I SA/Lu 891/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Kręcisz, Sędziowie WSA Halina Chitrosz,, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Bartłomiej Pastucha, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 maja 2010 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "A" na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń – maj 2008 r. -oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] Nr [...] określającą Stowarzyszeniu A zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2008r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w deklaracjach podatkowych za okres objęty decyzją Stowarzyszenie zadeklarowało podatek VAT do zwrotu na rachunek bankowy. Przeprowadzone czynności sprawdzające, a następnie kontrola podatkowa i postępowanie podatkowe wykazały, że Stowarzyszenie w miesiącach od stycznia do kwietnia 2008r. wystawiało faktury VAT o treści "realizacja reklamy w projekcie Życie Miodem Słodzone". Wystawiło również jedną fakturę VAT o treści "Zakup gadżetów reklamowych projektu Życie Miodem Słodzone". Z uwagi na okoliczność, że przedmiotowe faktury są jedynie potwierdzeniem wpłat dokonanych przez członków konsorcjum na finansowanie kampanii reklamowej w celu uzbierania środków własnych na realizację projektu – wkład 20%, organ I instancji uznał, że nie dokumentują one dostaw towarów, czy też sprzedaży usług. Konsekwencją tych ustaleń było wydanie przez organ I instancji decyzji na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W odwołaniu Stowarzyszenie A zarzuciło wydanie tej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5, art. 7 i art. 8 ustawy o podatku od towarów i usług oraz naruszenie art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej. Stowarzyszenie podnosiło, że prowadzona przez nie działalność gospodarcza, to w głównej mierze świadczenie usług polegających na reklamowaniu – sponsoringu firm z branży pszczelarskiej. Na mocy umowy sponsoringu sponsor zobowiązuje się sfinansować określone przedsięwzięcie w zamian za reklamę swojej firmy. Stowarzyszenie zatem prawidłowo, na kwoty otrzymane od sponsorów, wystawia faktury VAT z 22% podatkiem, gdyż kwoty otrzymane od sponsorów stanowią zapłatę za świadczone przez Stowarzyszenie usługi sponsoringu. Błędne jest stwierdzenie organu I instancji, że Stowarzyszenie: 1/ podpisało umowę z Agencją Rynku Rolnego w [...] w imieniu wszystkich organizacji pszczelarskich, 2/ wpłaty przez firmy – sponsorów nie stanowią odpłatnej dostawy towarów i usług. Podnosiło nadto, iż kontrola podatkowa była przeprowadzona bardzo pobieżnie, gdyż nie zbadano dogłębnie prowadzonej przez Stowarzyszenie działalności gospodarczej i nie dołożono starań w celu prawidłowej interpretacji przepisów prawa. Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując sprawę w wyniku wniesionego odwołania wskazał, iż w dniu 8 października 2007r. Stowarzyszenie A zawarło umowę Nr [...] z Agencją Rynku Rolnego w [...] na realizację kampanii promocyjno – informacyjnej dotyczącej miodu i produktów pszczelich. Na podstawie tej umowy zleceniobiorca zobowiązuje się do realizowania działań, których przedmiotem jest dwuletnia kampania promocyjno – informacyjna miodu i produktów pszczelich – "Życie Miodem Słodzone". Zgodnie z umową wkład finansowy Wspólnoty Europejskiej wynosi 50%, wkład pochodzący z budżetu krajowego - 30%, a pozostałość – 20% ze środków własnych Stowarzyszenia. Wypłaty z Agencji Rynku Rolnego następują po przedłożeniu przez beneficjenta wniosków wraz z dowodami poniesionych wydatków. Końcowym efektem programu ma być doprowadzenie do wzrostu popytu na produkty