II SA/Lu 104/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos - Janusz Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec (sprawozdawca) Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk Protokolant Referent stażysta Natalia Kopiś po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi I. W., D. J., D. M., J. G., K. M., M. J., M. S., M. N., M. K., M. J., P. M., R. S. oraz S. S. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L. nałożył na właścicieli nieruchomości położonej przy ul. [...] reprezentowanych przez zarządcę - Zakład Obsługi Nieruchomości [...] sp. z o.o. w L., obowiązek usunięcia nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego tego budynku poprzez wykonanie wskazanych szczegółowo w decyzji robót w lokalach mieszkalnych nr [...] i [...] zakreślając termin do [...] września 2019 r. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w wyniku przeprowadzonych oględzin przedmiotowego budynku, powziął wątpliwości co do jego stanu technicznego wobec czego postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. zobowiązał zarządcę budynku do przedłożenia ekspertyzy technicznej budynku ze wskazaniem robót budowlanych niezbędnych do wykonania celem wyeliminowania ewentualnych zagrożeń zdrowia i życia oraz zapewnienia bezpieczeństwa użytkowania budynku zgodnie z jego przeznaczeniem. W złożonej - w wykonaniu powyższego - ekspertyzie technicznej wskazano natomiast istnienie szeregu usterek budowlanych takich jak uszkodzenia (pęknięcia) ścian i stropów, kwalifikujące budynek do remontu. Według autora ekspertyzy wymienione usterki nie wpływają na bezpieczeństwo użytkowania i nie wymagają napraw interwencyjnych w trybie pilnym lub nakazowym. Powyższe ustalenia potwierdził organ w wyniku prowadzonych kontroli. Zarządca budynku oraz właściciele poszczególnych lokali wskazywali, że stan techniczny budynku pogorszył się w trakcie prowadzenia na sąsiedniej działce prac budowlanych związanych z budową budynku hotelu z podziemnym garażem i częścią sportowo-rekreacyjną. W ocenie organu powyższe ustalenia w powiązaniu z art. 61 ust. 1 i art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, uzasadniają wydanie decyzji nakazującej usunięcie tych usterek. Zdaniem organu obiekt jest w nieodpowiednim stanie technicznym, który może być wynikiem zarówno zużycia technicznego budynku, jak i nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. Odnośnie podnoszonych w toku postępowania twierdzeń właścicieli poszczególnych lokali organ wskazał, że zebrany materiał dowodowy nie potwierdza jednoznacznie aby jedyną przyczyną złego stanu technicznego budynku była prowadzona budowa hotelu na sąsiedniej działce. Gdyby natomiast tak było właścicielom budynku przysługuje do inwestora roszczenie dotyczące wyrządzonych szkód, co nie leży w kompetencji organu budowlanego lecz sądów powszechnych. W odwołaniu od powyższej decyzji współwłaściciele nieruchomości [...] podnosili, że organ błędnie ustalił podmiot odpowiedzialny za stan techniczny budynku. Ich zdaniem obecny stan techniczny budynku jest wynikiem prac prowadzonych na sąsiedniej działce zarówno w zakresie projektowania jak i realizacji. Już bowiem pierwsze badania stwierdzały płytkie posadowienie fundamentów budynku i zastrzeżenia, że nowa zabudowa nie może być wykonana poniżej ich posadowienia. Stan gruntów potwierdzał również ich niestabilność. Wiadomym zatem było, że przed planowaniem tak rozległej i głęboko posadowionej inwestycji należy wzmocnić budynek przy ul. [...], zarówno z zakresie stabilizacji gruntu, jak również podparcia fundamentów, czego inwestor hotelu nie uczynił, a co się stało przyczyną powstania jego uszkodzeń. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu organ szczegółowo opisał dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i prawnych. Przede wszystkim poza sporem jest, że przedmiotowy obiekt jest w nieodpowiednim stanie technicznym, o czym świadczy przedłożona ekspertyza oraz wielokrotne oględziny budynku. Organ odwoławczy zaznaczył, że konstrukcja art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego ma charakter związany, co oznacza, że w sytuacji wystąpienia choćby jednej przesłanki zawartej w tym przepisie organ jest zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Odnośnie zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że nałożenie obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości nie jest zależne od przyczyn powodujących powstanie przesłanek zastosowania tego nakazu. Nie jest to także zależne od stopnia zawinienia powstania tych przesłanek przez właściciela lub zarządcę czy inwestora prowadzącego budowę na sąsiedniej działce. Wszelkie spory na tym tle, łącznie z problemem rozliczenia związanych z tym kosztów, nie należą do administracyjnej drogi postępowania lecz podlegają kognicji sądów powszechnych. Skargę, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, na powyższą decyzję wnieśli współwłaściciele przedmiotowej nieruchomości: I. W., D. J., D. M., J. G., K. M., M. J., M. S., M. N., M. K., M. J., P. M., R. S. oraz S. S., domagając uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, 8, 77 § 1, 104 § 2 oraz 107 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego co spowodowało niedokładne wyjaśnienie sprawy i uznanie, że zły stan techniczny budynku jest rezultatem jego użytkowania, a nie wynikiem prowadzenia robót budowlanych na sąsiedniej działce i brak wystarczającego uzasadnienia faktycznego i prawnego podstaw wydanej decyzji oraz prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że współwłaściciele budynku mają obowiązek wykonać określone w decyzji roboty budowlane bez analizy powstania przyczyn tych uszkodzeń. Ponadto organ nie wskazał jakie przepisy techniczno-budowlane zostały naruszone, a zakreślając termin na wykonanie wskazanych prac nie uwzględnił zarówno możliwości finansowych skarżących, jak i czasu niezbędnego do przeprowadzenia procesu budowlanego, w szczególności w zakresie konieczności sporządzenia projektu budowlanego, wyboru wykonawcy prac oraz pozyskania lokali zastępczych na czas prowadzenia prac. Ponadto zdaniem skarżących przeprowadzenie remontu nie jest sprawą pilną, gdyż stan nieruchomości nie zagraża życiu lub zdrowiu i nie istnieją inne powody uzasadniające jego niezwłoczne przeprowadzenie. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący wskazali, że istotne znaczenie dla sprawy ma ustalenie przyczyn które doprowadziły do tego, że budynek znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym. W tym zakresie przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych wskazali, że art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego ma zastosowanie tylko względem obiektów niewłaściwie użytkowanych nieremontowanych, niekonserwowanych przez niedbalstwo, brak kontroli lub bierność właściciela. Tym samym niewłaściwe jest stanowisko organu mówiące, że nałożenie obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości jest niezależne od przyczyn powodujących ich powstanie. Te zaś są wynikiem prowadzenia prac budowlanych na sąsiedniej działce, co jednoznacznie wynika z ekspertyzy opracowanej przez rzeczoznawcę J. F. . Tym samym za dowolne należy uznać ustalenia jakoby budowa ta nie była przyczyną złego stanu technicznego budynku. W konsekwencji zdaniem skarżących brak było podstaw do zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała oddalaniu, bowiem ani jej zarzuty, ani kontrola sądowadministracyjna przeprowadzona w oparciu o kryterium legalności, z uwzględnieniem regulacji wynikającej z przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. nie dostarczyły podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w stopniu kwalifikującym do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli legalności w niniejszej sprawie jest decyzja nakazującą skarżącym wykonanie określonych robót w wyznaczonym terminie w celu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku. Jak wskazuje materiał dowodowy sprawy organy prowadziły postępowanie i wydawały rozstrzygnięcia w przedmiocie stanu technicznego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w L.. Nie zasługują zatem na akceptację wszelkie