II SA/Lu 1035/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. O.-P. na uchwałę Rady Gminy z dnia[...] nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić P. O.-P. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. W dniu 12 września 2017 r. (data nadania) P. O.-P. wniosła do Sądu skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] nr [...], w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że skarga ta została złożona, w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.; dalej: "u.s.g."). Zauważyć należy, że z art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 czerwca 2017 r. wynika, iż złożenie skargi na uchwałę organu gminy zwolnione jest z obowiązku uprzedniego wezwania tego organu do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie ma jednak treść art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935; dalej: "ustawa nowelizująca"). Zgodnie z tym przepisem, art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą oraz przepis art. 101 ust. 1 u.s.g., w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. To oznacza, że w przypadku uchwał wydanych przed dniem 1 czerwca 2017 r. zastosowanie znajdują przepisy dotychczasowe (zob. postanowienie NSA z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt II OZ 993/17). W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała Rady Gminy z dnia [...] nr [...], w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, została wydana przed dniem 1 czerwca 2017 r., a więc zastosowanie w tej sprawie znajdują przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie zmiany dokonanej ustawą nowelizującą, skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (§ 4). Stosownie do treści art. 53 § 2 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem wżycie zmiany dokonanej ustawą nowelizującą, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Na podstawie art. 101 u.s.g., w brzmieniu obowiązującym przed zmianą tego przepisu dokonaną ustawą nowelizującą, skarga do sądu administracyjnego na uchwałę podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej musi być poprzedzona uprzednim wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA 2007, z. 3, poz. 60) wyjaśnił, że warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest bezskuteczność wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Mając na uwadze pogląd wyrażony w powyższej uchwale składu poszerzonego NSA stwierdzić trzeba, że termin do wniesienia skargi na zaskarżoną uchwałę określony został w powołanym art. 53 § 2 p.p.s.a. Wskazać należy, że przepis ten wprowadza zatem dwa terminy do wniesienia skargi. Pierwszy termin dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ gminy udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (termin ten wynosi 30 dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie) oraz drugi termin, który dotyczy sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - termin ten wynosi sześćdziesiąt dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że po wniesieniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna się już bieg drugi z tych terminów. Jeżeli jednak przed jego upływem organ doręczył odpowiedź na wezwanie, termin ten staje się bezprzedmiotowy, a rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy liczony od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie. Jeśli natomiast organ nie doręczył stronie odpowiedzi na wezwanie przed upływem sześćdziesięciu dni od dnia wezwania, to - jak wyjaśnił NSA w powołanej wyżej uchwale - skargę do sądu administracyjnego należy złożyć w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania. Z akt sprawy wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, złożone przez stronę skarżącą, wpłynęło do Urzędu Miejskiego w dniu 1 czerwca 2017 r. Nie budzi również wątpliwości, że w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a.), to jest w terminie do dnia 31 lipca 2017 r., organ nie udzielił skarżącej odpowiedzi. To oznacza, że w rozstrzyganej sprawie termin do wniesienia przez skarżącą skargi do Sądu upływał najpóźniej z sześćdziesiątym dniem od dnia wniesienia wezwania, to jest z dniem 31 lipca 2017 r. Podkreślić należy, że skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę do Sądu w dniu 12 września 2017 r., co potwierdza data nadania w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego (art. 83 § 3 p.p.s.a.). Skarga złożona w rozpoznawanej sprawie podlegała zatem odrzuceniu jako spóźniona, na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Orzeczenie o zwrocie z urzędu na rzecz skarżącej uiszczonego przez nią wpisu od skargi uzasadniał art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.