z miodu, zachęcanie do ich konsumpcji, wzmacnianie wizerunku produktu, popularyzacja wartości odżywczych miodu. W zawiązku z realizacją kampanii reklamowej Stowarzyszenie prowadziło akcję gromadzenia na rachunkach bankowych środków na współfinansowanie wydatków ponoszonych na realizację projektu realizowanego na rzecz środowiska pszczelarskiego. Wystawiane przez Stowarzyszenie faktury VAT o treści "realizacja reklamy w projekcie – Życie Miodem Słodzone" są potwierdzeniem wpłat dokonywanych przez członków konsorcjum na finansowanie kampanii reklamowej w celu uzbierania środków własnych – wkład 20%. W takiej sytuacji nie można stwierdzić, że Stowarzyszenie otrzymywało wynagrodzenie za świadczone usługi w rozumieniu przepisów o VAT. Taki stan faktyczny potwierdza przeprowadzone przez organ odwoławczy postępowanie uzupełniające, polegające na przesłuchaniu świadków – kontrahentów Stowarzyszenia tj. A. W., R. J., J. K., R. F., P. R., A.M., będących odbiorcami zakwestionowanych faktur VAT. Z zeznań tych wynika, że umowy nie mają charakteru umów sponsoringu, a wystawione przez Stowarzyszenie faktury VAT o treści "realizacja reklamy w projekcie – Życie Miodem Słodzone" stanowią potwierdzenie dokonanych wpłat przez członków konsorcjum na finansowanie wspólnej kampanii reklamowej, a zebrane środki to wkład własny – 20% środków. W szczególności znamienne są zeznania świadka A. M. – Sp. z o.o. "B" w [...], z których wynika, że zawarta w dniu 2.10.2007r. z podatnikiem umowa nie była umową sponsoringu, a umową o realizację programu reklamowo-promocyjnego miodu i produktów pszczelarskich na rynku polskim. Z § 4 pkt 5 umowy z Agencją Rynku Rolnego wynika, że zleceniobiorca zobowiązuje się do nie promowania znaków handlowych oraz nazw przedsiębiorstw. W takiej sytuacji, twierdzenie Stowarzyszenia, iż nawiązuje ono z firmami uczestniczącymi w programie stosunek prawny określany jako sponsoring, jest bezpodstawne. W sprawie nie można mówić również, że mamy do czynienia z wzajemnym świadczeniem usług między uczestnikami programu. Celem programu jest osiągnięcie wspólnego celu branży pszczelarskiej. Opodatkowane będą dopiero efekty wspólnego przedsięwzięcia. Podmioty uczestniczące w kampanii nie świadczą wzajemnych odpłatnych usług, lecz czynności mające na celu pozyskiwanie wspólnych klientów ze zwiększenia sprzedaży. W wyniku realizacji programu "Życie Miodem Słodzone" korzyści uzyskają nie tylko firmy dokonujące wpłat na konta Stowarzyszenia – członkowie konsorcjum, lecz cała branża pszczelarska. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie ze statutem Stowarzyszenie realizuje swoje cele poprzez reprezentowanie interesów całego środowiska pszczelarskiego m.in. przez popularyzowanie miodu i pozostałych produktów pszczelarskich na terenie kraju i poza jego granicami. Ponadto zgodnie z § 8 pkt 6 statutu, może ono realizować swoje cele we współpracy z polskimi i zagranicznymi osobami prawnymi i fizycznymi m.in. w ramach wspólnych projektów finansowanych przez polskie i zagraniczne fundusze. Podpisanie zatem w imieniu organizacji i firm pszczelarskich umowy na realizację programu "Życie Miodem Słodzone" z Agencją Rynku Rolnego oraz wszystkie działania związane z realizacją tego programu jest wypełnieniem celów statutowych nie mającym związku z odpłatną dostawą towarów i świadczeniem usług. Potwierdzają to dowody wpłat dokonywanych przez indywidualnych pszczelarzy, gdzie tytuł wpłat określano jako "wpłata na cel statutowy dot. Projekt Życie Miodem Słodzone". Opisane działania wykonywane przez podatnika w ramach zadań statutowych nie podlegają VAT. