I SA/Lu 825/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego w zakresie dopuszczalności zażalenia postanawia odrzucić zażalenie strony skarżącej na postanowienie z dnia 24 września 2015 r. I SA/Lu 825/15 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 24 września 2015 r. odrzucona została skarga B. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego z powodu nieusunięcia braków formalnych. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Wezwany do uiszczenia wpisu od zażalenia, w terminie do jego uiszczenia, złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Skarżącemu zostało przyznane prawo pomocy przez ustanowienie adwokata oraz odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie kosztów sądowych. Zażalenie na postanowienie sądu w tej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny oddalił, postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2016 r. sygn. II FZ 385/16. Wobec powyższego skarżący został ponownie wezwany do uiszczenia wpisu od zażalenia (wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu w dniu 7 października 2016 r.). Jednak skarżący nie zapłacił wpisu, tylko raz jeszcze wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych z uwagi na trudne warunki finansowe i zły stan zdrowia (k.80 akt sądowych), nie na urzędowym formularzu. W tej sytuacji skarżący nie opłacił zażalenia, pomimo odmowy przyznania prawa pomocy w tym zakresie. Skarżący pomija w swoim postępowaniu znaczenie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego prawomocnie wynika obowiązek zapłaty wpisu od zażalenia i skarżący, wbrew temu rozstrzygnięciu, nie jest uprawniony raz jeszcze domagać się zwolnienia od tej opłaty. Wszelkie kolejne wnioski o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych mogą dotyczyć przyszłych opłat. Wobec powyższego nieopłacone przez skarżącego zażalenie należało odrzucić zgodnie z treścią art. 220 § 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 ze zm.). Dlatego sąd postanowił jak w sentencji.