I SA/Lu 835/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz (spr.), Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer,, WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Asystent sędziego Anna Strzelec, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2007r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłaty za karty pojazdów i odmowa zwrotu opłat I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z [...] czerwca 2006 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego A. B. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 72 § 1 pkt 1 oraz art. 75 § 2 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. B. od decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2006 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłaty za karty pojazdów marki: - Suzuki GSF, zarejestrowanego 1 czerwca 2005 r. za nr rejestracyjnym [...], - Land Rover, zarejestrowanego 28 października 2005 r. za nr rejestracyjnym [...], - Saab 9-5, zarejestrowanego 28 października 2005 r. za nr rejestracyjnym [...], - J. C., zarejestrowanego 28 października 2005 r. za nr rejestracyjnym [...], - Peugeot Boxer, zarejestrowanego 23 października 2003 r. za nr rejestracyjnym [...], - Seat Cordoba, zarejestrowanego 26 listopada 2003 r. za nr rejestracyjnym [...], - Citroen Saxo, zarejestrowanego 26 stycznia 2004 r. za nr rejestracyjnym [...], - Peugeot 307, zarejestrowanego 17 lutego 2004 r. za nr rejestracyjnym [...], - Seat Ibiza, zarejestrowanego 30 kwietnia 2004 r. za nr rejestracyjnym [...], - Renault Megane, zarejestrowanego 21 maja 2004 r. za nr rejestracyjnym [...], - Toyota Previa, zarejestrowanego 16 lipca 2004 r. za nr rejestracyjnym [...] - Jeep Cherokee, zarejestrowanego 22 lipca 2004 r. za nr rejestracyjnym [...], - Mazda 626, zarejestrowanego 22 listopada 2004 r. za nr rejestracyjnym [...], - Volkswagen Golf, zarejestrowanego 25 listopada 2004 r. za nr rejestracyjnym [...], - Piaggio S 85LP, zarejestrowanego 26 listopada 2004 r. za nr rejestracyjnym [...] - Audi 80, zarejestrowanego 25 listopada 2004 r. za nr rejestracyjnym [...], - Volkswagen Golf, zarejestrowanego 8 grudnia 2004 r. za nr rejestracyjnym [...] - Audi 80, zarejestrowanego 10 grudnia 2004 r. za nr rejestracyjnym [...], - Volkswagen Passat, zarejestrowanego 8 grudnia 2004 r. za nr rejestracyjnym [...], - Renault Mascott, zarejestrowanego 4 stycznia 2005 r. za nr rejestracyjnym [...], - Toyota RA V-4, zarejestrowanego 28 kwietnia 2005 r. za nr rejestracyjnym [...], - Seat Ibiza, zarejestrowanego 20 czerwca 2005 r. za nr rejestracyjnym [...], - Citroen Jumper, zarejestrowanego 12 lipca 2005 r. za nr rejestracyjnym [...], - Smart, zarejestorwanego 19 sierpnia 2005 r. za nr rejestracyjnym [...], - Jeep Cherokee, zarejestrowanego 30 sierpnia 2005 r. za nr rejestracyjnym [...], - Land Rover, zarejestrowanego 30 sierpnia 2005 r. za nr rejestracyjnym [...] i odmowy zwrotu kwoty 16.175,00 zł – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, iż organ I instancji uznał, że wniosek strony o zwrot nadpłaty, uzasadniany faktem wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 17 stycznia 2006r. / sygn. akt U 6/04 /, mocą którego za sprzeczny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, uznano sporny przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku, nie może być uwzględniony, w sytuacji, gdy Trybunał orzekł o jego mocy obowiązującej dopiero od 1 maja 2006r. W odwołaniu od decyzji organu I instancji, skarżący ponownie wniósł o zwrot opłat za karty wyżej wymienionych pojazdów, jakie był zmuszony uiścić w związku z ich rejestracją i ponownie powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego. W rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pierwszej kolejności zauważyło, iż w piśmie z dnia 2 czerwca 2006r. organ I instancji poinformował wnioskodawcę o braku podstaw do żądania zwrotu opłaty za pojazdy: Ford Focus, zarejestrowany 29 sierpnia 2002r. / nr rejestracyjny [...] /; Suzuki Santana, zarejestrowany 23 października 2003r. / nr rejestracyjny [...] /; Toyota Hilux, zarejestrowany 8 maja 2003r. / nr rejestracyjny [...] /; Volvo S 60, zarejestrowany 2 lipca 2003r. / nr rejestracyjny [...] / i Volvo V 40 zarejestrowany 2 lipca 2003r. /nr rejestracyjny [...]\/, jako że została ona pobrana na podstawie obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 marca 2002r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 18, poz. 177), zaś Trybunał Konstytucyjny w swoim wyroku stwierdził niezgodność z ustawą Prawo o ruchu drogowym oraz z Konstytucją innego przepisu, to jest § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Zatem opłata za wyżej wymienione pojazdy została pobrana na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa, które wiążą organ administracji publicznej. