I SAB/Lu 7/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. przy ul. [...] w P. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Puławach w przedmiocie przyjęcia formularza p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić W. przy ul. [...] w P. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w P. (dalej jako: "skarżąca", "strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w Puławach w przedmiocie przyjęcia formularza. Skarga została podpisana przez I. G. występującą w imieniu S. z siedzibą w L. reprezentującej skarżącą. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 3 kwietnia 2026 r. wezwano wyżej przywołaną I. G. do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) przez: a) złożenie dokumentu potwierdzającego umocowanie I. G. do reprezentowania S. z siedzibą w L., tj. umowy spółki cywilnej z ewentualnymi aneksami; b) złożenie dokumentu uprawniającego S. z siedzibą w L. do reprezentowania ww. Wspólnoty Mieszkaniowej przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie; c) wykazanie, że został wyczerpany tryb określony w art. 141 Ordynacji podatkowej tj. zostało złożone ponaglenie. W odpowiedzi na wezwanie I. G. złożyła: 1. umowę S. wraz z aneksami; 2. umowę o zarzadzanie i administrowanie nieruchomością wspólną zawarta pomiędzy skarżącą a S. wraz z uchwałą właścicieli lokali w sprawie zmiany zarządcy nieruchomości; 3. pismo z 20 stycznia 2026 r. skierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Puławach zawierające prośbę o ponowne rozpatrzenie stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi jest poprzedzone każdorazowo analizą jej dopuszczalności, mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia, o których mowa w art. 58 § 1 p.p.s.a. Po pierwsze, w świetle art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jest uzależniona od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 tego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Jak stanowi art. 141 § 1 pkt 1 O.p. na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 O.p. stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. Zatem prawidłowe wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Wskazuje na to w szczególności użyty w art. 53 § 2b p.p.s.a. zwrot "skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść (...) po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu", co należy rozumieć jako samoistny warunek dopuszczalności skargi, który trzeba spełnić, aby prawnie dopuszczalne stało się wniesienie takiego środka ochrony sądowej. W rozpoznawanej sprawie, skarżąca nie wyczerpała natomiast środków zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 2 p.p.s.a., gdyż złożone do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Puławach pismo z 20 stycznia 2026 r. zawierające prośbę o ponowne rozpatrzenie kwestii przyjęcia jej wniosków, nie może być uznane za ponaglenie. Ponaglenie jak wskazano należy wnieść do organu podatkowego wyższego stopnia, a takim w stosunku do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Puławach jest Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie. Mając powyższe na uwadze, nie można przyjąć, że warunek uprzedniego wniesienia ponaglenia w rozpatrywanej sprawie został zachowany. W powołanym wyżej art. 53 § 2b p.p.s.a., nakładającym na stronę obowiązek złożenia ponaglenia przed wniesieniem skargi na bezczynność nie chodzi o jakiekolwiek ponaglenie złożone przez stronę do jakiegokolwiek organu podatkowego, lecz o ponaglenie na niezałatwienie sprawy zainicjowanej konkretnym działaniem strony złożone do organu wyższego stopnia nad organem pozostającym w zwłoce. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z uwagi na fakt, że przed wniesieniem skargi skarżąca nie dopełniła obowiązku złożenia ponaglenia, skarga podlegała odrzuceniu. Niezależnie od powyższego skarga podlega odrzuceniu z innych przyczyn. Nie złożono bowiem dokumentu uprawniającego S. z siedzibą w L. do reprezentowania skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie. W tym zakresie wskazać należy, że zgodnie z art. 28 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W myśl art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Z art. 25 p.p.s.a. wynika natomiast, że zdolność sądową mają także inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2026 r. poz. 232; dalej: u.w.l.), wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Ustawa ta również określa sposób reprezentacji wspólnoty mieszkaniowej. Co do zasady podmiotem uprawnionym do występowania w postępowaniu administracyjnym w imieniu wspólnoty mieszkaniowej jest zarząd tej wspólnoty. Zarząd wspólnoty, powołany przez właścicieli lokali w drodze uchwały, reprezentuje bowiem tę wspólnotę stosownie do treści art. 21 u.w.l. Nie jest to jednak jedyny możliwy sposób ustalenia zarządu nieruchomością wspólną i organu uprawnionego do reprezentacji wspólnoty. Ustawa o własności lokali w art. 18 ust. 1 stanowi bowiem, że właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej. W takiej sytuacji nie ma potrzeby powoływania zarządu, o którym mowa w art. 21. Stosownie zaś do treści art. 33 u.w.l. w razie powierzenia zarządu osobie fizycznej lub prawnej, w trybie przewidzianym w art. 18 ust. 1, w braku odmiennych postanowień umowy, stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 4 ustawy. Z art. 18 ust. 3 wynika, że jeżeli sposobu zarządu nie określono w umowie, o której mowa w ust. 1, lub w uchwale zaprotokołowanej przez notariusza, obowiązują zasady określone w niniejszym rozdziale, tj. rozdziale 4 u.w.l. Reprezentacja wspólnoty mieszkaniowej przez zarząd objawia się także poprzez składanie oświadczeń woli w imieniu wspólnoty i występowanie w sądach w sprawach dotyczących wspólnoty. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że członkowie skarżącej wspólnoty upoważnili Radę Wspólnoty Mieszkaniowej do zawarcia umowy o zarządzanie (administrowanie) z S. z siedzibą w L., co też zostało uczynione na mocy umowy z 28 kwietnia 2025 r. Z treści tej umowy (§ 6) nie wynika jednak uprawnienie do reprezentowania wspólnoty przed sądem administracyjnym. Oczywistym zaś jest, że podmiot, który umocowanie do czynności podejmowanych na rzecz wspólnoty czerpie z mocy umowy zawartej z zarządem tej wspólnoty, to posiada on tylko takie uprawnienia, jakie wynikają z zawartej umowy lub udzielonych przez zarząd wspólnoty pełnomocnictw. Tym samym uznać należało, że podmiot wykonujący czynności zarządcze (S. z siedzibą w L.) nie był upoważniony do reprezentowania skarżącej przed sądem. Z tych oraz wcześniej wskazanych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i pkt 6 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie stronie skarżącej uiszczonego wpisu od skargi (pkt 2 sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.