I SAB/Lu 6/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. przy udziale M. S. i P. S. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w przedmiocie podatku od nieruchomości 2020 r. postanawia I. odrzucić skargę; II. zwrócić B. S. cały uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł (sto złotych). W swojej skardze z dnia 10 sierpnia 2021 r. B. S. i R. S. kwestionowali prawidłowość działania organów podatkowych w szeregu spraw, w tym zarzucali tak organowi I, jak i II instancji bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. Jak wynika z akt organu, treści skargi i odpowiedzi na skargę, postępowanie podatkowe w sprawie, objętej skargą na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, zostało zakończone decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], [...] W związku ze śmiercią skarżącego R. S. postępowanie przed sądem administracyjnym zostało zawieszone, a następnie podjęte z udziałem jego następców prawnych, M. S. i P. S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest zarówno przewlekłe prowadzenie postępowania, jak i bezczynność organu. Zasadnicze znaczenie ma przy tym fakt, że skarga została wniesiona już po dacie wydania ostatecznej decyzji w postępowaniu podatkowym, w toku którego organ miał dopuścić się bezczynności i prowadzić je w sposób przewlekły. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 – dalej: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę m. in. wówczas, gdy jest ona niedopuszczalna. Niedopuszczalność zachodzi wówczas, gdy skarga nie może być skutecznie wniesiona, to znaczy nie może zostać merytorycznie rozpoznana przez sąd. Możliwość wniesienia skargi na bezczynność przewiduje art. 3 § 1 pkt 9 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 149 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia takiej skargi sąd, w zależności od realiów konkretnej sprawy, może orzec w ten sposób, że: 1) zobowiąże organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiąże organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdzi, że organ dopuścił się bezczynności. Jest rzeczą oczywistą, że w wypadku, gdy organ nie pozostaje już w bezczynności, tj. wydał akt administracyjny, interpretację albo dokonał czynności, a w tych ramach wypowiedział się już w zakresie uprawnień lub obowiązków strony, nie jest możliwe wydanie rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. (zob. np. wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2020 r., II OSK 2423/19; z dnia 19 kwietnia 2017 r., II OSK 238/16). Z istoty rzeczy sąd nie może bowiem zobowiązać organu do podjęcia działania, które już zostało podjęte ani do rozstrzygnięcia o prawach czy obowiązkach strony, jeżeli już w ich przedmiocie orzekł. Z kolei co do możliwości wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., czyli stwierdzenia bezczynności organu, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19. Stosownie do niej, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W kolejnej uchwale składu siedmiu sędziów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził także, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (uchwała z dnia 7 marca 2022 r., II OPS 1/21). Zapatrywania wynikające z powyższych uchwał są co do zasady wiążące dla sądów administracyjnych (art. 269 § 1 p.p.s.a.). Skoro w odniesieniu do skargi tak na bezczynność, jak i przewlekłe prowadzenie postępowania, wniesionej już po zakończeniu postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej nie jest możliwe podjęcie przez sąd administracyjny żadnego z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 149 § 1 p.p.s.a., to taka skarga jest niedopuszczalna. Skarga w niniejszej sprawie dotyczyła bezczynności i przewlekłości w postępowaniu, które w dacie jej wniesienia było już zakończone decyzją ostateczną, podlegała zatem odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie postanowienia, za podstawę biorąc art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.