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji stwierdził, iż są one bezzasadne. Wskazano, że w wyroku z dnia 17 stycznia 2006r., sygn. akt U 6/04, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że : I. § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310) jest niezgodny: a) z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 175 ze zm.); b) z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej II. przepis rozporządzenia powołanego w części I traci moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie najistotniejszy jest fakt, że Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. traci moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006 roku, co oznacza, że sam Trybunał zadecydował o późniejszym niż data ogłoszenia, momencie wejścia w życie swego wyroku i utraty mocy obowiązującej spornego przepisu. Organ II instancji podkreślił, iż w polskim systemie prawnym nie przyjęto koncepcji nieważności normy prawnej uznanej za niezgodną z Konstytucją (lub ustawą), dlatego akty i orzeczenia podjęte wcześniej na podstawie takiej normy nie ulegają automatycznemu anulowaniu. Oznacza to w szczególności, że choć niezgodny z Konstytucją, akt normatywny jednak przez pewien czas będzie obowiązywał. Ze sformułowania art. 190 ust. 3 Konstytucji wynika, że orzeczenie stwierdzające niezgodność określonego przepisu z Konstytucją wywiera skutki prawne najwcześniej od dnia ogłoszenia w sposób określony w art. 190 ust. 2 Konstytucji, a więc na przyszłość. Oznacza to, że zasadniczo nie ma on mocy wstecznej, czyli nie odnosi się do kwestii obowiązywania tego przepisu w okresie od dnia jego wejścia w życie do dnia ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego lub do dnia wskazanego przez Trybunał Konstytucyjny jako data utraty mocy obowiązującej tego aktu. Przepis art. 190 ust. 4 Konstytucji wprowadza jako zasadę generalną, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności kontrolowanego aktu normatywnego (przepisu) stanowi jedynie podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie, określonym w przepisach właściwych dla danego postępowania. Przepis ten, wskazuje więc drogę, która w pewnych przypadkach może prowadzić do weryfikacji orzeczeń wydanych w sprawach indywidualnych w przeszłości. Nie ma zatem generalnej zasady, która nakazywałaby dokonanie zmiany wszystkich zapadłych orzeczeń, wyroków czy decyzji administracyjnych. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż w rozpatrywanym przypadku, w sprawie pobrania opłaty za kartę pojazdu nie wydawano żadnej odrębnej decyzji administracyjnej. Do pobrania opłaty doszło w toku postępowania administracyjnego, którego przedmiotem było dokonanie rejestracji pojazdu w trybie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym oraz zauważył, iż analogiczną sytuację rozpatrywał Trybunał Konstytucyjny, gdy w wyroku z dnia 10 grudnia 2002r., sygn. akt P 6/02, orzekając o niekonstytucyjności przepisów dotyczących opłat za parkowanie pojazdów na drogach, orzekł o braku obowiązku zwrotu opłat pobranych na podstawie tych przepisów. W uzasadnieniu tego wyroku (pkt IV.8 teza piąta) Trybunał odniósł się właśnie kwestii braku decyzji o nałożeniu takiej opłaty, co jego zdaniem uniemożliwia praktycznie zastosowanie art. 190 ust. 4 Konstytucji i wskazuje, że wyrok Trybunału może mieć skutki tylko na przyszłość. Podkreślono, że organ I instancji słusznie zastosował przepisy dotyczące nadpłaty w rozumieniu przepisów Ordynacji podatkowej, bowiem strona w rzeczywistości kwestionuje wysokość pobranej przez organ opłaty (art. 72 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Zgodnie z art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III Ordynacji stosuje się również do opłat (...), do których ustalenia lub określenia uprawnione są organy inne niż organy podatkowe. Organ odwoławczy zauważył także, że zwrot opłaty za kartę pojazdu został już w orzecznictwie uznany za przedmiot postępowania podatkowego uregulowanego Ordynacją podatkową, a nie ogólnego postępowania administracyjnego prowadzonego według przepisów k.p.a. ( wyrok WSA w Warszawie, sygn. III SA/Wa 2972/05 oraz wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I S.A./Ke 90/06.). Wobec powyższego, a w szczególności z uwagi na to, że sporny przepis rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 28 lipca 2003r., na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego utracił moc dopiero w 2006 roku - zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego – należało uznać, że brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłaty za kartę pojazdu i zwrotu tej opłaty w części, jakiej domagał się skarżący. Od tej decyzji A. