II SA/Lu 1026/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. R. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...]r., Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego w sprawie II SA/Lu 408/11 dotyczącej zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę; II.zwrócić skarżącej kwotę 150 (sto pięćdziesiąt) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie; III.przyznać [...] P. K. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną z urzędu kwotę 295, 20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym 55, 20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług. Prawomocnym wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2011r. w sprawie II SA/Lu 408/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. R. na uchwałę Rady Gminy Końskowola z dnia 28 października 2010r., nr LIV/256/10 w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu 28 grudnia 2011r. /data stempla pocztowego/ M. R. wniosła o wznowienie tego postępowania, powołując się na nowe, nieznane okoliczności, z których wynika, że skarżąca posiada dojazd do własnej nieruchomości, gdyż postanowieniem z dnia 11 października 1979r. Sąd w P. ustanowił dla jej nieruchomości drogę konieczną. W tej sytuacji – przewidziany w planie miejscowym na jej działce ciąg pieszo – jezdny – nie jest dla niej "dobrodziejstwem", lecz jest zbędny. Następnie w piśmie procesowym z dnia 29 marca 2012r. pełnomocnik skarżącej uzupełnił skargę wskazując jako podstawy wznowienia art. 271 pkt 1 i art. 273 § 2 ppsa. Pełnomocnik wskazał, że o istnieniu postanowienia Sądu Rejonowego w P. o ustanowieniu drogi koniecznej skarżąca dowiedziała się dopiero w dniu 27 listopada 2011r. od swojej matki J. L. – do tego czasu skarżąca korzystała z dojazdu do drogi publicznej w przekonaniu, iż robi to w sposób nieformalny. Postanowienie Sądu świadczy o tym, że działka skarżącej miała – poprzez działkę nr ... – prawnie uregulowany dostęp do drogi publicznej. Zaplanowana zaskarżoną uchwałą Rady Gminy Końskowola droga (ciąg pieszo – jezdny) narusza więc – zdaniem skarżącej - zasadę racjonalności, gdyż faktycznie droga ta stanowi wygodniejszy niż dotychczas dostęp do drogi publicznej dla innej działki nr ...., naruszając prawo własności skarżącej. Pełnomocnik podniósł ponadto, że w składzie Sądu orzekającego w sprawie II SA/Lu 408/11 uczestniczyła osoba nieuprawniona tj. delegowany SSO R. H. wobec którego zarządzenie o delegowaniu wydała osoba nie dysponująca stosownym upoważnieniem Ministra Sprawiedliwości. Sąd zważył, co następuje: Skarga o wznowienie podlega odrzuceniu. Wznowienie postępowania sądowego ma charakter wyjątkowy, dotyczy ściśle określonych sytuacji, wymienionych w przepisach art. 271 - 273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz.270), zwanej ppsa. Sąd może wznowić postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem (wyrokiem), a następnie ponownie przeprowadzić postępowanie w tej samej sprawie, tylko wówczas, gdy stwierdzi że występują ustawowe podstawy wznowienia, wskazane w tych przepisach. Wskazane przez skarżącą okoliczności nie stanowią żadnej z podstaw wznowienia, wymienionych ściśle w przepisach art. 271- 273 ppsa, w szczególności nie jest to podstawa, o której mowa w art. 273 § 2 ppsa. Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Warunkiem wznowienia postępowania jest więc wykrycie tylko takich okoliczności bądź dowodów, które nie były znane stronie i na które strona nie mogła się powołać przed wydaniem orzeczenia w sprawie, której wznowienia się domaga, a ponadto tylko takich, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia 11 października 1979r. ustanawiające dla skarżącej drogę konieczną, na które powołuje się skarżąca - nie jest bowiem środkiem dowodowym, z którego nie mogła ona skorzystać w poprzednim postępowaniu – postanowienie było w posiadaniu jej matki, dlatego należyta dbałość o swoje interesy wymagała od skarżącej przedsiębiorczości już na etapie poprzedniego postępowania, a nie dopiero obecnie. Ponadto nie można uznać, by postanowienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku /s.5/ Sąd miał bowiem na uwadze, że "skarżąca faktycznie korzysta w zakresie dostępu do drogi publicznej z nieformalnego przejazdu od strony północnej swojej działki przez część działki nr ...", a więc Sąd uwzględniał, że skarżąca ma "jakiś" dostęp do drogi publicznej, choć - jak uznał Sąd - taki nieformalny dostęp "w żaden sposób nie zmienia istniejącego stanu prawnego". Nawet bowiem formalny dostęp do drogi publicznej przewidziany postanowieniem Sądu Rejonowego w P. z dnia 11 października 1979r. o ustanowieniu drogi koniecznej nie zmienia "istniejącego stanu prawnego", przez który należy rozumieć to, że działka skarżącej nie przylega do drogi publicznej. W sprawie nie występuje również podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 271 pkt 1 ppsa – uczestnictwo w składzie sądu osoby nieuprawnionej. Jak wynika z akt sprawy /k.63/ sędzia Sądu Okręgowego w Lublinie R. H. został – na podstawie art. 77 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) i art. 13 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 163, poz. 1269 ze zm.) - delegowany do pełnienia obowiązków sędziego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie przez podsekretarza stanu działającego z upoważnienia Ministra Sprawiedliwości, co było dopuszczalne. Przepisy te stanowią, że Minister Sprawiedliwości może delegować sędziego (...) do pełnienia obowiązków sędziego (...) w sądzie administracyjnym. Zgodnie natomiast z uchwałą pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2007r. (OSNKW 2008/3/23) ustawowe uprawnienie Ministra Sprawiedliwości do delegowania sędziego do pełnienia obowiązków sędziego w innym sądzie (art. 77 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) może być w jego zastępstwie (art. 37 ust. 5 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996r. o Radzie Ministrów, Dz.U. z 2003r., nr 24, poz. 199 ze zm.) albo z jego upoważnienia (art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996r. o Radzie Ministrów, Dz.U. z 2003r., nr 24, poz. 199 ze zm.) wykonywane przez sekretarza stanu lub podsekretarza stanu. Z powyższych względów, skarga o wznowienie nie może być uwzględniona z uwagi na brak podstaw wznowienia i podlega odrzuceniu na podstawie art. 281 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa, zaś o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 ppsa oraz § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).