I SA/Lu 942/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca), Sędziowie WSA Halina Chitrosz,, NSA Danuta Małysz, Protokolant Asystent sędziego Anna Gilowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 marca 2013 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta (dalej: organ pierwszej instancji, Prezydent Miasta) z dnia [...] wydaną w przedmiocie ustalenia J. M. (dalej: podatniczka, skarżąca) wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2010. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że decyzją z dnia [...], organ pierwszej instancji ustalił podatniczce podatek rolny w wysokości 5 zł, opodatkowując użytki rolne o pow. 0,0285 ha z zastosowaniem stawki podatkowej w wysokości 170,50 zł od 1 ha fizycznego. Do opodatkowania przyjęta została łączna powierzchnia gruntów 0,2184 ha, w tym 0,1949 ha sklasyfikowanych jako użytki rolne oraz grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych oraz 177 m2 nieużytki (N) i grunty zadrzewione i zakrzewione (Lz). Przyjętą do opodatkowania powierzchnię ustalono na podstawie danych z ewidencji gruntów uwzględniając, że użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2006 r., Nr 136 poz. 969, ze zm.), są zwolnione z podatku. W oparciu o zgromadzone dowody: postanowienie Sądu, umowy darowizny, zapisy księgi wieczystej i dane ewidencji gruntów oraz pisma Starostwa Powiatowego, organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że podatniczka jest właścicielem opodatkowanych nieruchomości. Przyjął również, że stan faktyczny i prawny opodatkowanych nieruchomości gruntowych, tj. ich powierzchnia i klasyfikacja, nie budzą wątpliwości bowiem od 2007 roku nie ulegał zmianie. Powyższe w ocenie organu skutkowało uznaniem za nieuzasadnione, zarzutów podatniczki odnośnie prawa własności opodatkowanych gruntów i odnoszących się do nich, zapisów w ewidencji gruntów. Organ wyjaśnił przy tym, że zmiana danych zawartych w ewidencji może mieć miejsce na wniosek strony złożony w odrębnym postępowaniu. Od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji podatniczka złożyła odwołanie, w którym zaskarżyła ją w całości. Wniosła o sprawdzenie szeregu wymienionych w odwołaniu pism, decyzji, postanowień pod kątem ich zgodności ze stanem faktycznym oraz o uwzględnienie w wydanym rozstrzygnięciu wcześniejszych decyzji organu odwoławczego wydanych w sprawie. Zwróciła również uwagę na materiały udostępnione SKO, dotyczące zagadnień związanych z wywłaszczeniem, rozgraniczeniem i scaleniem gruntów, wznowieniem granic, postępowaniem egzekucyjnym i związanymi z tym treści wpisów w ewidencji gruntów i księgach wieczystych. Wniosła ponadto o zbadanie pozostałych dokumentów, które znajdują się w aktach zainicjowanych przez nią spraw. Prośbę o interwencję i zbadanie wszystkich dowodów i oryginalnych dokumentów podatniczka skierowała również do Wójta Gminy [...], Starostwa Powiatowego w [...] Prezydenta Miasta [...], SKO w [...], WSA w Lublinie, Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich i Ministra Sprawiedliwości. W postępowaniu odwoławczym podatniczka skorzystała z prawa określonego w art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) dalej: Ordynacja podatkowa i w piśmie z 4 lipca 2012 r., podtrzymała, co do zasady stanowisko zawarte w odwołaniu wnosząc jednocześnie o stwierdzenie nieważności decyzji. Wyjaśniła, przy tym, że nie chodzi o kwotę podatku, a o powierzchnię gruntu, która została jej zabrana z majątku po rodzicach. Rozpatrując odwołanie Kolegium w pierwszej kolejności wyjaśniło, że objęta odwołaniem decyzja z dnia [...] została wydana w wyniku wcześniejszego uchylenia przez Kolegium decyzją z dnia [...] decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 rok w wysokości 5 zł. Następnie Kolegium wskazało, że z określonej w art. 127 Ordynacji podatkowej zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego wynika, iż organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. W związku z tym organ odwoławczy nie może ograniczyć się jedynie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, ale obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Stosownie do postanowień art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 193 z 2010 r., poz. 1287, ze zm.) – podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, które mają walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej. Ewidencja jest zatem urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowania podatkowych, a informacje wynikające z ewidencji mają rozstrzygające znaczenie dla ustalenia podstawy opodatkowania. Dane zawarte w ewidencji są systematycznie aktualizowane i mają dla organów podatkowych wiążący charakter. Co