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy powołał się na orzecznictwo sądowoadministracyjne (por. wyrok z dnia 9.10.2008r.sygn. akt I FSK 291/08, wyrok z dnia 12 lutego 2009r. sygn. akt III SA/Wa 3363/08). Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega: 1/ odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; 2/ eksport towarów; 3/ import towarów; 4/ wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; 5/ wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Pod pojęciem świadczenia usług, wg art. 8 tej ustawy, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT. W przypadku organizacji kampanii reklamowo-promocyjnej nie wystąpiła jednak ani dostawa towarów, ani świadczenie usług w rozumieniu art. 7 i 8 ustawy o VAT. Warunkiem wystąpienia świadczenia usług podlegających opodatkowaniu jest istnienie konsumenta danej usługi (art. 1 ust. 2 VI Dyrektywy). W przypadku, gdy w ramach danej transakcji nie można zidentyfikować konsumenta, wówczas nie może ona podlegać VAT (ETS w sprawach C-215/94 Jurgen Mohr oraz C-384/95 Landboden-Agrardienste). W przedmiotowej sprawie brak było ostatecznego konsumenta kampanii promocyjnej, bo za takiego nie może być uznana cała branża pszczelarska. W takiej sytuacji zastosowanie art.108 ust. 1 ustawy o VAT przez organ I instancji było w pełni uzasadnione. Przedmiotowe faktury były wprowadzone do obiegu prawnego i doręczone kontrahentowi, ich adresatowi. Wystawienie faktury z podatkiem należnym to źródło powstania obowiązku zapłaty tego podatku wykazanego na fakturze. Powyższy przepis zgodny jest z art.. 21/1/d VI Dyrektywy Rady z 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji /.../ W tych okolicznościach faktycznych i prawnych organ odwoławczy orzekł jak w decyzji. W skardze na tą decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Stowarzyszenie A zarzucało wydanie tej decyzji z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego: - art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) poprzez jego niewłaściwą wykładnię i bezzasadne przyjęcie, że Stowarzyszenie A otrzymywało jedynie wpłaty nie świadcząc w zamian żadnych usług; (to nie niewłaściwa wykładnia, a błąd w ustaleniach faktycznych); - art. 5, 7 i 8 powołanej ustawy poprzez bezzasadne zastosowanie w sytuacji, gdy umowy zawarte z firmami potwierdzają w całości świadczenie usług; - art. 121 § 1 i art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez przewlekłe postępowanie i niezgodne ze stanem rzeczywistym dokonanie ustaleń, które podważają zaufanie do organów podatkowych. W oparciu o powyższe zarzuty wnosiło o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podnosiło, iż definicja działalności gospodarczej zawarta jest w art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Stowarzyszenie mogło prowadzić działalność gospodarczą, bo wynika to ze statutu, a zgodnie z § 8 pkt 5 statutu działalność ta może polegać na świadczeniu usług promocji i reklamy – (pkt g) oraz na świadczeniu wszelkich usług mających na celu realizację zadań statutowych – (pkt h). Aby pozyskać 20% środków własnych na kampanię "Życie Miodem Słodzone" Stowarzyszenie zmuszone zostało do podjęcia działalności gospodarczej, która była jedynym sposobem zdobycia środków finansowych. W tym celu Stowarzyszenie przeprowadziło rozmowy z potencjalnymi klientami ofiarując usługi promocyjno-sponsorskie, w wyniku których udało się podpisać umowy z poszczególnymi firmami, które w zamian za usługi promowania ich wyrobów i firm oraz wyrażenie im zgody na posługiwanie się logo kampanii zgodziły się zapłacić Stowarzyszeniu określone w umowie