II SA/Lu 1011/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Bogusław Wiśniewski (spr.) asesor WSA, Protokolant stażysta Tomasz Wójcik, po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi K. C. i A. D. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zmian w planie zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Sygn .akt II SA / Lu 1011/ 03 U z a s a d n i e n i e Uchwałą z dnia 27 sierpnia 1996 r. nr XX / 111 /96 Rada Gminy przystąpiła do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego N. W toku postępowania planistycznego co do ustaleń zamieszczonych w projekcie planu , dotyczących obszaru ulicy K. zarzut zgłosili K.C. oraz A.D. Według nich nie uwzględniono praw nabytych wynikających z ustaleń dotychczasowego planu, dopuszczającego zabudowę jednorodzinną wzdłuż tej ulicy. Obecnie przewiduje się na tym terenie zadrzewienia. Według wnoszących zarzut ,projekt nie zawierał ustaleń zgodnych z art.10 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a nadto nie uwzględnił zatwierdzonego podziału działki nr [...] , który nie narusza rozstrzygnięć planistycznych zarówno pod względem wydzielonych działek jak i przeznaczenia terenu. Uchwałą Nr XXXII/ 182 / 98 z dnia 10 czerwca 1998 r. Rada Miejska potraktowała złożony zarzut jako protest i odrzuciła go. Kolejną uchwałą nr XXXIII / 187 / 98 z dnia 16 czerwca 1998 r. Rada Miejska uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Obszaru IV – Parku Krajobrazowego w N . W piśmie z dnia 24 czerwca 2003 r. skierowanym do Rady Miejskiej K.D. i A.C. domagali się przywrócenia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 20 stycznia 1994 r. dla działki nr [...] lub jej wykupienia. Ich zdaniem Gmina nadużyła swoich uprawnień planistycznych. Dwukrotnie bezskutecznie zwracali się do władz Gminy o wykupienie nieruchomości. W odpowiedzi zaznaczano, iż nowy plan jest kontynuacją planu dotychczasowego i nie zmienił przeznaczenia działki. Jednak plan z 1998 r. eliminuje zabudowę jednorodzinną wzdłuż ulicy K. Gmina zatem powinna ich nieruchomość wykupić. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A.C. i A.D. wnosili o wydanie orzeczenia czy uchwała XXXIII / 187 /98 z dnia 16 sierpnia 1998 r w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zgodna z prawem. W ocenie skarżących naruszono ich prawa poprzez wykluczenie możliwości zabudowy jednorodzinnej wzdłuż ulicy K. Na składane przez nich wnioski o wykup działki Gmina odpowiadała, iż jako właścicielom nie należy się żadne odszkodowanie. W dodatkowym piśmie z dnia 9 marca 2004 r. skarżący wnosili o stwierdzenie czy zaskarżona uchwała powstawała pod działaniem przepisów ustawy z dnia 12 lipca 1984 r czy obowiązują ją przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. oraz jakie są następstwa prawne po jej przyjęciu. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wyjaśniła, iż działka oznaczona nr [..].] zgodnie z uchwałą nr XL/ 192/ 94 z dnia 26 stycznia 1994 r. w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta N. położona była w I strefie Stabilizacji Warunków Uzdrowiskowo – Klimatycznych w obszarze oznaczonym symbolem 3/1 ZP oznaczającym tereny upraw polowych, ogródki działkowe, zadrzewione wąwozy, szklarnie, zabudowę jednorodzinną. Stan projektowany -Park Z. Jako ustalenia realizacyjne wskazano rezerwę terenu na realizację drugiego parku niezbędnego dla prawidłowego funkcjonowania uzdrowiska i rehabilitacji pensjonariuszy, z możliwością adaptacji istniejącej zabudowy wzdłuż ulicy kombatantów jej częściowego uzupełnienia budownictwem jednorodzinnym w jednej linii zabudowy. Tereny przeznaczone pod Park Z. oraz tereny pod adaptację zabudowy szczegółowo określa rysunek planu. Nie przewidywał on na działce nr [...] jakiejkolwiek zabudowy jednorodzinnej, gdyż ustalenia planu mówiły jedynie o adaptacji zabudowy, która już istnieje na innych działkach i dawał możliwość tylko uzupełnienia tej zabudowy. Pkt 9 planu z 1994 r. potwierdzał, iż dopuszcza się jedynie uzupełnienie , wymianę i modernizacje budynków w ramach istniejącego siedliska. Jednak przedmiotowa działka nie jest siedliskiem, jest niezabudowana i leży poza obszarami zabudowy. Jej przeznaczenia nie zmienił plan z 1998 r. zatwierdzony zaskarżona uchwałą. Nadal jest ona terenem rolnym, sklasyfikowanym zgodnie ewidencja gruntów jako SR II i SR III a, na której mogą być prowadzone tak jak dotychczas uprawy rolne. Z tego powodu plan nie był