I SA/Lu 834/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] Nr [...] [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. M. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie ze skargą skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje zagrożenie zdrowia i życia w związku z zajęciem środków oraz przyczyni się do pogorszenia warunków życia skarżącego. Sformułował również szereg zarzutów w zakresie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, że okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji lub postanowienia powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Bez przywołania okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz bez przedstawienia stosownego uzasadnienia popartego dowodami, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia wymienionych w tym unormowaniu warunków (por. m.in. postanowienia NSA z dnia 6 lipca 2004 r., FZ 104/04; z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał zaistnienia w niniejszej sprawie tak rozumianych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący w ogóle nie uzasadnił, w jaki sposób wykonanie decyzji mogłoby spowodować skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego orzeczenia nie przywołał żadnych argumentów odnoszących się do jego indywidualnej sytuacji, przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek, stanowiących podstawę wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący oparł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jedynie na subiektywnym przekonaniu o wadliwości orzeczenia. Wniosku o wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia nie można jednak opierać na samym tylko fakcie wniesienia skargi do sądu. Uzasadnieniem wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie mogą być zarzuty podważające jego zgodność z prawem. Stanowisko skarżącego, że skarżona do wojewódzkiego sądu administracyjnego decyzja jest merytorycznie nietrafna i w jego ocenie narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 9 września 2004 r., FZ 358/2004). Brak wskazania przez skarżącego wyczerpujących argumentów przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek stanowiących podstawę wstrzymania wykonania przez sąd zaskarżonego postanowienia uniemożliwia uwzględnienie wniosku. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.