więcej, organy podatkowe nie mogą samodzielnie czynić ustaleń, które byłyby sprzeczne z danymi wynikającymi z ewidencji. W związku z powyższym Kolegium podkreśliło, że organ podatkowy pierwszej instancji przy wydaniu decyzji, nie miał podstaw do pomijania danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do gruntów stanowiących własność podatniczki, ani też do kwestionowania zapisów tej ewidencji czy też do dokonywania w niej jakichkolwiek zmian. W konsekwencji podstawę wymiaru w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na 2010 rok stanowią dane z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w [...] z dnia 25 marca 2009 r. wskazujące, że podatniczka jest właścicielką działek położonych w [...], obręb 5 Zakłady A.-Ł. o łącznej powierzchni 0,2372 ha, sklasyfikowanych jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych Lz – ŁIV - 0,0147 ha, Lz - ŁV - 0,0088 ha, grunty zadrzewione i zakrzewione Lz-0,0011 ha, łąki trwałe Ł IV - 0,0234 ha, ŁV - 0,1664 ha, nieużytki N - 0,0177 ha i rowy W - 0,0051 ha. Powyższe wielkości działek i ich klasyfikację potwierdzają również pisma Starostwa Powiatowego w [...] oraz późniejsze wypisy z rejestru gruntu. Organ wyjaśnił przy tym, że w trakcie postępowania ustalono, że podatniczka nabyła udział 13/16 w przedmiotowych działkach o powierzchni 0,2372 ha (Kw nr [...]) na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...], sygn. akt I Ns [...] i umowy darowizny z dnia 13 grudnia 2000 r. Następnie umową darowizny z dnia 27 października 2005 r. otrzymała udział 1/16 w ww. działkach i kolejną umową darowizny z dnia 27 marca 2007 r. udział 2/16 w przedmiotowych działkach, stając się tym samym jedyną właścicielką działek figurujących w wypisie z rejestru gruntów. W świetle powyższego Kolegium stwierdziło, że organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo przyjął powierzchnię gruntów stanowiących własność podatniczki opierając się na ewidencji gruntów. Prawidłowo też uwzględniając regulację zawartą w art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, zgodnie z którą, zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki oraz grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, opodatkował użytki rolne o powierzchni 0,0285 ha. Organ wyjaśnił również, że stosownie do art. 1 ustawy o podatku rolnym, opodatkowaniu tym podatkiem podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Zwrócił przy tym uwagę, że jak wynika z § 68 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) w składzie użytków rolnych są również rowy oznaczone symbolem W. Określając zasady ustalania podatku rolnego, w art. 4 ust. 1 ustawy o podatku rolnym ustawodawca określił, iż podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi: 1/ dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; 2/ dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Ponadto w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku rolnym określono, iż podatek rolny za rok podatkowy wynosi od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 - równowartość pieniężną 5 q żyta obliczoną według średniej ceny skupu żyta za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy, przy czym, jak określono w art. 6 ust. 2 powołanej ustawy, średnią cenę skupu ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Odnosząc się do zastosowanej w sprawie niniejszej stawki podatkowej, Kolegium stwierdziło, że organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo zastosował prawidłową stawkę podatkową określoną na podstawie Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 października 2009 r. w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres trzech kwartałów 2009 r. ustalonej w wysokości 34,10 zł za q. Odnosząc się do prawidłowości postępowania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji Kolegium stwierdziło, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skarżona decyzja organu pierwszej instancji nie budzi zastrzeżeń pod względem formalnym. Prawidłowo bowiem organ podatkowy, wobec nie złożenia przez podatniczkę informacji w sprawie podatku rolnego i podatku od nieruchomości, wszczął postępowanie w przedmiocie określenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010 rok, zapewniając stronie możliwość wzięcia w nim czynnego udziału, zgodnie z art. 200 Ordynacji podatkowej. Dodało, że organ pierwszej instancji uwzględnił w całości wskazania zawarte we wcześniejszej decyzji Kolegium z dnia [...] nr SK0.