I SA/Lu 836/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz (sprawozdawca), Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, WSA Halina Chitrosz, Protokolant Asystent sędziego Anna Strzelec, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 r. sprawy ze skargi L. W. P. P. D. D. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 5 listopada 2012r., nr [...], określającą A. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012r. w kwocie 34193 zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że A. została postawiona w stan likwidacji na podstawie uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 4 sierpnia 2008r. W związku z tym, że spółka nie złożyła deklaracji na podatek od nieruchomości w terminie określonym w art.6 ust.9 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym w 2012r. - Dz.U. z 2010r. Nr 95, poz.613 ze zm., zwanej dalej "u.p.o.l."), postanowieniem z dnia 15 lutego 2012r. Wójt Gminy wszczął postępowanie w sprawie zobowiązania podatkowego spółki w podatku od nieruchomości za 2012r., zaś w dniu 27 lutego 2012r. likwidator spółki złożył deklarację na podatek od nieruchomości za 2012r., która nie została wypełniona przez wskazanie przedmiotów opodatkowania, natomiast w polu "Informacje o przedmiotach i podmiotach zwolnionych" likwidator wniósł o zwolnienie spółki z naliczania podatku od nieruchomości za 2012r. z powodu trwającego postępowania likwidacyjnego, przy czym uzasadniał, że podatek powinien być naliczany od przedsiębiorcy tylko w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Pierwotnie wydana w sprawie decyzja organu I instancji z dnia 19 marca 2012r., nr [...], określająca wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 34193 zł, została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 września 2012r., nr [...], bowiem w ocenie organu odwoławczego dokumenty, które zgromadzono w sprawie, nie pozwalały na ustalenie, czy podstawa opodatkowania budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (92461 zł) przyjęta została w prawidłowej wysokości. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji wydał wymienioną wyżej decyzję z dnia 5 listopada 2012r. W odwołaniu od tej decyzji spółka zarzuciła, że wydana ona została z naruszeniem art.4 ust.1 pkt 3 i 7 u.p.o.l., art.2 ust.1 pkt 3 w związku z art.1a pkt 3 i 4 u.p.o.l., art.120, art.121, art.122, art.124 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz.749 ze zm., zwanej dalej "o.p."). Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na wstępie, że wobec niezłożenia przez spółkę prawidłowo wypełnionej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2012r., zawierającej dane zgodne ze stanem faktycznym, wszczęcie postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz wydanie decyzji określającej było uzasadnione. W dalszej kolejności organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił, na podstawie wypisu z ewidencji gruntów, że spółka jest właścicielem gruntu o powierzchni 9126 m2, oznaczonego jako tereny przemysłowe oraz gruntu leśnego o powierzchni 922 m2 i uwzględnił grunty terenów przemysłowych, o których mowa, jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawki 0,80 zł za m2 (zgodnie z § 1 pkt 1 lit.a uchwały Rady Gminy z dnia 29 listopada 2011r. w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Gminy na rok 2012). W zakresie opodatkowania budynków organ odwoławczy stwierdził, powołując się na opinię techniczną z dnia 29 marca 2012r., przedstawioną jako załącznik do odwołania, że na gruncie, o którym mowa wyżej, posadowiony jest budynek o powierzchni 1431 m2, w stanie technicznym średnim, w dacie sporządzania opinii niewykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, od którego odłączona została energia elektryczna, woda oraz ogrzewania i co do którego spółka podnosiła, że z uwagi na brak bieżących remontów i konserwacji jego dach przecieka. W tym kontekście, odwołując się do art.1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l., organ odwoławczy stwierdził, że pojęcie grunty, budynku, budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza grunty, budynki, budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych i gruntów, o których mowa w art.5 ust.1 pkt 1 lit.b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika przy tym, że faktyczne niewykorzystywanie na potrzeby prowadzonej działalności przedmiotów opodatkowania będących w posiadaniu przedsiębiorcy nie uzasadnia stosowania niższych stawek opodatkowania, za wyjątkiem sytuacji, gdy ze względu na stan techniczny tych przedmiotów opodatkowania nie są one i nie mogą być wykorzystywane do tej działalności, a same względy techniczne oznaczają trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystywaniu przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. Jednocześnie organ podkreślił, że z powołanej opinii technicznej wynika, że stan budynku jest średni, a dokumentacja fotograficzna wskazuje, że stan konstrukcji budynku nie uniemożliwia wykorzystywania go do prowadzenia działalności gospodarczej, podnoszony zaś przez spółkę brak bieżących napraw ze skutkiem w postaci nieszczelności dachu, czy odłączenie od instalacji wodnej, elektrycznej, grzewczej, nie stanowią trwałej przeszkody uniemożliwiającej wykorzystanie budynku do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ podkreślił, że nie można uznać, iż względy techniczne uniemożliwiające wykorzystywanie budynków do działalności gospodarczej, o jakich mowa w art.1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l., mogą być tożsame z określonymi w stosownych przepisach warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wobec tego organ odwoławczy uznał za prawidłowe zastosowanie do opodatkowania budynku stawki 17,50 zł za m2 (zgodnie z § 1 pkt 2 lit.b powołanej wyżej uchwały Rady Gminy z dnia 29 listopada 2011r.). Organ odwoławczy za prawidłową uznał także przyjętą przez organ I instancji wartość budowli w kwocie 92461 zł i zastosowaną stawkę 2 % (wynikającą z § 1 pkt 3 powołanej wyżej uchwały Rady Gminy z dnia 29 listopada 2011r.). Zauważył przy tym, że w dniu 6 maja 2013r. wpłynęło od organu I instancji pismo wraz z załącznikami stanowiącymi dokumenty składane przez podatnika w toku dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Zebrany materiał dowodowy uzasadniał ustalenie podstawy opodatkowania budowli w kwocie ich wartości wynikającej z tabeli amortyzacyjnej środków trwałych złożonej przez podatnika (kserokopia tabeli potwierdzona za zgodność z oryginałem przez podatnika wraz z oświadczeniem podatnika o aktualności treści dokumentu). W skardze na powyższą decyzję A. (skarżąca) wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art.233 § 2 o.p. przez nieuchylenie decyzji organu I instancji pomimo jej wydania bez zastosowania się do wskazań zawartych w decyzji z dnia 3 września 2012r. i ponowne wydanie decyzji na podstawie tych samych niewystarczających dowodów, - art.229 o.p. przez brak inicjatywy dowodowej i w konsekwencji wydanie decyzji odmiennej w treści niż decyzja z dnia 3 września 2012r. na podstawie tego samego niewystarczającego materiału dowodowego; - art.120, art.121, art.122, art.124 oraz art.210 § 1 pkt 6 o.p. przez niewyjaśnienie wszelkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla sprawy, niezebranie wystarczającego materiału dowodowego oraz brak wyczerpującego uzasadnienia stanowiska organu II instancji w zakresie uznania zgromadzonego materiału dowodowego za wystarczający i wydaniu na jego podstawie, wbrew stanowisku wyrażonemu w decyzji z dnia 3 września 2012r., orzeczenia uznającego rozstrzygnięcie organu I instancji za słuszne, a także 2. naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy: -art.4 ust.1 pkt 3 i 7 u.p.o.l. przez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo nieustalenia w sposób zgodny z prawem podstawy opodatkowania, - art.2 ust.1 pkt 3 w związku z art.1a ust.1 pkt 3 i 4 u.p.o.l. oraz art.3 pkt 9 o.p. w związku z art.2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przez przyjęcie, że podatnik w okresie, którego dotyczy przedmiotowa decyzja, prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu tych przepisów oraz pominięcie istotnej kwestii związanej z brakiem możliwości wykorzystania hali produkcyjnej na cele prowadzonej działalności gospodarczej z uwagi na "względy techniczne". Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Poza sporem w sprawie pozostaje, że zgodnie z art.2 ust.1 u.p.o.l opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: 1. grunty, 2. budynki lub ich części, 3. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a także że art.1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. stanowi, iż określenie grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art.5 ust.1 pkt 1 lit.b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Przedmiotem sporu między skarżącą a organami podatkowymi jest natomiast ocena, czy grunty, budynek i budowle stanowiące własnością skarżącej można uznać za będące w posiadaniu przedsiębiorcy, skoro skarżąca od dnia 4 sierpnia 2008r. pozostaje w stanie likwidacji oraz czy stan techniczny, w jakim znajduje się budynek, uzasadnia przyjęcie, że ze względów technicznych nie jest on i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Jak wskazano wyżej, jako grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej u.p.o.l. nakazuje traktować grunty, budynki i budowle, które wyróżnia ta cecha, że są one w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z wyjątkami w zakresie oznaczonych przedmiotów opodatkowania, które dla potrzeb niniejszych rozważań można pominąć; art.1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l.). Jednocześnie ustawa definiuje działalność gospodarczą jako działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej (z zastrzeżeniem ust.2, które to zastrzeżenie nie ma znaczenia w niniejszej sprawie; art.1a ust.1 pkt 4 u.p.o.l.), nie definiuje natomiast określenia "przedsiębiorca", przy czym nie czyni tego ani definicją własną ani przez odesłanie do innych regulacji prawnych, w szczególności, analogicznie jak w odniesieniu do określenia działalności gospodarczej, do przepisów normujących zasady wykonywania działalności gospodarczej. Nie pozostaje to bez wpływu dla ustalenia znaczenia określenia "przedsiębiorca" w rozumieniu powołanego wyżej art.1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l., świadczy bowiem, że nie było wolą ustawodawcy, aby było ono rozumiane wprost zgodnie z art.4 (ust.1 i 2) ustawy z dnia z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2010r. Nr 220, poz.1447 ze zm.; od dnia 11.06.2013r. – Dz.U. z 2013r. poz.672 ze zm.). Nie można też nie dostrzec, że w omawianym przepisie ustawodawca wyodrębnił podmiot określony jako "przedsiębiorca" od innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Zdaniem sądu świadczy to o objęciu określeniem "przedsiębiorca" podmiotów taki status posiadających, bez względu na to, czy aktualnie prowadzą działalność gospodarczą. Skarżąca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością powołaną w celu prowadzenia działalności gospodarczej (najkrócej rzecz ujmując - w zakresie przerobu drewna). Jest ona zatem podmiotem funkcjonującym zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. Nr 94, poz.1037 ze zm., do dnia 5.09.2013r. – Dz.U. z 2013r. poz.1030) i podlegającym ujawnieniu w Krajowym Rejestrze Sądowym jako przedsiębiorca. Postawienie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w stan likwidacji nie powoduje, wbrew poglądowi prezentowanemu przez skarżącą, że jej dotychczasowy status przedsiębiorcy ulega zmianie. Jako nieznajdujący podstaw w przepisach prawa należy też ocenić pogląd skarżącej, że w okresie likwidacji spółki z ograniczoną odpowiedzialnością prowadzenie działalności gospodarczej jest zabronione. Zgodnie bowiem z art.282 § 1 ustawy Kodeks spółek handlowych w toku likwidacji podejmowane są czynności takie jak kończenie bieżących interesów spółki, czy ściąganie wierzytelności, które niewątpliwie należą do czynności działalności gospodarczej. Zatem do czasu zakończenia likwidacji, wykreślenia z Krajowego Rejestru Sądowego i, w konsekwencji, ustania bytu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jako osoby prawnej, pozostaje ona przedsiębiorcą, chociaż w likwidacji. W świetle powyższego