I SAB/Lu 18/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji wydanej w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. postanawia odrzucić skargę. J. P. w dniu [...] kwietnia 2021 r. (data stempla pocztowego – k. 17 akt sądowych) wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji wydanej w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. Jak Sądowi wiadomo z urzędu z akt sprawy o sygn. I SA/Lu 244/21, w dniu [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wydało decyzję znak [...] Decyzja zapadła po rozpatrzeniu odwołania J. P. od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...]. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok podatkowy 2017. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę m. in. wówczas, gdy jest ona niedopuszczalna. Niedopuszczalność zachodzi wówczas, gdy skarga nie może być skutecznie wniesiona, to znaczy nie może zostać merytorycznie rozpoznana przez sąd. Możliwość wniesienia skargi na bezczynność przewiduje art. 3 § 1 pkt 9 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia takiej skargi sąd, w zależności od realiów konkretnej sprawy, może orzec w ten sposób, że: 1) zobowiąże organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiąże organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdzi, że organ dopuścił się bezczynności. Jest rzeczą oczywistą, że w wypadku, gdy organ nie pozostaje już w bezczynności, tj. wydał akt administracyjny, interpretację albo dokonał czynności, a w tych ramach wypowiedział się już w zakresie uprawnień lub obowiązków strony, nie jest możliwe wydanie rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. (zob. np. wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2020 r., II OSK 2423/19; z dnia 19 kwietnia 2017 r., II OSK 238/16). Z istoty rzeczy sąd nie może bowiem zobowiązać organ do podjęcia działania, które już zostało podjęte ani do rozstrzygnięcia o prawach czy obowiązkach strony, jeżeli organ już w ich przedmiocie orzekł. Z kolei co do możliwości wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., czyli stwierdzenia bezczynności organu, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19. Stosownie do niej, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skoro w odniesieniu do skargi na bezczynność, wniesionej już po zakończeniu postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej nie jest możliwe podjęcie przez sąd administracyjny żadnego z rozstrzygnięć, przewidzianych w art. 149 § 1 p.p.s.a., to taka skarga jest niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie postanowienia, za podstawę biorąc art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.