II SA/Lu 108/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Sekretarz sądowy Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 maja 2018 r. sprawy ze skargi M. J. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia [...] nr [..] w przedmiocie stypendium doktoranckiego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2017 r. Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii odmówił przyznania M. K. doktorantowi IV roku Wydziału Agrobioinżynierii stypendium doktoranckiego na okres od dnia 1 października 2017 r. do dnia 30 września 2018 r. W uzasadnieniu decyzji podano, że wnioskodawca zdobył niewystarczającą liczbę punktów rankingowych pozwalających na przyznanie stypendium. Na liście rankingowej IV roku studiów doktoranckich prowadzonych w ramach Wydziału Agrobioinżynierii sklasyfikowany został na pozycji 3 z liczbą uzyskanych punktów 9,5. Zgodnie zaś z unormowaniem § 5 ust. 5 zarządzenia nr 32 Rektora Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie z dnia 16 czerwca 2017 r. w sprawie przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich w Uniwersytecie Przyrodniczym w L. wymagana liczba punktów od której przyznawano stypendium wynosi 12,5. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M. K. podniósł, że składając wniosek o stypendium nie uwzględnił publikacji z grupy B, gdyż zaświadczenie o uzyskaniu pozytywnej recenzji i akceptacji na opublikowanie artykułu otrzymał w dniu 10 października 2017 r. i nie zdążył dołączyć do wniosku. Wskazał również, że jest współautorem 3 publikacji obecnie przygotowywanych do druku i uzyskał pozytywną ocenę Rady Wydziału z postępów w pracy naukowej co skutkowało otwarciem przewodu doktorskiego, a otrzymane środki finansowe uzyskane ze stypendium pozwolą mu na terminową realizację rozprawy doktorskiej. Ponadto zwrócił uwagę, że w związku z tym, iż znajduje się na IV roku studiów doktoranckich zaś na Wydziale Agrobioinżynierii jest mniej niż 5 doktorantów stypendium może otrzymać każdy z nich. Zatem zasada listy rankingowej nie dotyczy jego przypadku. Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. Rektor utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję. Potwierdził swoje dotychczasowe stanowisko i dodatkowo wyjaśnił, że po zapoznaniu się z listą rankingową w oparciu o § 5 ust. 5 zarządzenia nr 32 ustalił wymaganą liczbę punktów w wysokości 12,5, od której przyznawał stypendium. Tym samym wnioskodawca nie spełnił wymagań § 5 ust. 5 zarządzenia nr 32 Rektora to jest nie zdobył wymaganej liczby punktów, czyli nie znalazł się w grupie najlepszych doktorantów IV roku, gdyż grupę tę stanowią osoby, które uzyskały nie mniej niż 10 punktów i na liście rankingowej IV roku zostały ujęte pod pozycjami od 1 do 2. Zauważył, że jako doktorant IV roku M. K. nie wskazał we wniosku żadnej pracy naukowej opublikowanej w czasopiśmie z grupy A, co pozwala stwierdzić, że jego dorobek publikacyjny za rok akademicki 2016/2017 nie jest zbyt bogaty i różnorodny, gdyż opiera się tylko na publikacjach będących w druku (grupa czasopism B) oraz jeden rozdział w monografii i dwa wystąpienia podczas konferencji naukowej tylko w języku polskim. W tych okolicznościach Rektor nie znalazł podstaw formalno-prawnych do zmiany decyzji z dnia 18 października 2017 r., gdyż zgodnie z danymi zawartymi we wniosku na dzień jego składania wnioskodawca nie spełnił wymagań § 5 ust. 5 zarządzenia nr 32 Rektora. Skargę na powyższą decyzję oraz decyzję utrzymaną nią w mocy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł M. K.. Zaskarżonym decyzją zarzucił, że wydane zostały z naruszeniem: 1) art. 6 K.p.a. w związku z par § 5 ust 5. zarządzenia Rektora nr 32 oraz § 12- 15 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 9 sierpnia 2017 r. poprzez niezastosowanie w stosunku do skarżącego obowiązujących przepisów prawa, co doprowadzić mogło do wydania zaskarżonej decyzji odmawiającej przyznania skarżącemu stypendium doktoranckiego na okres od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r.; 