I SA/Lu 815/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia - odrzucić skargę. Dnia 18.09.2012r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wniesiona za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, skarga W. R. na postanowienie wymienionego organu z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania (w sprawie przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia, o którym mowa w art.21 ust.21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w latach 2007-2008), wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Zawarty w skardze wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania zarządzeniem z dnia 19 października 2012r. (k-11-13 akt sądowych), które nie zostało zaskarżone i jest prawomocne. Wobec powyższego, zarządzeniem z dnia 19 grudnia 2012r. (k-26) skarżąca wezwana została do uiszczenia wpisu od skargi w niniejszej sprawie w kwocie zł 100,00 w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, z pouczeniem, że nieuiszczenie opłaty w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Wezwanie to doręczone zostało skarżącej, zgodnie z art.73 § 1 – 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz.270 ze zm.), dnia 14.01.2013r., lecz pozostało bezskuteczne. Art.220 § 1 powołanej wyżej ustawy stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata oraz że w tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z § 3 wymienionego artykułu wynika natomiast, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art.220 § 3 powołanej ustawy należało orzec jak na wstępie.