I SA/Lu 78/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w dniu [...] na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2011 rok - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a : - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2011 rok Skarżąca, reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tytułem uzasadnienia podano, że na dzień złożenia skargi skarżąca i jej mąż nie posiadają środków finansowych, które pozwoliłyby spłacić zaległe podatki, gdyż wszystkie uzyskiwane wcześniej dochody inwestowane były w rozwój firmy. Skarżąca nie posiada lokat bankowych i oszczędności w gotówce. Znaczących dochodów przysporzy stronie dopiero okres od kwietnia 2016 r., gdy rozpocznie się sezon organizacji wesel i komunii. Egzekucja administracyjna może pozbawić skarżącą możliwości organizacji tych imprez, również tych, co do których pobrano już zaliczki. Nie wszczynanie egzekucji wobec skarżącej pozwoliłoby na zgromadzenie środków finansowych na spłatę zaległości podatkowych w późniejszym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do § 3 tego artykułu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkami niemającymi zastosowania w sprawie niniejszej). W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia: "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2540/13 i powołane tam orzecznictwo, dostępne na stronie [...]). Zatem, aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, musi on wskazać i uprawdopodobnić okoliczności mieszczące się w granicach wspomnianych wyżej przesłanek. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji, która - co należy jeszcze raz podkreślić - jest wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 ppsa. Skarżąca wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji formułuje tymczasem dość ogólnikowo – podaje w nim jedynie kwotę zobowiązań podatkowych do zapłaty, powołuje się na aktualny brak wolnych środków finansowych, nie odnosi się jednak w żaden konkretny sposób do swojej sytuacji finansowej, nie składa żadnych dokumentów, które mogłyby przekonać sąd o zasadności wniosku. Podkreślić natomiast należy, że przymusowa realizacja zobowiązań podatkowych w drodze egzekucji, której obawia się skarżąca ze swej istoty jest dolegliwa i powoduje obciążenie w sferze majątkowej zobowiązanego. Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy natomiast zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Takich okoliczności skarżąca nie wykazała. Zwrócić też należy uwagę, że to wyborem skarżącej było inwestowanie wszystkich uzyskiwanych wcześniej dochodów w rozwój firmy, co podnosi we wniosku, choć niewątpliwie świadoma była istnienia ciążących na niej zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych. Fakt wydatkowania uzyskanych środków finansowych na cele związane z prowadzoną działalnością nie stanowi przy tym, w świetle brzmienia art. 61 § 3 ppsa przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. Istotą uiszczania podatku jest zawsze zmniejszenie ilości środków pozostających w dyspozycji podatnika. Gdyby wszystkim podatnikom udzielać ochrony ze względu na konieczność płacenia podatków - w efekcie nikt by ich nie płacił. Orzecznictwo podkreśla także, że uiszczenie kwoty pieniężnej ma charakter odwracalny. Zatem to podatnik powinien wykazać, uprawdopodobnić za pomocą dosłanych dokumentów, że gromadzenie środków na uiszczenie należnego podatku spowoduje trudne do odwrócenia skutki - np. konieczność sprzedaży domu, w którym mieszka podatnik wraz z rodziną, zamknięcie działalności gospodarczej, sprzedaż środków trwałych i przestój wykonywania działalności, zwolnienie załogi przedsiębiorstwa (por. postanowienie w sprawie o sygn. II FZ 2008/14). Konkludując, skoro skarżąca ani jej pełnomocnik nie wykazali, że w sytuacji wnioskodawcy zaistniały ustawowe przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, to tym samym nie można przyjąć, że zostały spełnione okoliczności przewidziane art. 61 § 3 ppsa, uzasadniające zastosowanie wobec strony instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.