twierdzenia dotyczące postępowania w przedmiocie udzielenia i zmiany pozwolenia na budowę budynku hotelu na działce przylegającej do nieruchomości skarżących. Ewentualne nieprawidłowości w odrębnych postępowaniach, mogli (czy też mogą) oni kwestionować lecz wyłącznie właściwymi środkami prawnymi, (zwykłymi lub nadzwyczajnymi), ale tylko w ramach tamtego postępowania. Stąd też nie mogą przynieść zakładanego rezultatu twierdzenia związane w szczególności z wyborem technologii wykonania budynku hotelu czy też samej poprawności wykonanych robót budowlanych. W realiach niniejszej sprawy poza sporem pozostaje jedna, aczkolwiek znacząca okoliczność, w postaci nieodpowiedniego stanu technicznego przedmiotowego budynku. W toku postępowania na żadnym etapie skarżący nie kwestionowali nieprawidłowości w stanie technicznym budynku jakie ustalił organ, ani też nie odnosili się do ich rozmiaru czy zakresu. Rzeczone nieprawidłowości wynikały wprost z protokołów kontroli oraz sporządzonej na żądanie organu ekspertyzy technicznej. Stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku. W przedmiotowej sprawie, która toczy się już przecież od maja 2017 r. wykazano w sposób oczywisty, że budynek skarżących jest w nieodpowiednim stanie technicznym. Nie ma co do tej okoliczności sporu między stronami a organami. Nie kwestionują tego również skarżący, sami żądający interwencji PINB. Nie ma zatem potrzeby odnosić się szczegółowo do tej kwestii, skoro nie budzi ona kontrowersji, a materiał dowodowy wykazujący takie nieprawidłowości jest bardzo obszerny. W myśl art. 61 pkt 1 ustawy Prawo budowlane właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2. Z kolei zgodnie z tym ostatnim przepisem obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i z wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7. Zgodnie z brzmieniem wskazanego przepisu kwestia utrzymania w odpowiednim stanie technicznym samego obiektu budowlanego obciąża jego właściciela i w tym zakresie nie może być mowy o odstępstwach czy możliwości modyfikacji kręgu podmiotów zobowiązanych. Nad wykonywaniem tych obowiązków czuwają organy nadzoru budowlanego. W szczególności przywołany już art. 66 ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane upoważnia i jednocześnie zobowiązuje organy nadzoru budowlanego do wydawania decyzji nakazujących usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości obiektu budowlanego. Jednakże - co należy podnieść - nie każda nieprawidłowość daje podstawę do wydania decyzji, o której mowa. Organy nadzoru budowlanego mogą nakazać usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości tylko wówczas, gdy kontrolowany obiekt budowlany: 1. może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, albo 2. jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo 3. jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo 4. powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia. W przypadku stanowiącego podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, uznać trzeba, że chodzi tu o nieodpowiedni stan techniczny, którego źródłem będzie nie tylko nieprawidłowe użytkowanie obiektu, na co wskazywali skarżący, ale stan powstały na etapie użytkowania obiektu ze względu na pewne zdarzenia mające charakter zewnętrzny. Ponadto należy przyjąć, że rodzaj nałożonych obowiązków każdorazowo zależy od skali i formy stwierdzonych nieprawidłowości, przy czym granicę wyznacza wykładania celowościowa art. 66, który ma za zadanie zapewnić odpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego. Celem przepisu art. 66 ustawy Prawo budowlane jest utrzymanie obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym, dlatego decyzja wydana w celu korygowania stwierdzonych nieprawidłowości powinna dokładnie określać czynności, które właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest zobowiązany wykonać. Kluczowy zarzut skargi, który przez jej autorów został powiązany z zarzutami naruszenia konkretnych przepisów procedury administracyjnej i prawa materialnego wynika z przyjęcia, że na stan techniczny przedmiotowego budynku (jego uszkodzenia) jedyny wpływ miała prowadzona na sąsiedniej działce budowa budynku hotelu. Organy administracyjne obu instancji wydając w sprawie rozstrzygnięcia skoncentrowały się na stanie technicznym budynku i nie czyniły większych ustaleń w zakresie przyczyn zaistniałych nieprawidłowości, w tym wpływu na ten stan budowy budynku hotelu. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym organy nadzoru budowlanego działały w tym zakresie zgodnie z wynikającymi z obowiązujących przepisów regułami, co czyni zarzuty skargi w tym zakresie chybionymi. Sąd podziela bowiem jednoznaczne stanowisko zaprezentowane w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2018 r. (sygn. akt II OSK 1152/17 - LEX nr 2426725), w myśl którego ,,Zastosowanie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego nie wiąże się ze sposobem powstania, a jedynie z faktem zaistnienia opisanych tam sytuacji. Wystąpienie którejkolwiek z przesłanek określonych w pkt 1-4 tego przepisu zobowiązuje organ do nakazania, w drodze decyzji, usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie". Ze wskazaną jednolitą linią orzeczniczą idą zresztą w parze poglądy doktryny. W Komentarzu do ustawy Prawo budowlane Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III, WKP 2018 r. w sposób wyraźny zaznaczono, że ,,Celem art. 66 jest to, aby jego stosowanie prowadziło do zapewnienia właściwego, bezpiecznego stanu technicznego istniejących obiektów budowlanych oraz użytkowania ich w sposób niezagrażający wskazanym dobrom chronionym. W związku z regulacją mającą spełnić powyższy cel nie mają znaczenia okoliczności, które doprowadziły do sytuacji spełniających przesłanki określone w tym artykule. Orzekający w sprawie na podstawie tej regulacji organ nadzoru budowlanego nie ma więc uprawnień do badania przyczyn, które doprowadziły do tego, że obiekt jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia czy przyczyn jego nieodpowiedniego użytkowania itd. Nie może badać również, kto ponosi odpowiedzialność za stwierdzony stan. Organ kieruje decyzję zawierającą stosowne nakazy do ustalonego z zastosowaniem art. 61 adresata (por. wyrok NSA z 16.11.2000 r., IV SA 1393/98, LEX nr 53391). Nałożenie obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w żadnym razie nie jest powiązane z przyczynami powodującymi powstanie przesłanek zastosowania nakazu. Na zastosowanie nakazu nie wpływa też okoliczność, czy i w jakim stopniu adresat decyzji jest winny powstania przesłanek zobowiązujących organ nadzoru budowlanego do wszczęcia postępowania i zakończenia go odpowiednim nakazem". W świetle powyższego nie znajdują potwierdzenia zarzuty naruszenia art. 7, 8, 77 § 1 i 107 § 1 k.p.a. wiązane przez skarżących z nieuwzględnieniem przez organy okoliczności prowadzenia budowy na sąsiedniej działce i jej wpływu na powstanie przedmiotowych uszkodzeń w budynku skarżących. Za skuteczny nie można również uznać zarzutu braku wskazania, z jakimi konkretnie przepisami techniczno - budowlanymi pozostaje w sprzeczności stan budynku. W tym zakresie podnieść należy, że nieodpowiedni stan techniczny budynku nie musi wynikać wyłącznie z naruszenia przepisów techniczno-budowlanych określonych m.in. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, lecz powinien odnosić się do wszystkich obowiązujących przepisów prawa budowlanego. Przywołany na wstępie art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wprost natomiast określa, że obiekt budowlany należy utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Nie może natomiast budzić wątpliwości, że stwierdzone w przedmiotowej sprawie spękania ścian i stropów warunków tych nie spełnia, tym bardziej jeśli uwzględnić treść § 203 ww. rozporządzenia, stanowiącą, że konstrukcja budynku powinna spełniać warunki zapewniające nieprzekroczenie stanów granicznych nośności oraz stanów granicznych przydatności do użytkowania w żadnym z jego elementów i w całej konstrukcji (ust.1). Stany graniczne nośności uważa się za przekroczone, jeżeli konstrukcja powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi znajdujących się w budynku oraz w jego pobliżu, a także zniszczenie wyposażenia lub przechowywanego mienia. Stany graniczne przydatności do użytkowania uważa się za przekroczone, jeżeli wymagania użytkowe dotyczące konstrukcji nie są dotrzymywane. Oznacza to, że w konstrukcji budynku nie mogą wystąpić: 1) lokalne uszkodzenia, w tym również rysy, które mogą ujemnie wpływać na przydatność użytkową, trwałość i wygląd konstrukcji, jej części, a także przyległych do niej niekonstrukcyjnych części budynku; 2) odkształcenia lub przemieszczenia ujemnie wpływające na wygląd konstrukcji i jej przydatność użytkową, włączając w to również funkcjonowanie maszyn i urządzeń, oraz uszkodzenia części niekonstrukcyjnych budynku i elementów wykończenia; 3) drgania dokuczliwe dla ludzi lub powodujące uszkodzenia budynku, jego wyposażenia oraz przechowywanych przedmiotów, a także ograniczające jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem (ust.3). Podobnie będzie wyglądać ocena naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w kontekście zarzucanego braku analizy przyczyn powstania uszkodzeń w budynku skarżących oraz braku nałożenia obowiązku ich usunięcia na ich sprawców. Jeszcze raz należy bowiem podnieść, że organy nadzoru budowlanego nie badają przyczyn nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu. Ocena tego, kto ponosi winę za zaistniały stan niezgodny z obowiązującymi przepisami nie należy do materii regulowanej przepisami Prawa budowlanego i wykracza poza granice właściwości organu nadzoru budowlanego. Intencją uregulowania zawartego w art. 66 ustawy Prawo budowlane jest usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w aspekcie przepisów prawa administracyjnego. W sytuacji, gdy nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego jest efektem działań określonego podmiotu, adresatom nakazów orzeczonych na podstawie art. 66 omawianej ustawy przysługuje prawo dochodzenia roszczeń przed sądem powszechnym na zasadach określonych w przepisach kodeksu cywilnego, który jest władny do rozpoznania sprawy po złożeniu stosownego powództwa. Skarżący chcieliby natomiast by z tego obowiązku (wstąpienia na drogę postępowania cywilnego) wyręczył ich organ nadzoru budowlanego, co z oczywistych względów jest niedopuszczalne. Wyjaśnić jeszcze raz należy, czego nie dostrzegają skarżący, że zaistnienie stanu faktycznego opisanego w art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, zobowiązuje organ do wydania stosownej decyzji wyłącznie na właściciela lub zarządcę budynków będących w nieodpowiednim stanie technicznym i to bez względu na przyczyny takiego stanu rzeczy. Tym samym bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji pozostaje argumentacja skargi wskazująca, że strona nie ponosi odpowiedzialności za nieodpowiedni stan techniczny przedmiotowego budynku i dotycząca zdarzeń, które - w jej opinii - doprowadziły do jego uszkodzenia. Odnośnie natomiast kwestii zakreślonego przez organ terminu na wykonanie przedmiotowych prac wskazać należy, że adresat decyzji może wystąpić do organu pierwszej instancji o jej zmianę - w trybie art. 155 k.p.a. - w części dotyczącej właśnie terminu jej wykonania. Zważyć bowiem należy, że chociaż decyzja wydana na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane ma charakter związany, to już termin określony w tej decyzji ma charakter uznaniowy. Powyższe powoduje, że istnieje możliwość zmiany tej decyzji w części dotyczącej terminu jej wykonania, o ile termin ten nie upłynął. Reasumując, Sąd oceniając zaskarżoną decyzję uznał, że zarówno ona, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji w pełni odpowiadają wymogom określonym w ustawie Prawo budowlane i nie naruszają przepisów procedury administracyjnej. Decyzje organów obu instancji w sposób wyczerpujący wyjaśniły, z jakich przyczyn zostały nałożone na skarżących określone obowiązki. Zdaniem Sądu zarzuty i argumentacja podniesione w skardze nie znajdują więc uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. wniesiona skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.