II SA/Lu 1055/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Spółki Akcyjnej z siedzibą na deyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego - w zakresie wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] odmawiającą udzielenia R. S.A. z siedzibą pozwolenia na użytkowanie budynku magazynowego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w miejscowości K., gmina [..], zrealizowanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] nr [...], wydanej przez Starostę. R. S.A. wniosła na powyższą decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W skardze Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadniając przedmiotowy wniosek wskazała, że organ drugiej instancji z rażącym naruszeniem prawa stwierdził, że inwestor dopuścił się istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, przez co naraził inwestora na prowadzenie wobec niego postępowania w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego i wyeliminowanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a także bezpodstawne nałożenie na niego obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego w sytuacji, gdy brak jest do tego podstaw prawnych. W ocenie skarżącej Spółki spełnione są zatem przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, albowiem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia tego typu ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz, LexisNexis, W-wa 2004, str. 122). W niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja. Zaskarżona decyzja utrzymuje bowiem w mocy rozstrzygnięcie o charakterze odmownym (odmowę udzielenia pozwolenia na użytkowanie). Decyzje odmowne, podobnie jak decyzje o charakterze deklaratoryjnym, nie wymagają natomiast żadnych działań dla spowodowania określonego w nich stanu faktycznego lub prawnego (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 325/08, LEX nr 493905). W tej sytuacji uznać należy, że zaskarżona decyzja nie posiada przedmiotu wykonania, tj. węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu na jej podstawie. Niezależnie od powyższego podnieść wypada, że wniosek strony skarżącej podlegałby oddaleniu nawet, gdyby zaskarżona decyzja nadawała się do wykonania. Należy bowiem zauważyć, że strona skarżąca przedmiotowy wniosek uzasadniała w istocie wyłącznie zarzutami co do legalności zaskarżonej decyzji, zaś w żaden sposób nie poparła go argumentami wskazującymi na realne wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie sposób w tej sytuacji uznać, że stronie skarżącej grozi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w razie wykonania zaskarżonego aktu, skoro sama skarżąca żadnego takiego zagrożenia nie wskazała. Podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mogły natomiast stanowić zarzuty co do jej legalności, albowiem argumenty te mogą stać się przedmiotem oceny Sądu dopiero na etapie rozpoznania skargi. Podkreślić należy, że to w interesie strony leży wykazanie, iż wykonanie decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę, w konsekwencji uzasadniając jego oddalenie (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, LEX nr 742514). Mając zatem na uwadze, że zaskarżona decyzja, z uwagi na jej przedmiot, nie podlega wykonaniu, a nadto, że rozpoznawany wniosek nie został dostatecznie uzasadniony, Sąd uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Z tych względów i na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.