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Nie precyzując wniosków, skarżący w uzasadnieniu skargi, podobnie, jak i w odwołaniu powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r., sygn. akt U 6/04, mocą którego za sprzeczny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, uznano przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku. Nie zgadzając się z zaskarżonym rozstrzygnięciem, podkreślił, iż w okresie od lipca 2002r. do października 2005r. w Urzędzie Miasta zarejestrował 31 samochodów wnosząc jednocześnie opłaty za karty pojazdu na podstawie ostatecznych decyzji administracyjnych. Różnica między kwotą jaką zapłacił, a kwotą jaką powinien był zapłacić sprowadza się do 16 175,00zł. Zaskarżona decyzja i brak możliwości odzyskania niesłusznie zapłaconych opłat stanowi w ocenie skarżącego o ignorancji organów administracyjnych, skutkiem czego jest ponoszenie przez niego negatywnych konsekwencji złego przepisu prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. / - wskazać na wstępie wypada, iż z mocy art. 134 §1 tej ostatniej - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Regulacja ta oznacza, między innymi dokonanie oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z prawem, niezależnie od sformułowanych w skardze twierdzeń i zarzutów oraz, że Sąd obowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu wszelkie naruszenia w postępowaniu administracyjnym przepisów prawa materialnego i procesowego, jeśli mogły mieć one wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia. Uwzględniając te uprawnienia Sądu stwierdzić należy, iż skarga jest zasadna, choć z innych przyczyn niż podane w uzasadnieniu skargi. Kluczową kwestią w niniejszej sprawie dla stron postępowania był wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r., sygn. akt U 6/04, w którym orzeczono, że : I. § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137, poz. 1310) jest niezgodny: a) z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 175 ze zm.); b) z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej II. przepis rozporządzenia powołanego w części I traci moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006r. Przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu stanowił, że za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości 500 zł. Trybunał Konstytucyjny wskazał, że niezgodność tej regulacji z ustawą Prawo o ruchu drogowym polega na tym, że przez zawyżenie wysokości opłaty wykracza ono poza zakres upoważnienia w niej zawartego. Będący podstawą delegacji ustawowej przepis art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 prawa o ruchu drogowym stanowił, iż Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, warunki dystrybucji kart pojazdów / ust. 4 pkt.2 /, w którym należy uwzględnić znaczenie tych dokumentów dla rejestracji pojazdu oraz wysokość kosztów związanych z drukiem i dystrybucją kart pojazdów / ust.5 /. Stwierdzając niezgodność § 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Trybunał podkreślił, że Minister Infrastruktury niezgodnie ze wskazanymi tam wytycznymi w postaci nakazu uwzględnienia rzeczywistego znaczenia karty pojazdu dla rejestracji pojazdu oraz kosztów związanych z drukiem i dystrybucją karty ustalił opłatę, uwzględniając dodatkowo koszty innych zadań administracji publicznej, których ustawodawca nie przewidział. W powołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał nadto, że jakkolwiek opłata, której dotyczy spór charakteryzuje się cechami podobnymi do podatku, jednakże w przeciwieństwie do podatków, jest świadczeniem ekwiwalentnym. W literaturze przedmiotu (zob. B. Brzeziński, Prawo podatkowe - zarys wykładu, Toruń 1995, s. 20) wskazano, że opłata, podobnie jak podatek, jest świadczeniem pieniężnym, ogólnym, bezzwrotnym, przymusowym; cechą charakterystyczną odróżniającą opłatę od podatku jest jednak jej odpłatność (podatek jest świadczeniem nieodpłatnym), tzn. że w zamian za opłatę podmiot ją uiszczający ma prawo żądać usługi, towaru lub działania ze strony organu publicznego. Opłaty pobierane są bowiem w związku z wyraźnie wskazanymi usługami i czynnościami organów państwowych lub samorządowych, dokonywanymi w interesie konkretnych podmiotów. Stanowią zatem swoistą zapłatę za uzyskanie zindywidualizowanego świadczenia oferowanego przez podmiot prawa publicznego. W klasycznej postaci opłaty odznaczają się pełną ekwiwalentnością. Oznacza to, że wartość świadczenia administracyjnego odpowiada wysokości pobranej opłaty, co odróżnia je od podatków i innych danin publicznych. Opłaty publiczne pobierane są zawsze w związku z określonym, konkretnym działaniem organów państwa (samorządu terytorialnego). Jeżeli opłata pobierana jest w wysokości usługi - może zawierać pewne cechy ceny, jeżeli