I SO/Lu 1/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. G. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 19 marca 2025 r. nr 0601-IOD-1.4102.90.2024.21 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Strona przed wniesieniem skargi wystąpiła z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 19 marca 2025 r. nr 0601-IOD-1.4102.90.2024.21 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. Wskazywała, że w decyzji ustalono jej zobowiązanie podatkowe w wysokości 176.028 zł. Jej zdaniem wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę i skutki trudne do odwrócenia. Nawet bowiem późniejsze uwzględnienie skargi i zwrot wyegzekwowanej kwoty nie pozwoli powrócić do stanu poprzedniego. Wnioskodawczyni zaznaczyła, że kwota zobowiązania jest dla niej dość znaczna. Ewentualne zajęcie rachunków bankowych pozbawi ją możliwości normalnego funkcjonowania w życiu prywatnym i rodzinnym. Istnieje też wysokie prawdopodobieństwo wszczęcia procedury sprzedaży składników majątkowych jeszcze przed prawomocnym zakończeniem sprawy sądowej. Wnioskodawczyni przywołała na poparcie swego stanowiska kilka orzeczeń, m.in. dotyczących uznania sytuacji, gdy wykonanie decyzji skutkuje zaprzestaniem działalności gospodarczej za realizującą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skierowany bezpośrednio do sądu wniosek skarżącej zarejestrowano w dniu 6 maja 2025 r. W dniu 3 czerwca 2025 r. została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Lu 292/25 sprawa ze skargi na wskazaną wyżej decyzję, którą wraz z aktami sprawy przekazał organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. – dalej p.p.s.a.), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, natomiast wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji obliguje Wojewódzki Sąd Administracyjny do jego rozpatrzenia i wydania w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wynika z tego przepisu, po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przede wszystkim należy zauważyć, że Sąd mógł merytorycznie rozpoznać wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji dopiero od momentu, kiedy skarga na tę decyzję i akta sprawy podatkowej zostały mu przekazane. Jak jasno wynika z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wcześniejsze rozstrzygnięcie wniosku nie było dopuszczalne. Odnosząc się do istoty żądania wnioskodawczyni trzeba wskazać, że ustawodawca wiąże możliwość udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z dwiema sytuacjami: niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwem spowodowania trudno odwracalnych skutków. Aby stwierdzić, czy przynajmniej jedna z tych przesłanek została zrealizowana, niezbędne jest porównanie konkretnych ciężarów, jakie nakłada akt administracyjny i możliwych sposobów ich realizacji z konkretną sytuacją zarobkową, zawodową, finansową i życiową osoby zobowiązanej. Obowiązki, wynikające z decyzji albo innego aktu można jednoznacznie ustalić na podstawie ich treści, zaś przepisy regulujące egzekucję administracyjną dają obraz możliwych czynności, do jakich może dojść w trakcie przymusowego wykonania obowiązku. Natomiast drugi istotny element stanu faktycznego, czyli sytuacja osoby zobowiązanej, musi zostać dokładnie omówiony i udokumentowany we wniosku o przyznanie tymczasowej ochrony. Stąd zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie wskazuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2014 r., II FZ 1504/14 z dnia 15 stycznia 2014 r., II FSK 2165/13; z dnia 18 grudnia 2013 r., II FSK 2653/13; z dnia 9 maja 2012r., II OZ 358/12 oraz z dnia 25 kwietnia 2012r., II FSK 921/12). Wypada podkreślić, że o możliwej szkodzie czy trudności z odwróceniem skutków wykonania nie może przesądzać sama treść obowiązku. Jeżeli nie jest znana sytuacja strony, to nie da się stwierdzić, czy wyegzekwowanie nawet znacznej kwoty będzie szkodą, przekraczającą normalne rozmiary albo czy doprowadzi do efektów, nie dających się usunąć w ramach ewentualnego zwrotu tej kwoty wraz z odsetkami. Skutek w postaci wykonania decyzji zależeć będzie m.in. od rozmiarów działalności zarobkowej, prowadzonej przez osobę zobowiązaną, od posiadanych przez nią zasobów pieniężnych oraz innych składników majątku. W niniejszej sprawie wnioskodawczyni w zasadzie ograniczyła się do szerszego omówienia przesłanek ustawowych, tłumacząc m.in., że nie zawsze zwrot wyegzekwowanej kwoty pozwoli odwrócić wszystkie skutki wykonania decyzji, że zablokowanie rachunków bankowych potencjalnie utrudnia funkcjonowanie, a niebezpieczeństwo zakończenia działalności gospodarczej może uzasadniać wstrzymanie wykonania decyzji. Tak sformułowany wniosek stanowi w zasadzie omówienie treści przepisu wraz ze wskazaniem hipotetycznych przypadków, uzasadniających wstrzymanie, brak w nim natomiast jakiegokolwiek omówienia sytuacji wnioskodawczyni, nie mówiąc już o udokumentowaniu konkretnych okoliczności. Strona wskazała na potencjalne skutki wykonania decyzji, nie przedstawiła natomiast danych które pozwoliłyby stwierdzić, na ile wskazane niebezpieczeństwo jest prawdopodobne. Nie wiadomo, jaka jest obecnie wielkość obrotów przedsiębiorstwa, jakie są przychody, czy skarżąca dysponuje środkami finansowymi, pozwalającymi w całości lub części na uregulowanie zobowiązań podatkowych. Bez takiej wiedzy, na podstawie samych ogólnych twierdzeń strony Sąd nie jest w stanie ocenić skutków, mogących powstać w związku z wykonaniem decyzji podatkowej. Kwota, wynikająca z decyzji, jest istotnie wysoka. Jednak nie oznacza to jeszcze, że nastąpi któryś ze skutków, wspomnianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wynika z treści skargi, zarejestrowanej pod sygn. akt I SA/Lu 292/25, skarżąca przez szereg lat czerpała znaczne dochody z działalności gospodarczej, pozwalające jej na rozwój tejże działalności i nabywanie nieruchomości. W roku 2019 poniosła łączne wydatki w związku z budową farmy fotowoltaicznej, wynoszące 5.475.847,77 zł, co wynika z wyliczenia, przedstawionego na s. 8-9 zaskarżonej decyzji. Co prawda są to informacje dotyczące roku 2019 i lat wcześniejszych, niemniej wiadomo, że działalność gospodarcza jest kontynuowana, a dane na temat aktualnej sytuacji wnioskodawczyni nie zostały przez nią przedstawione. Bez porównania wysokości zobowiązania podatkowego z możliwościami zarobkowymi i stanem majątku strony nie da się stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a.