II SA/Lu 1026/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędziowie NSA Grażyna Pawlos-Janusz (spr.), Bogusław Wiśniewski /asesorWSA/, Protokolant Elżbieta Czarnecka, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. i J. A. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie : protestu do planu miejscowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę Rada Miejska uchwałą z dnia [...] czerwca 2002r. Nr [...] podjętą na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( tekst jednolity: Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591) oraz art. 23 ust. 3 i art. 25 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) nie uwzględniła protestu J.A. do projektu zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na obszarze miasta, dotyczącego działki Nr [...] przy ulicy [...]. W uzasadnieniu uchwały wyjaśniono, że wnoszący protest domagał się by działka Nr [...] stanowiąca jego własność została włączona do terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - M4, tak jak przewidywała to pierwsza wersja projektu. Podniesiono, że ustalenie przeznaczenia terenu i zasad zagospodarowania przestrzennego dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i należy do zadań własnych gminy. Zmiana przeznaczenia terenu na którym położona jest działka J.A. w stosunku do pierwszej wersji projektu nie pogarsza walorów ekonomicznych nieruchomości. Pierwszy wariant projektu zmiany planu sytuował ją wprawdzie na terenie zabudowy jednorodzinnej mieszkaniowej ale bez możliwości dalszego podziału. Obecne rozwiązanie stwarza natomiast możliwość podziału nieruchomości na dwie działki, w tym jedną z istniejącym domem i drugą z prawem zabudowy. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli J.iJ. małżonkowie A.nie precyzując jej żądania. Podnieśli, że sprzeciwiają się drugiej wersji projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, jako niekorzystnej z punktu widzenia interesów ich rodziny oraz interesów miasta . Pierwsza wersja projektu zmieniała przeznaczenie terenu na którym położona jest ich działka z rolnego na zabudowę jednorodzinną, co było korzystne. Nie uwzględnienie ich sprzeciwu co do pozostawienia działki na terenie rolniczym, w sytuacji, gdy pobliskie nieruchomości przeznaczono pod zabudowę jednorodzinną narusza ich istotne interesy, a nie jest niczym uzasadnione. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie, potwierdzając argumentację zawartą w zaskarżonej uchwale. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999r. nr 15, poz. 139) ustalanie przeznaczenie i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Kontrola Sądu w tym zakresie nie może więc dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania określonej ustawą procedury planistycznej. Od rozwiązań planistycznych zawartych w projekcie planu wyłożonego do publicznego wglądu przysługują środki prawne, protest i zarzut. Są to jednak zupełnie inne środki prawne różniące się podmiotowo i przedmiotowo. Inny jest także tryb ich rozpatrzenia. Zgodnie z art. 24 powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zarzut może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu,. Uchwałę o odrzuceniu zarzutu wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego. Naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia jest wkroczenie w sferę prawną określonego podmiotu. Interes ten (uprawnienie), jak też jego charakter i zakres, wyznaczają konkretne przepisy prawa materialnego. Jest to pogląd powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądowym. Przez prawo wnoszenia zarzutów właściciel terenu (nieruchomości) otrzymuje możliwość przedstawienia żądań lub propozycji, mającym na celu ochronę jego praw i interesów w fazie ustalania treści prawa miejscowego. Na podstawie art. 23 ust. 1 powołanej ustawy protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Prawo wniesienia protestu nie jest więc ograniczone żadnym warunkiem. Od uchwały odrzucającej protest nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie skarżący są właścicielami nieruchomości, która w dotychczas obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczona jest pod uprawy rolne. Zakwestionowany przez nich projekt zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozostawia w całości ich działkę na obszarze rolnych upraw polowych z prawem zabudowy - R3. Stąd należy powiedzieć, że skarżący mogą posiadać interes faktyczny (subiektywny) w wnioskowaniu o zmianę dotychczasowego przeznaczenia terenu z rolnego na zabudowę jednorodzinną. Nie jest to jednak interes prawny (obiektywny) oparty na przepisie prawa materialnego. W związku z tym Rada Miejska prawidłowo potraktowała złożony przez skarżących "sprzeciw" jako protest. Do badania takiej uchwały nie jest uprawniony sąd administracyjny, ponieważ na podstawie powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie przysługuje od niej skarga do Sądu. W związku z powyższym skargę jako niedopuszczalną Sąd odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U.Nr 153, poz. 1270). ' .