poddany działaniu ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Tok postępowania planistycznego został zachowany co potwierdził organ nadzoru Wojewoda. Ustalenia planu przyjętego zaskarżoną uchwała nie naruszają interesu prawnego skarżących tj. nie zmieniają przeznaczenia działki i w żaden sposób nie ograniczają wykonywania prawa własności nieruchomości nr [...] należącej do skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art.101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( tekst jedn. Dz.U z 2001 r. Nr 142, poz.1591 ze zmianami ) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy z zakresu administracji publicznej może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do Sądu administracyjnego. Należy podkreślić, iż przedmiotem skargi jest uchwała Rady Miejskiej zatwierdzająca miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Obszaru IV – Parku Miejskiego w N. Podjęcie uchwały było poprzedzone postępowanie planistycznym określonym w art.18 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz.U z 1999 r. Nr 15 , poz.139 ze zmianami ). Złożony przez skarżących zarzut do ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta N. został potraktowany jako protest i odrzucony uchwałą Rady Miejskiej z dnia 10 czerwca 1998 r. nr XXXII/182/ Następstwem rozpatrzenia wszystkich zgłoszonych zarzutów i protestów była zaskarżona uchwała zatwierdzająca plan zagospodarowania przestrzennego obszaru IV Parku Miejskiego. Ustalanie przeznaczania i zasad gospodarowania terenu jest samodzielnym i suwerennym uprawnieniem gminy ,które jest jej zdaniem własnym ( art.3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ). Gmina może zatem dowolnie kształtować politykę przestrzenną poprzez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będący przepisem gminnym i ograniczający wykonywanie prawa własności przez właścicieli nieruchomości. Dokonując zmian w planie zagospodarowania przestrzennego brano pod uwagę uzdrowiskowy charakter miasta N .W ocenie Rady powstanie kolejnego Parku Miejskiego podyktowane jest względami rehabilitacyjnymi kuracjuszy oraz prawidłowym funkcjonowaniem uzdrowiska. Celowość i zasadność dokonywanych zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie podlega kontroli Sądu administracyjnego , ograniczonej do oceny prawidłowości toku postępowania przy tworzeniu planu. Za przyjęciem, iż Rada właściwie oceniła złożony protest, przemawia treść porównywanych planów. Z części graficznej i opisowej planu zagospodarowania przestrzennego N. zatwierdzonego uchwałą nr XL /192 / 94 z dnia 26 stycznia 1994 r. wynika , iż działka nr [...] położona jest na obszarze oznaczonym symbolem 1 ZP. Jako stan istniejący wskazano uprawy polowe, ogródki działkowe, zadrzewione wąwozy, szklarnie i zabudowę jednorodzinną. Stan realizacyjny to rezerwa terenu na drugi park niezbędny dla prawidłowego funkcjonowania uzdrowiska i rehabilitacji pensjonariuszy. Istnieje możliwość adaptacji istniejącej zabudowy wzdłuż ulicy Kombatantów z możliwością jej częściowego uzupełnienia budownictwem jednorodzinnym w jednej linii zabudowy. Obowiązuje opracowanie planu szczegółowego uwzględniającego uwarunkowania klimatyczny i program projektowanego Parku Z. Pkt 9 opisu planu zatytułowany "Główne zasady kształtowania przestrzeni " formułuje jednak zakaz lokalizacji nowej zabudowy na terenach upraw polowych i ogrodniczych oraz łąk i pastwisk. Dopuszcza się jedynie uzupełnienie , wymianę i modernizacje budynków w ramach istniejącego siedliska, z ograniczeniem do 1 ½ kondygnacji z użytkowym poddaszem w dachu o spadku 30 do 40 stopni. Z powołanych zapisów planu wynika , iż zabudowa jednorodzinna była dopuszczalne jedynie w istniejących siedliskach , jako ich uzupełnienie. Wobec nie kwestionowanego faktu , iż przedmiotowa nieruchomość nie była uznana za siedlisko, zasadnym jest uznanie, iż nie było dopuszczalna na niej zabudowa jednorodzinna. W konsekwencji przyjąć należy pogląd Rady Miejskiej o utrzymaniu przeznaczenia omawianej działki także w obecnie obowiązującym planie z 1998 r. zatwierdzonym zaskarżoną uchwałą, który przewiduje, iż nieruchomość zostanie przeznaczona pod park miejski dla wypoczynku czynnego i biernego. Wobec zatem ustalenia , iż Gmina nie naruszyła prawa zatwierdzając plan zagospodarowania przestrzennego Obszaru IV- Park Miejski skargę należało oddalić na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U Nr 153, poz.1270 ).