2) art. 7 K.p.a. polegający na nierozpoznaniu co do istoty odwołania od decyzji z dnia [...] października 2017 r. w szczególności w zakresie w jakim skarżący wskazywał, że w chwili złożenia wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego spełniał wszystkie nałożone na niego obowiązki, a ponadto na chwilę składania przedmiotowego wniosku nie obowiązywały go później uchwalone regulacje w postaci zarządzenia Rektora Uniwersytetu L. w L. nr [...] z dnia [...] października 2017 r. zmieniające zarządzenie Rektora nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. w sprawie zasad i trybu przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich w Uniwersytecie Przyrodniczym w L.; 3) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i § 5 ust 5, oraz § 2 ust. 2 i 3 zarządzenia Rektora nr 32 z dnia 16 czerwca 2017 r. oraz § 12-15 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 9 sierpnia 2017 r. poprzez brak dostatecznej analizy materiału dowodowego w sprawie, w szczególności przez uznanie, że skarżący nie spełnił wymogów na niego nałożonych związanych z wnioskiem o przyznanie stypendium; 4) art. 8 K.p.a. w zw. z art. 11 K.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. polegające na nie odniesieniu się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przez organ I instancji do zarzutów skarżącego, w szczególności w zakresie w jakim skarżący wskazywał, że w chwili złożenia wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego spełniał wszystkie nałożone na niego obowiązki, a ponadto nie obowiązywały go później uchwalone regulacje w postaci zarządzenia Rektora Uniwersytetu L. w L. nr 53 z dnia 16 października 2017 r. zmieniające zarządzenie Rektora nr 32 z dnia 16 czerwca 2017 r. w sprawie zasad i trybu przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich w Uniwersytecie Przyrodniczym w L.. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie obu zaskarżonych decyzji oraz zasądzenie kosztów postepowania. W obszernych wywodach uzasadnienia skargi przedstawił dotychczasowy przebieg postepowania w sprawie oraz, obszernie powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz Trybunału Konstytucyjnego, argumenty świadczące o zasadności zarzutów skargi. W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Ponadto ustosunkował się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Podstawą materialnoprawną zaskarżonych decyzji jest art. 200 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 1842 z późn. zm., dalej P.s.w.). Zgodnie z jego ustępem pierwszym i trzecim uczestnik stacjonarnych studiów doktoranckich może otrzymać stypendium doktoranckie, a decyzję o przyznaniu stypendium, okresie jego pobierania oraz wysokości świadczenia pieniężnego podejmuje, co do zasady, rektor uczelni. W art. 201 ust. 1 P.s.w. zawarte zostało upoważnienie dla ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego do określenia, w drodze rozporządzenia, warunków i trybu organizowania, prowadzenia i odbywania studiów doktoranckich, przyznawania stypendiów doktoranckich oraz zwiększania stypendium doktoranckiego. W oparciu o powyższą delegację ustawową Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wydał w dniu 9 sierpnia 2017r. rozporządzenie w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich (Dz. U. z 2017 r. poz. 1696, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji, dalej rozporządzenie). W § 12 rozporządzenia określony został tryb przyznawania stypendiów doktoranckich. Przyznaje je rektor uczelni albo dyrektor jednostki naukowej po zaopiniowaniu wniosków o przyznanie stypendiów przez komisję stypendialną jednostki organizacyjnej uczelni. W § 13 ust. 2 rozporządzenia określono, że w przypadku studentów drugiego i kolejnych lat studiów stypendium może być przyznane doktorantowi, który terminowo realizuje program studiów doktoranckich (pkt. 1); wykazuje się zaangażowaniem w prowadzeniu zajęć dydaktycznych w ramach praktyk zawodowych (pkt. 2 lit. a) lub realizacji