednak w jaki sposób doręczył przedmiotowe zawiadomienia, ale brak jest podstaw, żeby twierdzić że nie zostały wykonane. Listonosz to doświadczony pracownik, od 15 lat doręcza korespondencję w tym rejonie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa"), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 i 2 ppsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Stosownie zaś do art. 87 § 4 ppsa równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Ponadto, zgodnie z art. 88 zd. 1 ppsa, spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. We wskazanych wyżej przepisach zostały ustanowione przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, by wniosek mógł zostać uwzględniony. Jedną z przesłanek jest dochowanie przez zainteresowanego siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, który zaczyna biec dopiero od dnia ustania przeszkody. Wymóg zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu w powyższym siedmiodniowym terminie jest warunkiem formalnym rozpoznania wniosku, który sąd ma obowiązek badać w pierwszej kolejności, przed dokonaniem jego oceny merytorycznej, a więc przed rozpoznaniem, czy uchybienie terminowi nastąpiło bez winy strony. Niezachowanie siedmiodniowego terminu powoduje odrzucenie wniosku na podstawie art. 88 ppsa. Niedopuszczalnym jest merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, jeżeli sąd pozostaje w przekonaniu o złożeniu tego wniosku po terminie zakreślonym w art. 87 § 1 ppsa (por. post. NSA z dnia 28 lutego 2005 r., sygn. akt II FZ 1/05, niepubl.). Przenosząc powyższą regulację na grunt rozpatrywanej sprawy przyjąć należy, że rozpoznawany wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej został złożony po upływie terminu określonego w art. 87 § 1 ppsa. Nie ulega bowiem wątpliwości, że po uzyskaniu telefonicznej informacji w sekretariacie tutejszego Sądu, że w aktach sprawy znajduje się nieodebrana w terminie korespondencja zawierająca wyrok z uzasadnieniem, strona powzięła wiadomość o zastępczym doręczeniu jej przedmiotowej przesyłki. Zatem już na tym etapie dysponowała wiedzą, że nie wniosła w terminie skargi kasacyjnej w sprawie niniejszej. Sąd ma na uwadze, że w art. 87 § 1 ppsa mowa jest o ustaniu przyczyny uchybienia, a nie o dowiedzeniu się strony o tym fakcie, niemniej jednak przyczyna uchybienia terminu tj. niewiedza strony skarżącej o zastępczym doręczeniu jej wyroku z uzasadnieniem, ustała najdalej - przyjmując najkorzystniej dla strony - w dniu złożenia przez nią reklamacji do Poczty Polskiej S.A. tj. w dniu 15 maja 2015 r. W piśmie tym bowiem powołuje się na informacje uzyskane wcześniej w trakcie rozmowy telefonicznej z pracownikiem Sądu, dotyczące znajdującej się w aktach sprawy zwrotki z adnotacją "nie podjęte w terminie". Zatem należy uznać, że w dacie sporządzania reklamacji, ustała przyczyna uchybienia – brak wiedzy na temat doręczenia przesyłki sądowej. Nawet więc, jeżeli pełnomocnik strony później,tj. w dniu 1 czerwca 2015 r. zapoznał się z treścią akt niniejszej sprawy, to wbrew twierdzeniu wniosku nie ma to znaczenia. Najpóźniej bowiem w dacie sporządzania reklamacji, strona skarżąca dysponowała wiedzą dotyczącą zastępczego doręczenia jej przesyłki zawierającej wyrok z uzasadnieniem. Od tej daty strona mogła w biurze podawczym Sądu zapoznać się z treścią wyroku i sporządzonego zgodnie z jej wnioskiem uzasadnienia. Nie skorzystała z tego uprawnienia w stosownym terminie, a dopiero w dniu 1 czerwca 2015 r., po przeszło dwóch tygodniach od dnia uzyskania informacji. Należy podkreślić, że w świetle art. 87 § 1 ppsa nie znajduje uzasadnienia oczekiwanie na reklamację z Poczty Polskiej, bowiem jej treść wskazywać może jedynie na zawinienie bądź niezawinienie strony, a nie powoduje wydłużenia wskazanego w tym przepisie terminu. Skoro więc w dniu 15 maja 2015 r., strona dysponowała wiedzą o przesyłce oraz jej zastępczym doręczeniu, to termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął najpóźniej w dniu 22 maja 2015 r. Pełnomocnik strony skarżącej złożył zaś ów wniosek dopiero w dniu 8 czerwca 2015 r. W tej sytuacji wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jako spóźniony należy na podstawie art. 88 ppsa odrzucić. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.