II SA/Lu 1027/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędziowie NSA Grażyna Pawlos-Janusz (spr.), Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant st. insp. Elżbieta Czarnecka, po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.T. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie protestu do projektu zmiany planu miejscowego p o s t a n a w i a Odrzucić skargę Rada Miejska uchwałą z dnia [...] czerwca 2002r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( tekst jednolity: Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 23 ust. 3 i art. 25 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) odrzuciła protest J.T. złożony do projektu zmiany planów zagospodarowania obowiązujących na obszarze miasta. W uzasadnieniu uchwały podniesiono, że w postępowaniu dotyczącym zmiany treści planów miejscowych zagospodarowania przestrzennego zachowane zostały wszystkie wymogi przewidziane przepisami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Działka J.T. oznaczona nr ewid. nr [...], położona przy ul.[...] została przeznaczona w projekcie pod uprawy polowe z możliwością realizacji zabudowy kubaturowej w wyznaczonej strefie. Uwzględniono tym samym poprzedni protest J.T., w którym wnosił on, by jego działkę bez prawa zabudowy przeznaczyć w części pod zabudowę. Żądanie kolejnego protestu przeznaczenia tej działki pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną nie mogło być uwzględnione bowiem zmiany w drugim wyłożeniu projektu nastąpiły w wyniku uwzględnienia, jednoznacznie sprecyzowanych przez protestujących po pierwszym wyłożeniu projektu, oczekiwań. Ponadto ustalenie funkcji terenu uzasadnione było wielkością działek i ukształtowaniem terenu, z zachowaniem tendencji do utrzymania funkcji rolnej obszaru ze względu na charakter pracy części mieszkańców. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, przeznaczenie terenu i zasad zagospodarowania przestrzennego dokonywane jest w planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego i należy do zadań własnych gminy. Skargę do sądu administracyjnego wniósł J.T. nie precyzując jej żądania. Podniósł, że projekt zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego narusza jego uprawnienia przeznaczając jego nieruchomość pod uprawy polowe w sytuacji, gdy kilkaset hektarów gruntów przekwalifikowuje na tereny zabudowy jednorodzinnej. Rada Miejska powinna uwzględnić jego zarzuty i dokonać zmiany przeznaczenia działki w nowoopracowywanym planie. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym tekst jednolity: (Dz.U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ) ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Kontrola Sądu w tym zakresie nie może więc dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania określonej ustawą procedury planistycznej. Od rozwiązań planistycznych zawartych w projekcie planu wyłożonego do publicznego wglądu przysługują środki prawne tj. protest i zarzut. Są to jednak zupełnie inne środki prawne różniące się podmiotowo i przedmiotowo. Inny jest także tryb ich rozpatrzenia. Zgodnie z art. 24 cyt. ustawy o planowaniu przestrzennym zarzut może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Uchwałę o odrzuceniu zarzutu wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego. Naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia jest wkroczenie w sferę prawną określonego podmiotu. Interes ten (uprawnienie), jak też jego charakter, zakres, wyznaczają konkretne przepisy prawa materialnego. Jest to pogląd powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądowym. Przez prawo wnoszenia zarzutów do wyłożonego do publicznego wzglądu projektu planu miejscowego właściciel terenu (nieruchomości) otrzymuje możliwość przedstawienia żądań lub propozycji mających na celu ochronę jego praw i interesów w fazie ustalania treści prawa miejscowego Na podstawie art. 23 ust. 1 cyt. ustawy protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Prawo wniesienia protestu nie jest więc ograniczone żadnym warunkiem. Od uchwały odrzucającej protest nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W rozpatrywanej sprawie działka skarżącego przeznaczona jest w dotychczas obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod uprawy polowe, tyle, że plan dopuszcza na niej także możliwość zabudowy kubaturowej. W takiej sytuacji interes prawny skarżącego nie został naruszony . Jakkolwiek nie zostały zaspokojone oczekiwania skarżącego co do przeznaczenia jego działki pod budownictwo jednorodzinne, to żądanie takie jest oparte na interesie faktycznym (subiektywnym). Nie jest to interes prawny (obiektywny) oparty na przepisie prawa materialnego. W związku z powyższym Rada Miejska prawidłowo zakwalifikowała złożony przez J.T. wniosek jako protest. Do badania takiej uchwały nie jest uprawniony sąd administracyjny, ponieważ na podstawie przepisów powołanej ustawy nie przysługuje od niej skarga do Sądu. Z tych względów skargę jako niedopuszczalna Sąd odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy dnia 30 sierpnia 2002r. Prawa o postępowanie przed sądami administracyjnym (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).