[...] Odnosząc się natomiast do żądania stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium wyjaśniło, że jako organ drugiej instancji rozpatrzyło wniesione przez podatniczkę odwołanie, co wyklucza zastosowanie nadzwyczajnego trybu wzruszenia decyzji, zastrzeżonego dla wzruszenia decyzji ostatecznych (art. 247 Ordynacji podatkowej). Ustosunkowując się natomiast do żądań podatniczki odnośnie sprawdzenia zgodności wymienionych w odwołaniu dokumentów ze stanem faktycznym Kolegium stwierdziło, że nie odnoszą się one do postępowania podatkowego i nie mają wpływu na ustalenia poczynione w tym postępowaniu. Podkreśliło przy tym ponownie, że dane wynikające z ewidencji gruntów, stanowiące podstawę wymiaru podatku nie podlegają rozpatrzeniu w postępowaniu podatkowym natomiast organy podatkowe nie posiadają kompetencji do rozstrzygania w innych sprawach niż podatkowe. Reasumując Kolegium uznało, że decyzja organu pierwszej instancji nie narusza zasad postępowania i wydana została zgodnie z przepisami prawa materialnego. Na powyższą decyzję podatniczka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarzucając, że jest ona niezgodna z prawem i wniosła o jej uchylenie lub o przesłanie do SKO do ponownego rozpatrzenia sugerując, aby Kolegium zbadało wszystkie dowody w sprawie oraz wezwało Prezydenta Miasta do dołączenia do akt wszystkich oryginalnych dokumentów dotyczących nieruchomości. Ponadto wniosła o: - zobowiązanie Starostwa Powiatowego w [...] - Wydział Ewidencji Gruntów i Budynków do wyjaśnienia na jakiej podstawie zostały uwłaszczone wykazane w ewidencji działki, - Prezydenta Miasta do przeprowadzenia z urzędu postępowania sądowego w przedmiocie ustalenia istnienia bądź nie istnienia prawa do przedmiotowej nieruchomości, - dołączenia przez organy obu instancji wszystkich dokumentów i kopii załączników, które skarżąca wysłała listem poleconym w 2009r. i których oryginały posiada, - stwierdzenie nieważności wydawanych wcześniejszych w tej sprawie decyzji począwszy od 1997r., - wyjaśnienie przez Urząd Miasta [...] i Starostwo Powiatowe Wydział Ewidencji Gruntów i Budynków - "umowy darowizny" z dnia 13 grudnia 2000 r. i postanowień Sądu Rejonowego I Wydział Cywilny w [...], - zobowiązanie strony przeciwnej do zwrotu wszystkich kosztów jakie skarżąca poniosła, w kosztach procesu i w nakazach podatkowych, "płacąc za nie swój i nie użytkowany majątek", - dokonanie z urzędu aktualizacji wszystkich danych zawartych w Ewidencji Gruntów i Budynków oraz w księdze wieczystej Sądu Rejonowego w [...], W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała w całości stanowisko wyrażone zarówno w odwołaniu od zaskarżonej decyzji jak i "w składanych wcześniej odwołaniach i skargach". Wskazała, że rozpatrywana sprawa jest skutkiem błędów urzędników, które powinny zostać wyjaśnione w postępowaniu wszczętym z urzędu. Tłumaczyła, że powinny należeć do niej grunty o powierzchni 0,23 ha ale nie w obrębie Zakładów A. [...] Dodała, że zgodnie z aktem własności ziemi przekazanym notariuszowi w 2000r. powinna mieć 1.39 ha i grunty leśne, na które Starostwo Powiatowe [...] - Wydział Ewidencji Gruntów i Budynków i Wydział Geodezji nie wydało jej dokumentów potwierdzających prawo własności. Skarżąca argumentowała, że wielokrotnie już wyjaśniała iż sprawa uwłaszczenia łąk Obręb Zakłady A. – Ł. była prowadzona w Sądzie Rejonowym w [...] I Wydział Cywilny i wszystkie dokumenty potrzebne do ustalenia prawidłowej podstawy opodatkowania znajdują się w aktach spraw o sygn. akt I Ns [...], I Ns [...] i I Ns [...]. Podkreśliła, że stan faktyczny stanowiący podstawę wymiaru podatku w przedmiotowej sprawie jest nieprawidłowy i wynika, z błędów i zaniedbań urzędników, co w jej ocenie powinno skutkować stwierdzeniem nieważności wydanych w sprawie decyzji. Na zakończenie stwierdziła, że wniesienie skargi nie jest spowodowane wysokością zobowiązania, ale chęcią wyjaśnienia stanu faktycznego związanego z pozbawieniem jej majątku po rodzicach położonego w obrębie W. G. a przypisanie jej własności innej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga w sprawie niniejszej jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] wydaną w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) dalej: P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie należy odnieść się do sformułowanego w skardze żądania stwierdzenia nieważności wydanych w sprawie decyzji z powodu tego, że w rażący sposób naruszają one prawo (art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej). Wyjaśnić należy, że zarzut rażącego naruszenia prawa mógłby być skutecznie postawiony, gdyby postępowanie organu lub istota załatwienia sprawy nie odpowiadały nakazom wynikającym z przepisów prawa lub łamały nakazy w nim ustanowione, zaś wadliwa treść decyzji byłaby wynikiem uchybienia tym przepisom. W wyroku z dnia 15 lipca 2009 r. (I FSK 731/08, LEX nr 552172), Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że "Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również procesowego. Jednakże wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji, a to znaczy, iż z reguły jest następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego. Nie będzie zatem uzasadniać stwierdzenia nieważności decyzji naruszenie przepisów postępowania, nawet o charakterze rażącym, jeżeli sama treść decyzji odpowiada prawu", natomiast w wyroku z dnia 19 sierpnia 2010 r. (II FSK 612/09, LEX nr 745766), że "Naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący, tzn. gdy decyzja wydana została wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem, albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Nie chodzi bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny". Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenia nieważności zarówno zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji wydanej w przedmiocie określenia skarżącej łącznego zobowiązania pieniężnego za 2010 r. Podkreślić przy tym należy, że stwierdzenia istnienia przesłanki "rażącego naruszenia prawa" nie może uzasadniać ani subiektywne odczucia strony, ani jej przekonanie o słuszności prezentowanych racji. Przechodząc do zasadniczej części rozważań, należy wyjaśnić, że podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowi m.in. art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym, zgodnie z którym osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2. Opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza (art. 1 ustawy o podatku rolnym). Od podatku zwalnia się użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych (art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym). Natomiast podstawę wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne). W świetle powołanych wyżej przepisów nie budzi wątpliwości, że organy podatkowe w prowadzonym postępowaniu są związane danymi ujawnionymi w ewidencji gruntów i budynków i nie są uprawnione do dokonywania w tym zakresie jakichkolwiek samodzielnych ustaleń, czy tym bardziej zmian i to zarówno z własnej inicjatywy, jak i na wniosek podatnika. Prawidłowość przyjętego przez Kolegium stanowiska znajduje potwierdzenie również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym zwraca się uwagę, że art. 21 ust. 1 prawo geodezyjne i kartograficzne, zobowiązuje organy do odwoływania się do odpowiednich zapisów w ewidencji gruntów i budynków, albowiem dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, jak również, że podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowania prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji, co nie jest możliwe w postępowaniu podatkowym (por. wyroki NSA z dnia: 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/07, 30 czerwca 2009 r., II FSK 1411/07). Legalności zaskarżonej decyzji nie podważają również twierdzenia skarżącej, że w ewidencji gruntów i budynków, na skutek błędów i zaniedbań urzędników bezprawnie "przypisano" jej grunty w obrębie Zakładów A. – Ł., zamiast należących jeszcze do jej rodziców, gruntów położonych w obrębie W. G. Prawidłowo zatem organ podatkowy przyjął, że kwestie majątkowe, własnościowe oraz historia ich przekształceń, a także ustalenia związane z tym jakie grunty, kiedy, od kogo i pod jakim tytułem zostały przez skarżącą nabyte, nie należą do kompetencji organów podatkowych. Pouczał jednocześnie skarżącą, że kwestie te podlegają weryfikacji w odrębnym postępowaniu i że, ze stosownym wnioskiem powinna się zwrócić do organu prowadzącego ewidencję (Starostę Powiatu). Podsumowując stwierdzić należy, że skarżąca, co do zasady nie kwestionowała przyjętej przez organy podatkowe powierzchni, klasyfikacji gruntów stanowiących podstawę wymiaru podatku, czy też zastosowanej stawki podatku, ale sam fakt ujawnienia w ewidencji gruntów, nieruchomości innych (położonych w innym obszarze geodezyjnym), niż te które odziedziczyła po rodzicach. Powyższa kwestia leży natomiast poza zakresem postępowania podatkowego wyznaczonego ramami wskazanych wyżej przepisów. Kończąc należy również wyjaśnić, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem jej zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), nie jest zatem możliwe, o co wnosi skarżąca, nakazanie przez sąd administracyjny dokonania z urzędu aktualizacji danych zawartych w Ewidencji Gruntów i Budynków oraz w księdze wieczystej prowadzonej w Sądzie Rejonowym w [...]. Uwzględniając całokształt okoliczności rozpatrywanej sprawy należy przyjąć, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia zarówno prawa materialnego jak i procesowego. W związku z powyższym na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.