kwoty. Z podpisanych umów wynika, że to dana firma zleca Stowarzyszeniu do wykonania realizację programu reklamowo-promocyjnego miodu i produktów pszczelarskich na rynku polskim. Kampania będzie realizowania w TV, radio, prasie, przez Internet, PR oraz eventy (§ 1 ), zaś Stowarzyszenie zostało zobowiązane do przedstawienia danej firmie planów realizacji działań, które wypromują jej produkty (§ 2). Wyciągnięte przez organy podatkowe wnioski z podpisanej przez podatnika i Agencję Rynku Rolnego umowy mijają się ze stanem rzeczywistym, bowiem nie jest prawdą, że wystawione przez Stowarzyszenie faktury VAT o treści "realizacja reklamy w projekcie Życie Miodem Słodzone" są potwierdzeniem wpłat dokonywanych przez członków konsorcjum na finansowanie kampanii reklamowej w celu uzbierania środków własnych. Wpłaty te były dokonywane na podstawie oddzielnej umowy, za czynności reklamowe, zlecone Stowarzyszeniu przez poszczególne firmy. Stowarzyszenie świadczyło zatem usługi podlegające opodatkowaniu, co przeczy ustaleniom organów podatkowych. W umowie z Agencją Rynku Rolnego nie ma mowy o żadnym konsorcjum. Na potwierdzenie swoich wywodów przytoczyło orzecznictwo sądowoadministracyjne dotyczące umowy sponsoringu i jej skutków prawnopodatkowych, świadczenia usług oraz orzecznictwo ETS. Podkreślało, iż nie zostało przeprowadzone w wystarczającym zakresie postępowanie dowodowe na okoliczności przyjęte jako podstawa faktyczna rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie i podtrzymywał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 19 maja 2010r. pełnomocnik skarżącego Stowarzyszenia złożył dokumenty na okoliczność błędnych ustaleń faktycznych poczynionych w toku postępowania przez organy podatkowe (k.-49-78). Sąd postanowił w trybie art. 106 § 3 ustawy ppsa. włączyć te dokumenty do akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Przede wszystkim w świetle ustaleń i wniosków organów podatkowych, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji, niezrozumiały jest sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 5, art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.) poprzez "bezzasadne zastosowanie w sytuacji, gdy umowy zawarte z firmami potwierdzają w całości świadczenie usług". Organy podatkowe wszak twierdzą, iż Stowarzyszenie nie świadczyło usług na rzecz odbiorców spornych faktur, ani też nie wystąpiła dostawa towarów, a zatem w stanie faktycznym sprawy nie została wyczerpana dyspozycja art. 7 i art. 8 z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.). Spór w sprawie sprowadzał się do oceny, czy skarżące Stowarzyszenie świadczyło na rzecz podmiotów, którym wystawiło faktury o treści "realizacja reklamy w projekcie Życie Miodem Słodzone" usługi w rozumieniu art. 8 ust. 1 ww. ustawy. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym zaskarżoną decyzją, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjne niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie się do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Usługą jest każde świadczenie na rzecz danego podmiotu, co do zasady, o charakterze odpłatnym, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia, odnoszący z niego korzyść. W umowie zatem musi być wyodrębniony podmiot będący odbiorcą świadczenia. W świetle bezspornych ustaleń faktycznych sprawy, nie budzi wątpliwości, iż skarżące Stowarzyszenie w dniu 8.10.2007r. zawarło z Agencją Rynku Rolnego w [...] umowę Nr [...] na realizację kampanii promocyjno-informacyjnej dotyczącej miodu i produktów pszczelarskich. Zgodnie z postanowieniami tej umowy Stowarzyszenie zobowiązało się do zrealizowania działań, których przedmiotem jest dwuletnia kampania promocyjno-informacyjna miodu i produktów pszczelarskich – "Życie Miodem Słodzone". Środki na realizację kampanii pochodzić miały w 50% ze Wspólnoty Europejskiej, w 30% z budżetu krajowego, w 20% z funduszy własnych Stowarzyszenia. Wypłaty z Agencji Rynku Rolnego następować miały po przedłożeniu przez beneficjenta wniosków wraz z dowodami poniesionych wydatków ( k.