stwierdzić zatem należy, że wydając decyzje w niniejszej sprawie organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że będące własnością skarżącej nieruchomości, o jakich mowa w art.2 ust.1 pkt 1-3 u.p.o.l., pozostają w posiadaniu przedsiębiorcy w rozumieniu art.1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. Z analizowanego art.1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l. wynika ponadto, że nawet jeżeli grunty, budynki, budowle są w posiadaniu przedsiębiorcy, to nie traktuje się ich jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jeżeli nie są one i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych, przy czym również i to określenie nie zostało wyjaśnione przez ustawodawcę. Wobec tego zaniechania w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że "względy techniczne" oznaczają szeroko rozumiane uwarunkowania natury technicznej, które stoją na przeszkodzie korzystaniu z określonych składników majątku przedsiębiorcy podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a które nadto mają charakter przeszkody obiektywnej, niezależnej od decyzji (woli) przedsiębiorcy, a przez to trwałej. Sformułowanie "nie są i nie mogą być wykorzystywane (...) ze względów technicznych" determinuje bowiem zarówno źródło, jak i obiektywny charakter przyczyn, dla którego dany składnik majątku nie może służyć działalności gospodarczej (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1.06.2011r., sygn.akt II FSK 151/10, z dnia 22.06.2007r., sygn.akt II FSK 773/06). Tego rodzaju ocena dokonywana jest w odniesieniu do realiów konkretnego stanu faktycznego, nie ma ona cech oceny abstrakcyjnej. W opinii technicznej z dnia 29 marca 2012r., sporządzonej przez Zespół Usług Projektowych podano wprawdzie, że "w obecnym stanie hala produkcyjna wraz z zapleczem o powierzchni użytkowej 1431 m2 nie jest i nie może być wykorzystana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych", jednak jako argument dla takiego stwierdzenia wskazano, iż "według rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dział III Budynki i pomieszczenia – wymagania ogólne od § 44 do § 56, obiekty przeznaczone do użytkowania muszą posiadać czynne instalacje takie jak: wodociągowa, kanalizacyjna, centralnego ogrzewania i elektryczna". W istocie zatem opinia, o której mowa, odwołuje się do argumentu natury prawnej – niespełnienie przez budynek wymagań wynikających przepisów prawa budowlanego, nie zaś do względów technicznych rozumianych jako obiektywnie istniejące uwarunkowania natury technicznej. Nie kwestionując przy tym, że brak spełnienia niektórych z wymagań określonych jako konieczne przez przepisy prawa budowalnego może przesądzać o istnieniu względów technicznych, z powodu których obiekt budowlany nie może być wykorzystywany do działalności gospodarczej, stwierdzić jednak trzeba, że nie należy do niech odłączenie przez przedsiębiorcę (z jego woli, a nawet przy jego biernej akceptacji) budynku od sieci infrastruktury takich jak sieci energetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, ani też brak bieżących napraw i remontów skutkujący pogorszeniem się stanu budynku. Wobec powyższego, także i stanowisko organów rozstrzygających sprawę, że skarżąca nie wykazała, aby którykolwiek z przedmiotów opodatkowania objętych zaskarżona decyzją nie mógł być wykorzystywany do działalności gospodarczej ze względów technicznych w rozumieniu art.1a ust.3 pkt 3 u.p.o.l., uznać należy za prawidłowe, podjęte bez naruszenia tego przepisu lub przepisów postępowania, w szczególności art.122, art.180 § 1, art.187 § 1, art.191, art.198 § 1 o.p. W związku z zarzutami skarżącej podkreślić w tym miejscu należy, że w sytuacji, gdy opinia, o której mowa wyżej, nie dowodzi okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy, jaką byłoby istnienie względów technicznych, z powodu których budynek nie może być wykorzystywany do działalności gospodarczej, nie było też potrzeby zwalczania tej opinii, jako dowodu, innymi dowodami, w szczególności za pomocą opinii biegłego (art.197 § 1 o.p.). Postępowanie dowodowe służy bowiem ustaleniu jedynie