zaś jest świadczeniem pobieranym w wysokości znacznie wyższej niż wartość faktycznie świadczonej usługi - nabywa cechy podatku. Sama okoliczność, że przez zawyżenie wysokości opłaty za kartę pojazdu uznana ona została za nabierającą cech podatku, a prze to naruszającą Konstytucję – w ocenie Sądu – nie zmienia faktu, iż normatywnie rzecz ujmując pozostaje nadal opłatą. Opłata za kartę pojazdu należy niewątpliwie do opłat publicznoprawnych, stanowiących dochody powiatu określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 203, poz. 1966) - por. E. Ruśkowski, [w:] E. Ruśkowski, J. Salachna, Ustawa o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Komentarz, Warszawa 2004, teza 1.3 do art. 5). Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, iż jakkolwiek opłata za kartę pojazdu ze względu na niewspółmierność do rzeczywistych kosztów świadczonej usługi wzajemnej jest swego rodzaju daniną publiczną o charakterze podatkowym. Rozważenia zatem wymaga, czy żądanie zwrotu takiej opłaty może być rozpoznane, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), przy czym od razu zauważyć należy, iż w żadnym przepisie prawa ustawodawca nie przewidział obowiązku uiszczenia opłaty w formie decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 2 §1 powołanej ustawy, jej przepisy stosuje się do: 1) podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe; 2) opłaty skarbowej oraz opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych; 3) spraw z zakresu prawa podatkowego innych niż wymienione w pkt 1, należących do właściwości organów podatkowych. Wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że charakterystyka świadczeń, o których w nim mowa została dokonana za pomocą wyznaczników przedmiotowo-podmiotowych. Warunkiem zastosowania do nich przepisów Ordynacji podatkowej jest zatem kumulatywne spełnienie trzech przesłanek: 1/ świadczenie musi być podatkiem opłatą lub niepodatkową należnością budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, 2/ kompetencje do jego ustalania lub określania muszą należeć do organów podatkowych, 3/ świadczenie musi mieć publicznoprawny charakter. Zwrócić trzeba uwagę, iż ustawodawca w art. 2 §1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej przesądził wprost, że jej przepisy stosuje się do opłaty skarbowej oraz opłat, o których mowa w przepisach o podatkach i opłatach lokalnych. Oznacza to – zdaniem Sądu – że oceniając zastosowanie przepisów Ordynacji podatkowej w stosunku do innych opłat należy mieć na względzie pozostałe przesłanki, o których wyżej była mowa. Przede wszystkim zatem trzeba zbadać, czy i jaki organ jest właściwy do ich ustalania lub określania. Skoro jednak w przepisie art. 2§1pkt.1 Ordynacji podatkowej mówi się o organach podatkowych, to niewątpliwie chodzi o organy wskazane w przepisie art. 13 tej ustawy. Nie może być w rozpoznawanej sprawie kwestii spornej co do tego, iż organy podatkowe ani nie ustalają, ani nie określają opłaty za kartę pojazdu, a zatem konsekwentnie należy stanąć na stanowisku, iż przepisy Ordynacji podatkowej w tym przedmiocie nie mają zastosowania. Zarówno bowiem obowiązek uiszczenia opłaty, jak i jej wysokość wynikają bezpośrednio z przepisów prawa. Organ administracji jest tylko zobowiązany, przed wydaniem karty pojazdu, do pobrania opłaty, którą według przepisu prawa osoba rejestrująca pojazd ma obowiązek uiścić, bez wydania wcześniej jakiegokolwiek aktu konstytutywnego lub deklaratywnego ze strony organu rejestrującego, co wskazuje na materialno-techniczny charakter tej czynności. Odnosząc się końcowo do powołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji orzeczeń: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 8 czerwca 2006r. /sygn. akt I S.A./Ke 90/06 / oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2006r. / sygn. akt III SA/Wa 2972/05 /, jako w ocenie organu odwoławczego kształtujących orzecznictwo w omawianym przedmiocie, Sąd nie podziela wyrażonego w tych orzeczeniach stanowiska, iż okoliczność wydania przez Ministra Infrastruktury / który nie jest organem podatkowym, a innym organem, o którym mowa w przepisie art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej / rozporządzenia wykonawczego z dnia 28 lipca 2003 roku określającego wysokość opłaty za kartę pojazdu sama w sobie stanowi przesłankę do uznania, iż znajdą tu zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej. Ze względów wyżej przytoczonych Sąd wyraził pogląd, iż zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane bez podstawy prawnej /art. 247§1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej /, co prowadzi do stwierdzenia ich nieważności na podstawie przepisu art. 145§1pkt.2 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.