-88-94 tom II). Nie jest też sporne, iż efektem ww. umowy (projektu) miało być doprowadzenie do wzrostu popytu na produkty pszczelarskie, wzmocnienie wizerunku tych produktów, popularyzacja ich wartości odżywczych itp. Realizując kampanię beneficjent (Stowarzyszenie A) nie reklamował konkretnego podmiotu, jego nazwy, ani znaku handlowego. Kampania promocyjno – informacyjna dotyczyła całego środowiska pszczelarskiego, niezależnie od tego, czy poszczególni producenci, tak osoby fizyczne jak i osoby prawne, byli członkami Stowarzyszenia, a jej celem był przyszły, wynikający z kampanii, wzrost obrotów i zysków wszystkich podmiotów działających w branży pszczelarskiej, wynikający ze wzrostu popytu na miód i produkty pszczelarskie, które były przedmiotem kampanii. Organy podatkowe w decyzji wskazują na powstanie Konsorcjum, jako wspólne działanie zainteresowanych podmiotów dla uzyskania określonego celu (wzrost popytu na miód i produkty pszczelarskie). Konsorcjum nie musi być formalnie zawiązane. Stąd zarzut skargi, iż ustalenia w tym zakresie są niezgodne z prawdą, a w umowie z ARR nie ma mowy o żadnym konsorcjum nie jest uzasadniony. Bez znaczenia dla oceny ustaleń faktycznych i wniosków organów podatkowych był fakt, czy wpłacające firmy były członkami Stowarzyszenia, skoro projekt realizowany była na rzecz całej branży pszczelarskiej. Ustalono zaś, iż wpłaty na rzecz Stowarzyszenia w związku z kampanią pochodziły tak od jego członków, jak i podmiotów niezrzeszonych. Skarżące Stowarzyszenie twierdzi, iż w celu zebrania środków własnych na realizację projektu podjęło działalność gospodarczą i podpisało umowy sponsoringu z określonymi podmiotami, które w zamian za reklamowanie ich firm zapłaciły Stowarzyszeniu wynagrodzenie dokumentowane spornymi fakturami VAT o treści: "realizacja reklamy w projekcie Życie miodem słodzone". W ocenie zaś organów podatkowych wystawione przez skarżące Stowarzyszenie faktury VAT są jedynie potwierdzeniem wpłat dokonywanych przez podmioty działające w branży pszczelarskiej na sfinansowanie kampanii reklamowej w celu uzbierania środków własnych w wysokości 20%, a zatem Stowarzyszenie nie świadczyło żadnych usług - w rozumieniu ustawy o VAT - na rzecz ww. podmiotów. W sprawie nie miał zatem zastosowania art. 8 ust. 1 ww. ustawy, nie miał też zastosowania art. 7 ww. ustawy, bo Stowarzyszenie nie dokonywało również dostawy towarów w rozumieniu tego przepisu prawa. Należy zgodzić się ze strona skarżącą, iż celem i zadaniem sponsoringu jest utrwalenie bądź spotęgowanie renomy podmiotu gospodarczego (sponsora), do podwyższenia stopnia jego popularności oraz do zwiększenia jego zysków. Tego typu działania mają charakter usług reklamowych, bowiem zmierzają do zwiększenia obrotów firmy sponsorującej. Utrwalenie znaku towarowego (logo) lub nazwy firmy w świadomości potencjalnych klientów jest formą działalności reklamowej. Istota wzajemności świadczeń oznacza zobowiązanie sponsora do finansowego lub rzeczowego wsparcia sponsorowanego (tu Stowarzyszenia), który zobowiązany jest do promowania nazwy sponsora i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Przez reklamę należy rozumieć wszelkie