II SA/Lu 1014/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Franciszek Frączkiewicz /spr./ Sędziowie NSA Wiesława Achrymowicz /asesor WSA/ Witold Falczyński Protokolant Ref. Beata Basak po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi E. i T. J. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego oddala skargę Po wyłożeniu projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta a część I, E.J. i T.J. wnieśli zarzut do tego projektu zawarty w piśmie skierowanym do Zarządu Miasta złożonym dnia 2 kwietnia 2002 r. W piśmie tym wskazani wyjaśnili, że są współwłaścicielami na prawach małżeńskiej wspólności ustawowej działki gruntu Nr [...], zaś E.J. jest właścicielką działki gruntu Nr [...] /majątek odrębny/ położonych przy ul. [...]obręb [...]. Działka Nr [...] jest zabudowana dwoma budynkami mieszkalnymi, przy czym jeden z nich stanowi budynek nie zamieszkały w stanie surowym, co do którego zezwolenie na budowę zostało wydane w 1995 r. W projekcie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, równolegle do dłuższych boków działek Nr [...] i [...] usytuowano trasę szybkiego ruchu /drogę/, o szerokości 40 m łącznie z pasem zieleni. Trasa ta znajduje się w odległości 8 m od granicy działki Nr[...]i około 12 m od znajdującego się tam nowego budynku mieszkalnego składających zarzut. Nadto część tak zaprojektowanej trasy przechodzi przez działkę Nr [...] stanowiącą własność E.J.. Tak bliskie usytuowanie trasy szybkiego ruchu w stosunku do działki i budynku mieszkalnego uniemożliwi składającym zarzut normalną egzystencję ze względu na hałas, zapylenie i inne emisje spowodowane ruchem pojazdów. Odległość od budynku do pasa drogowego jest zbyt mała i została ustalona niezgodnie z art. 35 i art. 37 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm./. Nadto założenia projektu godzą w prawo własności E.J. jako właścicielki działki Nr [...] na której częściowo usytuowano drogę. Dlatego wnoszący zarzut wnieśli o dokonanie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez stosowne przesunięcie trasy drogi na inne grunty nie położone w bezpośredniej bliskości ich budynku mieszkalnego. Rada Miejska uchwałą Nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. podjętą na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./, art. 24 ust. 3 i art. 25 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ nie uwzględniła powyższego zarzutu E. i T. małż. J. podnosząc w uzasadnieniu do tej uchwały, że aczkolwiek projekt zmiany planu narusza interes prawny wnoszących zarzut, który przez to jest dopuszczalny, to niemniej zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku gospodarce nieruchomościami /Dz.U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm./ - droga jest celem publicznym, dla realizacji którego możliwe jest ograniczenie lub pozbawienie praw do nieruchomości za odszkodowaniem. Przyjęty przebieg przedmiotowej drogi zdeterminowany został jedyną możliwością alternatywnego w skali miasta oprócz istniejącej [...], wylotu w kierunku północnym do projektowanych dróg ekspresowych S-[...] oraz S-[...] stanowiących obwodnice miasta w ciągu dróg krajowych. Na etapie projektowania i realizacji tej ulicy zostaną wykonanie analizy i zabezpieczenia w zakresie ochrony istniejącej zabudowy przed uciążliwościami ruchu drogowego. W tej sytuacji zgłoszony zarzut w świetle art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 oraz art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym należało odrzucić. W skardze na tę uchwałę E. i T.J. wnoszą o jej uchylenie i spowodowanie przesunięcia trasy przedmiotowej ulicy na inne grunty nie położone w bliskości budynku mieszkalnego skarżących. Rada Miejska w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko zaskarżonej uchwały powołując się na jej uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozpoznając skargę zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej uchwały w zakresie pozostawania jej w zgodności z prawem podnieść należy, że przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ przewidują dwa środki prawne możliwe do wniesienia przez zainteresowane osoby do opracowanego i wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub projektu zmiany tego planu. W wypadku takim art. 23 ust. 1 powołanej ustawy dopuszcza wniesienie protestu do projektu, który może być wniesiony przez każdego kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie bez względu na posiadany do tego tytuł prawny. Natomiast art. 24 ust. 1 tej ustawy dopuszcza możliwość wniesienia zarzutu do projektu planu, ale tylko przez