II SA/Lu 1039/14

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy p o s t a n a w i a przyznać J. T. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie do kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego o wyznaczenie, którego zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w L. Skarżący na urzędowym formularzu symbol PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wniosek uzasadnił tym, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną, z którą zamieszkuje w wymagającym remontu domu o powierzchni [...] m2 i utrzymuje się ze swojej renty w kwocie [...] złotych netto. Żona skarżącego jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych. W ponoszeniu kosztów utrzymania skarżącego i jego żonę wspomaga ojciec i teściowa. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353). Z drugą z wymienionych sytuacji mamy doczynienia w sprawie niniejszej. Z faktu, że w ponoszeniu kosztów utrzymania skarżący korzysta ze wsparcia rodziny wynika, iż dochody jego gospodarstwa domowego nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym. Taką ocenę uzasadnia wysokość dochodów gospodarstwa domowego skarżącego. W opinii referendarza sądowego nie są one w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym jednej osoby. Tym bardziej zatem nie można przyjąć, aby mogły one pokryć wydatki związane z najistotniejszymi potrzebami życiowym dwu osób. Z tych powodów referendarz sądowy uznał, że skarżący nie ma możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.