działania podmiotu gospodarczego mające kształtować popyt poprzez poszerzenie wiedzy przyszłych nabywców o towarach, w celu zachęcenia ich do nabywania towarów właśnie od tego, a nie innego podmiotu gospodarczego (por. wyrok z dnia 10.11.1999 sygn. akt I SA/Lu 1030/98). W ocenie Sądu, zebrany i oceniony bez naruszenia art. 180, art. 122, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej materiał dowodowy pozwalał organom podatkowym na jednoznaczną ocenę, iż Stowarzyszenie nie świadczyło usług sponsoringu na rzecz podmiotów wskazywanych przez skarżące Stowarzyszenie jako ich odbiorcy. Na żadnym etapie postępowania strona skarżąca nie przedstawiła dowodów, iż świadczyła na rzecz podmiotów, którym wystawiła sporne faktury umowy spełniające cechy umowy sponsoringu. W szczególności, trafnie wskazuje organ odwoławczy, iż za stanowiskiem strony nie mogą przemawiać umowy zawarte przez Stowarzyszenie z odbiorcami spornych faktur, jak i zeznania osób przesłuchanych w postępowaniu odwoławczym – reprezentujących stronę tych umów. Prowadzone wspólnie działania reklamowały kampanię "Życie miodem słodzone", a nie te podmioty. Dokonanej przez organy podatkowe oceny nie zmienia przedłożone w trybie art. 106 § 3 ppsa oświadczenie J. K. [...] (k.-49), J. G. [...] (k.- 77), B Sp. z o.o. (k.-78), bowiem oświadczenia te potwierdzają jedynie udział poszczególnych podmiotów w kampanii reklamowej prowadzonej na rzecz środowiska pszczelarskiego, a takie, jak trafnie podnosi organ podatkowy, nie może być uznane za odbiorcę usługi. Jak wskazują ww. m.in., posługiwali się logo kampanii na własnych wyrobach, brali udział w pracach związanych z podejmowaniem decyzji w zakresie wyboru zakresu i rodzaju akcji promocyjnej "Życie miodem słodzone", spotów reklamowych, planów związanych z kampanią reklamową, brali udział w konferencjach i spotkaniach z przedstawicielami mediów, odsyłali potencjalnych klientów do strony internetowej www. zyciemiodemslodzone, aby pogłębiali oni wiedzę o produktach pszczelarskich, licząc na to, iż popularyzacja miodu, jako produktu przełoży się na wzrost sprzedaży, co było celem realizowanego przez Stowarzyszenie projektu. Trafne więc było ustalenie, iż przedmiotowe umowy nie były umowami sponsoringu (finansowanie określonego przedsięwzięcia w zamian za reklamę swojej firmy), używanie logo kampanii "Życie miodem słodzone" miało za zadanie promowanie miodu i produktów pszczelarskich zgodnie z celem kampanii wynikającym z podpisanej z ARR umową, miało doprowadzić do wzrostu popytu na produkty pszczelarskie w całej branży. Ocena, iż brak było ostatecznego konsumenta kampanii promocyjnej, bo za takiego nie może być uznana cała branża pszczelarska, była zatem w pełni uprawniona. Zarzut naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej nie znajduje zatem uzasadnienia. Wbrew wywodom skargi, za trafną, bo opartą na logicznych przesłankach, należało zatem uznać ocenę organów podatkowych, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy w żadnym razie nie wskazuje na to, by Stowarzyszenie podejmowało jakiekolwiek czynności usług reklamowych na rzecz podmiotów, odbiorców faktur lub by Stowarzyszenie dokonywało dostawy towarów na rzecz tych podmiotów. Organ odwoławczy w sposób pełny, logiczny i przekonujący wskazał na jakich przesłankach oparł wyprowadzone przez siebie wnioski, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W takiej sytuacji zastosowanie art. 108 § 1 ustawy o VAT nie narusza prawa. Skoro zatem zarzuty skargi są bezzasadne, a zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), należało orzec jak w sentencji.