badań naukowych prowadzonych przez jednostkę organizacyjną uczelni albo jednostkę naukową (pkt. 2 lit. b) oraz w roku akademickim poprzedzającym złożenie wniosku o przyznanie stypendium doktoranckiego wykazał się postępami w pracy naukowej i w przygotowywaniu rozprawy doktorskiej (pkt. 3). Wskazany wyżej przepis rozporządzenia ściśle wiąże przyznanie stypendium doktoranckiego z zaangażowaniem doktoranta w badania naukowe, publikowaniem ich wyników oraz pracą dydaktyczną na uczelni. Szczegółowo przebieg postępowania dotyczącego przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich został ustalony w akcie prawa wewnętrznego Uniwersytetu Przyrodniczego w L. - zarządzeniu nr [...] Rektora Uniwersytetu/Politechniki/Akademii z dnia [...] czerwca 2017 r. w sprawie zasad i trybu przyznawania i wypłacania stypendiów doktoranckich w Uniwersytecie Przyrodniczym w L., ustalające zasady przyznawania stypendiów doktoranckich oraz ich wypłacania. Paragraf piąty ustęp drugi tego zarządzenia stanowi, że Rektor przyznaje stypendium doktoranckie doktorantom miedzy innymi IV roku, którzy uzyskali pozytywną rekomendację komisji doktoranckiej i którzy uzyskali najwyższą liczbę punktów wg. listy rankingowej danego roku dla każdego wydziału. W myśl ustępu trzeciego tego paragrafu liczba przyznanych stypendiów dla doktorantów, dla roku liczącego 5 lub więcej osób na każdym wydziale, nie może przekroczyć 90% liczby doktorantów danego roku na wydziale. Ustęp czwarty normuje zaś zasadę zgodnie, z którą w przypadku identycznej liczby punktów, o kolejności przyznania stypendium decyduje liczba opublikowanych publikacji z grupy A, następnie z grupy B. Ustęp piąty paragrafu 5 statuuje zaś zasadę zgodnie z którą w przypadku doktorantów między innymi IV roku danego wydziału liczącego mniej niż 5 osób stypendium może otrzymać każda z tych osób pod warunkiem spełnienia kryteriów określonych w § 2 ust. 2 i 3 i otrzymania pozytywnej rekomendacji komisji doktoranckiej. Co zaś istotne dla niniejszej sprawy § 5 ust. 5 przed wydaniem zaskarżonych decyzji a po złożeniu wniosku przez skarżącego i zaopiniowaniu go przez komisję doktorancką otrzymał nowe brzmienie. Na mocy § 1 zarządzenia nr [...] Rektora Uniwersytetu/Politechniki/Akademii z dnia [...] października 2017 r. zmieniającego zarządzenie nr [...] Rektora Uniwersytetu/Politechniki/Akademii z dnia [...] czerwca 2017 r. w przypadku doktorantów między innymi IV roku danego wydziału liczącego mniej, niż 5 osób stypendium może otrzymać każda z tych osób pod warunkiem spełnienia kryteriów określonych w § 2 ust. 2 i 3 i uzyskania za te kryteria w sumie nie mniej, niż 10 punktów oraz otrzymania pozytywnej rekomendacji komisji doktoranckiej. Zmiana ta weszła w życie z dniem podpisania zarządzenia nr 53 z mocą obowiązującą od dnia 1 października 2017 r. (§ 2 zarządzenia nr 53). Ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym określa prawno-administracyjny status szkół wyższych jako zakładów administracyjnych. Oznacza to, że szkoły wyższe działają jako samodzielne i niezależne jednostki organizacyjne powoływane do wykonywania zadań publicznych w zakresie badań naukowych i szkolnictwa wyższego. Zakład administracyjny, nie będąc jednakże organem państwowym, ani organem samorządu, sprawuje funkcję administracji publicznej, korzystając z tzw. władztwa zakładowego. Władztwo zakładowe wynika z upoważnień dla organów zakładu do abstrakcyjnych, jak i konkretnych działań na podstawie i w ramach ustaw. Jego istotę stanowi więc zakres upoważnień dla organów zakładu do jednostronnego kształtowania stosunków prawnych z użytkownikami zakładu lub osobami, które zabiegają o przyjęcie do grona takich użytkowników. Szkoły wyższe są autonomiczne we wszystkich obszarach swojego działania. Gwarantuje im to Konstytucja RP w art. 70 ust. 5 oraz zastrzega ustawa - Prawo o szkolnictwie wyższym w art. 4 ust. 1. Wynika z nich, że uczelniom zapewnia się autonomię, ale "na zasadach określonych w ustawie", jednoznacznie sygnalizując w