I SA/Lu 869/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi R. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a odmówić zmiany prawomocnego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 869/14 odmawiającego skarżącemu przyznania prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 869/14 odmówił przyznania R. O. (dalej jako skarżący) prawa pomocy w żądanym zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Od rozstrzygnięcia tego skarżący wniósł zażalenie, które zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt II FZ 2140/14. Wezwany do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w kwocie 100,00 zł, skarżący wymagany wpis uiścił, a następnie ponownie wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych. Rozstrzygając ten wniosek, Sąd postanowieniem z dnia 7 maja 2015 r. odmówił zmiany ww. postanowienia z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 869/14 wskazując, że sytuacja finansowa i majątkowa skarżącego nie uległa jakiejkolwiek zmianie. Również na to rozstrzygnięcie skarżący wniósł zażalenie, które zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 526/15. W dniu 25 listopada 2015 r. skarżący po raz trzeci wniósł o przyznanie prawa pomocy domagając się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia doradcy podatkowego. Rozpoznając wniosek referendarz sądowy zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy podkreślić, że strona skarżąca skorzystała już z możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Prawomocnym postanowieniem tutejszego Sądu z 27 listopada 2014 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Skorzystała również z możliwości zmiany tego postanowienia. Prawomocnym postanowieniem tutejszego Sądu z 7 maja 2015 r. odmówiono zmiany tego postanowienia. Obecny wniosek jest już trzecim wnioskiem dotyczącym przyznania skarżącemu prawa pomocy. Oznacza to tyle, że kolejny wniosek o prawo pomocy złożony przez stronę skarżącą należy w istocie uznać za kolejny wniosek o zmianę postanowienia tutejszego Sądu z dnia 27 listopada 2014 r. odmawiającego skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W tych okolicznościach istotna jest dla rozstrzygnięcia norma zawarta w art. 165 p.p.s.a., która stanowi, że postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Warunkiem przyznania prawa pomocy w określonej sprawie jest więc wyczerpujące udokumentowanie stanu majątkowego wnioskodawcy, wskazującego na zasadność uwzględnienia wniosku o prawo pomocy. To samo odnosi się – tym bardziej – do ponownego oraz kolejnego wniosku o prawo pomocy. Prawomocne orzeczenie w przedmiocie prawa pomocy może być zmienione, na co wskazuje treść art. 165 p.p.s.a. Musi jednak nastąpić zmiana okoliczności sprawy – stanu majątkowego strony i jej możliwości płatniczych. Kwestie te muszą być udokumentowane w tak samo rzetelnym stopniu, jak w pierwotnym wniosku o prawo pomocy. Odnosząc powyższe uregulowania do przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał w żaden sposób, aby znajdował się w sytuacji uzasadniającej przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia zawodowego pełnomocnika. Po pierwsze podnieść należy, że treść złożonego obecnie wniosku jest tożsama zarówno z wnioskiem złożonym za pierwszym jak i za drugim razem. Nie uległy bowiem jakiejkolwiek zmianie zarówno dochody skarżącego, jak i jego sytuacja bytowa. Sąd w prawomocnym postanowieniu odmawiającym przyznania prawa pomocy zawarł zaś szczegółową ocenę sytuacji dochodowej skarżącego i możliwości poniesienia przez niego kosztów niniejszego postępowania sądowego i z uwagi na brak nowych okoliczności ocena ta nie może ulec zmianie. Po wtóre wymierne jest, że skarżący w dniu 19 lutego 2015 r. uiścił wpis od skargi w wysokości 100 zł, a w dniu 1 października 2015 r. opłatę kancelaryjną od wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku również w kwocie 100 zł. Powyższe jednoznacznie skutkuje uznaniem, że skarżący mimo deklarowanych przez siebie niewielkich dochodów, jest w stanie znaleźć źródło poniesienia wydatków związanych z postępowaniem przed sądem w tym kosztów wpisu od skargi kasacyjnej. W konsekwencji brak jest zdaniem referendarza sądowego podstaw do przyjęcia, że w sprawie doszło do zmiany okoliczności w rozumieniu art. 165 p.p.s.a. uzasadniających przyznanie stronie skarżącej prawa pomocy w żądanym zakresie (w związku z treścią art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W związku z powyższym, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przy uwzględnieniu art. 165 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.