I SA/Lu 781/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w dniu 10 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2009 – 2013 - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a : - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za lata 2009 - 2013 skarżący D. B. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosku skarżący nie uzasadnił w żaden sposób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.z 2012 r., poz.270 ze zm., zwanej dalej "ppsa"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do § 3 tego artykułu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkami niemającymi zastosowania w sprawie niniejszej). Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt II FSK 1064/12, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt II FZ 110/10, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontekście powyższego należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda" i "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt II FSK 2540/13, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić bowiem należy, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Sąd nie jest zobowiązany z urzędu ustalać, czy wynikająca z decyzji kwota jest wartością, której utrata stanowi dla skarżącego znaczną szkodę, a także jej wyegzekwowanie prowadzić mogłoby do pogorszenia sytuacji majątkowej skarżącego. Aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, to on musi wskazać i uprawdopodobnić okoliczności mieszczące się w granicach wspomnianych wyżej przesłanek. Tymczasem D. B. wniosku o wstrzymanie nie uzasadnił w żaden sposób. W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1403/14, System Informacji Prawnej LEX). Skoro skarżący nie próbował w żaden sposób przekonać Sąd, że w jego sytuacji zaistniały ustawowe przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, to tym samym nie można przyjąć, że zostały spełnione okoliczności przewidziane art. 61 § 3 ppsa, uzasadniające zastosowanie wobec strony instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.