tych okoliczności, które mają znaczenie dla sprawy (por.: art.180 § 1 i art.187 § 1 w związku z art.188 o.p.). Stosownie do art.4 ust.1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (z zastrzeżeniem ust.4-6, które nie mają znaczenia w stanie niniejszej sprawy) - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. W kontekście tej regulacji prawnej wątpliwości skarżącej budzi legalność przyjęcia przez organy podstawy opodatkowania budowli w kwocie 92461 zł, tj. takiej samej, jaka została uwzględniona w decyzji organu I instancji z dnia 19 marca 2012r., gdy uchylając tę decyzję decyzją z dnia 3 września 2012r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie jest wystarczający do wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w zakresie opodatkowania budowli. Należy jednak stwierdzić, że i w tym zakresie zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji wydane zostały bez naruszenia prawa, tak materialnego, jak i przepisów postępowania. Podkreślić należy, że podstawą opodatkowania budowli (związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej) jest wartość stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w danym roku podatkowym, ustalona na dzień 1 stycznia tego roku podatkowego, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Zasady amortyzacji, o której mowa, w tym wartość, od której jest ona dokonywana, zwana wartością początkową, określają przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2011r. Nr 74, poz.397 ze zm.), do których odwołuje się art.4 ust.1 pkt 3 u.p.o.l. W toku postępowania podatkowego skarżąca była kilkakrotnie wzywana do złożenia ewidencji środków trwałych w celu wykazania wartości, o której mowa, i w związku z tymi wezwaniami przedłożyła ostatecznie, w dniu 30.04.2013r., tabelę amortyzacyjną środków trwałych na 2006r., na którym to dokumencie złożyła oświadczenie poświadczające aktualność stanu ewidencji w okresie od 2006r. do dnia 29.04.2013r. W dokumencie tym jako wartość początkowa budowli podana jest kwota 92461,02 zł. Do akt sprawy złożone zostały także deklaracje podatkowe w podatku od nieruchomości za lata 2008 – 2010, w których sama skarżąca również ujawniała kwotę 92461 zł jako podstawę opodatkowania budowli. Tak więc nie może w obecnym stanie sprawy budzić wątpliwości, że kwota 92461 zł jest wartością budowli skarżącej, o jakiej mowa w art.4 ust.1 pkt 3 u.p.o.l., tj. wartością, która stanowiła lub powinna stanowić podstawę odpisów amortyzacyjnych, aktualną na dzień 1 stycznia 2012r., bez pomniejszenia o dokonane odpisy amortyzacyjne, i dla oceny tej nie ma znaczenia, czy w dniu 1 stycznia 2012r. budowle lub niektóre z nich były już całkowicie zamortyzowane, czy też nie. Dla porządku zaś dodać należy, że nawet, gdyby opodatkowaniem nie zostały objęte wszystkie ujawnione przez skarżącą w niniejszym postępowaniu obiekty, które należałoby uznać za budowle w rozumieniu art.2 ust.1 pkt 3 u.o.p.l., to uwzględnienie skargi z tego powodu nie byłoby możliwe ze względu na normę z art.134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz.270 ze zm.). Jednocześnie, w związku z zarzutami skargi wyjaśnić należy, że przedmiotem kontroli w zakresie zgodności z prawem jest w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 maja 2013r., nr [...], nie zaś decyzja tego organu z dnia 3 września 2012r. Nie można też nie zauważyć, że - wbrew twierdzeniom skarżącej - obecny stan materiału dowodowego będącego źródłem ustaleń w zakresie podstawy opodatkowania budowli skarżącej znacząco różni się od tego materiału, jaki w aktach sprawy istniał w dniu 3 września 2012r. Po tej dacie włączony bowiem został do akt sprawy, między innymi, dokument nazwany "tabela amortyzacyjna środków trwałych na 2006r." z oświadczeniem skarżącej, że przedstawia on stan ewidencji aktualny także na dzień 1 stycznia 2012r., który to dokument obejmuje również środki trwałe będące budowlami, co odróżnienia go od dokumentów składanych przez skarżącą na wcześniejszych etapach postępowania. Z tych względów, na podstawie art.151 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd skargę oddalił.