każdego, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut wynikać muszą z tytułu prawnego do nieruchomości objętej ustaleniami projektu planu zagospodarowania przestrzennego. W świetle dowodów sprawy z nieruchomości oznaczonej Nr [...] stanowiącej własność skarżących na której mają oni dwa domy mieszkalne projekt zmiany planu zagospodarowania przestrzennego nie ustala, iż z niej jakąkolwiek część przeznacza pod trasę komunikacyjną oznaczoną symb. KDG, a która ma przebiegać przez grunt leżący w sąsiedztwie wskazanej nieruchomości skarżących. Ta część zgłoszonego przez skarżących zarzutu stanowiła więc protest, ale skoro zaskarżona uchwała uznała ją za zarzut, to by nie pogarszać sytuacji prawnej skarżących ta część skargi na zaskarżoną uchwałę rozpoznana została jako na odrzucenie zarzutu do projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Jak podniesiono wyżej projekt zmiany planu zagospodarowania przestrzennego z nieruchomości skarżących Nr [...] nie przewiduje niczego pod usytuowanie na niej w przyszłości trasy komunikacyjnej oznaczonej symb. KDG, która przebiegać ma bezspornie w świetle dowodów sprawy, obok nieruchomości skarżących, Ci ostatni w świetle uzasadnienia skargi i wypowiedzi skarżącego na rozprawie chcieliby by usytuowanie trasy tej nastąpiło w dalszej odległości od ich nieruchomości na nieruchomości osoby trzeciej. Żądanie to pod adresem Sądu przekracza jego uprawnienie po pierwsze, zaś po wtóre skoro przebieg zaplanowanej trasy komunikacyjnej niczego nie przeznacza pod nią z nieruchomości skarżących Nr [...], to projekt zmiany planu zagospodarowania przestrzennego w tej części nie narusza interesu prawnego lub uprawnienia skarżących. Negatywne następstwa związane z utworzeniem przedmiotowej trasy komunikacyjnej w sąsiedztwie wskazanej nieruchomości skarżących wskazane w zarzucie do projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, jak też w skardze na zaskarżoną uchwałę stanowią naruszenie ich interesu faktycznego, ale z tej przyczyny w świetle art. 24 ust. 1 omawianej ustawy skarga na zaskarżoną uchwałę nie może być uwzględniona, bo nie narusza to interesu prawnego lub uprawnienia skarżących. Powoływane przez skarżących okoliczności faktyczne związane z bliskością przebiegu wskazanej trasy komunikacyjnej z istniejącą zabudową na ich nieruchomości mogą być przedmiotem rozważań ewentualnej przyszłej decyzji zezwalającej na budowę tej trasy, jeśli będzie ona realizowana. W odniesieniu do działki Nr [...] której właścicielką jest E.J., zgłoszony przez nią zarzut zasadnie przez zaskarżoną uchwałę tak został uznany w świetle art. 24 § 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przedmiotowy projekt zmiany planu zagospodarowania przestrzennego na niewielkiej części tej działki wolnej od zabudowy przewiduje w przyszłości usytuowanie części trasy komunikacyjnej KDG, a więc narusza uprawnienia własnościowe do tej działki E. J. i przez to w świetle powołanego przepisu uprawniona była ona do złożenia zarzutu do przedmiotowego projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Posiadanie legitymacji do złożenia zarzutu nie oznacza jednak, iż musi on być uwzględniony w trakcie czynności planistycznych przez organy administracji publicznej. W myśl bowiem art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy, a w ramach jej organów plany zagospodarowania przestrzennego wydane są w drodze uchwał rady gminy - art. 8 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i art. 7 ust. 1 pkt 1 oraz art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./. Posiadanie wskazanych uprawnień przez rady gmin oznacza ich suwerenność w tym zakresie, która jednak w świetle orzecznictwa nie równa się dowolności w działaniu. Oznacza to, iż czynności w tym zakresie podlegają kontroli orzeczniczej. Z motywów do uchwały zaskarżonej w omawianym zakresie wynika, że nie została ona podjęta dowolnie. O potrzebie odrzucenia zarzutu do projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego zdecydowała konieczność zaplanowania przedmiotowej trasy komunikacyjnej jako jednej z ulic wylotowych miasta w północnej jego części, którą zaplanowano w terenie najmniej kolidującym z istniejącą zabudową. Poza tym zaskarżona uchwała nie jest sprzeczna z przepisami prawa cywilnego i Konstytucji R.P. odnośnie odmowy własności, bo nie powoduje ona zabrania niczegokolwiek z nieruchomości stanowiącej własność E. J. Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, iż brak jest uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi na zaskarżoną uchwałę, która przez to w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ podlega oddaleniu.