II SA/Lu 106/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz,, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Marcin Małek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych I. oddala skargę; II. przyznaje [...] M. W. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) należnego podatku od towarów i usług. W dniu 29 czerwca 2009 r. B. B. złożył do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek o wstrzymanie budowy (remontu) drogi nr 2539L, ponieważ prowadzone roboty naruszają jego posiadanie - pozbawiają go dojazdu do działki, a spływająca woda z pól może zalewać jego działkę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...], działając na podstawie: art. 50 ust. 1 i art. 83 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) odmówił wstrzymania prowadzonych robót budowlanych przy przebudowie i remoncie drogi powiatowej Nr 2539L K. – Ł. – D. – P. W uzasadnieniu podano, że przeprowadzone w dniu 29 lipca 2009 r. oględziny nie wykazały, aby zachodziły okoliczności stanowiące podstawę do wstrzymania robót budowlanych. Organ podkreślił, że roboty budowlane prowadzone są na podstawie zgłoszenia Powiatowego Zarządu Dróg z dnia 21 października 2008 r. W zgłoszeniu wskazano, że remont będzie polegał na wykonaniu projektowanych elementów zgodnie z załączoną dokumentacją projektową w istniejącym pasie drogi powiatowej. Na podstawie przedstawionej w trakcie oględzin dokumentacji dotyczącej prowadzonych robót nie stwierdzono aby remont drogi odbywał się w inny sposób niż określony w zgłoszeniu. Nie potwierdzono również, aby B. B. był pozbawiony dojazdu do własnej działki. Od powyższej decyzji B. B. wniósł odwołanie, w którym dowodził, że roboty budowlane prowadzone przy remoncie omawianej drogi zagrażają bezpieczeństwu ludzi, a poza tym prowadzą do skażenia środowiska ponieważ "siedem razy rano zajeżdżał samochód do polewania asfaltu smołą i w tym czasie podgrzewano, a wszystkie spaliny leciały na uprawy (rośliny miododajne), można to było porównać do dymu z parowozu". W ocenie strony wspomnianym roślinom szkodziły także tumany kurzu powstałe przy cięciu płyt betonowych. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że nie stwierdzono, aby zaistniały przesłanki do wstrzymania robót budowlanych, wobec ich realizacji zgodnie z warunkami przyjętego zgłoszenia. Odnosząc się do zarzutów wniesionego odwołania, podniesiono, że wskazane uciążliwości wynikające z emisji spalin samochodowych i powstałego kurzu w trakcie robót budowlanych nie podlegają ocenie organów nadzoru budowlanego. B. B. na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, nie podając jej żadnego uzasadnienia. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, odwołując się do motywów zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 50 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.).w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Oczywiste jest, że do zastosowania rygoru określonego w omawianym przepisie konieczne jest ustalenie nie tylko faktu realizowania przebudowy i remontu drogi w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określonych w zgłoszeniu, lecz jednocześnie wykazanie, że to odstępstwo ma charakter istotny, albo powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby takie okoliczności miały miejsce. W toku przeprowadzonych oględzin w dniu 29 lipca 2009r. organ I instancji ustalił, że roboty budowlane przy remoncie i przebudowie drogi powiatowej były prowadzone zgodnie ze zgłoszeniem z dnia 21 października 2008 r., ich zakres był standartowy i nie zachodziły okoliczności pozwalające na ocenę, że powodowały zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, bądź zagrożenie środowiska. Ustalono także, że strona w związku z przeprowadzanymi pracami nie została pozbawiona dojazdu do własnej działki. Skarżący odmówił podpisania protokołu z powodu "spokojnego przeanalizowania i dodania swoich uwag". Z akt sprawy nie wynika jednak, aby uwagi takie były kiedykolwiek zgłoszone. Skarżący nie przedstawił także jakichkolwiek dowodów potwierdzających jego obawy co do wpływu prowadzonych robót budowlanych na rośliny miododajne. Podkreślić należy, że wprawdzie organ administracji publicznej zobowiązany jest do samodzielnego zebrania materiału dowodowego, to jednak nie ulega wątpliwości, że zasada ta nie zwalnia strony postępowania od współdziałania w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (por. wyrok NSA z dnia 26 października 1984 r. II SA 1205/84 ONSA 1984/2/98). Uzasadnione jest przekonanie, że przepisy kpa nakładające na organ obowiązek rzetelnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, nie zobowiązują organów do poszukiwania dowodów służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy środków takich nie przedstawia lub gdy jej twierdzenia są ogólnikowe lub lakoniczne. Nie można bowiem zakładać, że wobec bierności strony, cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy, na nich właśnie spoczywa. organu. Nie można nakładać na organy administracji obowiązku badania okoliczności faktycznych, co do których w toku postępowania nie istnieją żadne wątpliwości (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2008r., II OSK 1630/07, Lex 516072). Zauważyć przy tym należy, iż także w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący nie wskazał żadnych okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 50 ustawy Prawo budowlane lub nasuwających wątpliwości co do rozstrzygnięcia sprawy przez organy administracji publicznej. Tłumaczenie skarżącego, że skażenie środowiska wiąże się z polewaniem "asfaltu smołą" nie może prowadzić do wniosków odmiennych, niż wyprowadzone przez organy nadzoru budowlanego. Jest bowiem oczywiste, że jakiekolwiek roboty budowlane na drodze mają wpływ na znajdujące się w jej pobliżu uprawy. W żadnym jednak razie nie można przyjąć, tak jak chce skarżący, że zawsze oznacza to skażenie środowiska czy powstanie zagrożenia dla zdrowia lub mienie ludzi. Należy mieć na względzie, że instytucja wstrzymania robót budowlanych z przyczyn określonych w art. 50 ustawy Prawo budowlane winna być stosowana przez organ wyłącznie w sytuacji, kiedy zaistnienie faktów bądź okoliczności mogących spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia zostało stwierdzone przez organ w sposób niewątpliwy (por. Wyrok NSA z dnia 10 czerwca 1998 r., IV 1273/96, publ. Lex 43252). Ewidentne stwierdzenie tych naruszeń dopiero przesądza o zastosowaniu tego przepisu. Skoro, jak wykazano w zaskarżonej decyzji powyższe przesłanki nie nastąpiły, a także sam skarżący nie wskazał żadnych dowodów potwierdzających jego stanowisko, zasadnie jego wniosku nie uwzględniono. W związku z powyższym na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę należało oddalić. O wynagrodzeniu adwokata ustanowionego z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 wspomnianej ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt.1 lit. c) rozporządzenia Ministra sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zmianami).