ten sposób dopuszczalność ustawowych ograniczeń oraz obowiązek działania szkół wyższych wyłącznie na podstawie i w granicach prawa. Na powyższe zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny, podkreślając w wyroku z dnia 5 października 2005 r., sygn. akt SK 39/05 (Dz.U. z 2005 r., poz. 205, nr 1704), że w demokratycznym państwie prawa wewnętrzny porządek prawny społeczności autonomicznej nie może wykraczać poza ramy określone w Konstytucji oraz w ustawie, a tym samym autonomia nigdy nie może mieć charakteru nieograniczonego. Jednym z autonomicznych uprawnień szkoły wyższej jest prawo do ustalania konkretnych zasad i kryteriów przyznawania stypendiów doktoranckich. W myśl bowiem art. 200 ust. 5 P.s.w. finansowane są one w szczególności z przychodów własnych uczelni publicznej (art. 98 ust. 1). Przychody te są gromadzone na odrębnych rachunkach bankowych (art. 92 ust. 2), a za ich rozdysponowanie odpowiada rektor uczelni publicznej (art. 66 ust. 2 pkt 1 i pkt 4 w zw. z art. 81 ust. 1 P.s.w.). Rektor ma prawo do tego, aby w ramach autonomii uczelni kształtować jej politykę finansową dotyczącą wykorzystania przychodów własnych w taki sposób, aby doprecyzowując zapis § 5 ust. 5 promować przyznaniem stypendium jedynie doktorantów osiągających najlepsze wyniki naukowe i dydaktyczne (§ 55 ust. 2 pkt 1 tekstu ujednoliconego Statutu Uniwersytetu Przyrodniczego w L. stan prawny na dzień 1 marca 2017 r.). O tym, że zmiana brzmienia § 5 ust. 5 realizuje ten cel świadczy połączenie w nowym brzmieniu tego paragrafu warunku spełnienia kryteriów z § 2 ust. 2 i 3 zarządzenia nr 32 (a zarazem i wymogów z § 13 rozporządzenia) z wymogiem uzyskania minimum dziesięciu punktów za spełnienie tych kryteriów oraz otrzymania pozytywnej rekomendacji komisji doktoranckiej. Konsekwencją autonomii Rektora w kształtowaniu polityki finansowej dotyczącej wykorzystania przychodów własnych jest to, że może on decydować o sposobie ich wykorzystania w takim czasie, w którym będzie miało miejsce ich rozdysponowanie. Nie można zatem zarzucić Rektorowi, że naruszył prawo nowelizując brzmienie § 5 ust. 5 z dniem 16 października 2017 r. z mocą obowiązującą od dnia 1 października 2017 r., gdy stosownie do unormowania § 4 ust. 1 zarządzenia nr 32 wnioski o stypendium doktoranckie składa się w okresie od 21 września do 5 października, a posiedzenia wydziałowych komisji doktoranckich muszą się odbyć w terminie do 5 dni roboczych po upływie terminu składania wniosku o stypendium (§ 4 ust. 3 zarządzenia nr 32). Dopiero bowiem mając informacje dotyczące ilości doktorantów uprawnionych do otrzymania stypendium, czyli dysponując listą rankingową oraz wiedząc jakimi środkami finansowymi z tytułu przychodów własnych dysponuje uczelnia Rektor może podjąć decyzję o sposobie rozdysponowania przychodów własnych na stypendia doktoranckie. Jedynie wówczas bowiem Rektor może podjąć decyzję, której wykonanie będzie realnie zabezpieczone finansowo. Również tylko wówczas decyzja o wykorzystaniu przychodów własnych realizować będzie zasadę celowości i słuszności wydatkowania środków unormowaną w art. 44 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 1870 ze zm., wersja obowiązująca na dzień wydania zaskarżonych decyzji), a związaną z realizacją celu działania uczelni publicznej, jaką zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 4 P.s.w. jest kształcenia i promowania kadr naukowych. Środki finansowe będą bowiem realnie wydawane na urzeczywistnienie celu, który przed uczelnią publiczną stawia ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym, celu ustawowego. Nie będzie więc stanowić naruszenie prawa zmiana brzmienia § 5 ust. 5 po sporządzeniu przez komisję doktorancką listy rankingowej i przedłożeniu jej Rektorowi. Nie ma zatem racji skarżący twierdząc, że do oceny jego wniosku nie ma zastosowanie zmiana brzmienia § 5 ust. 5 zarządzenia rektora nr 32 wprowadzona zarządzeniem nr 56 oraz, iż stosując § 5 ust. 5 zarządzenia nr 32 w zmienionym brzmieniu Rektor zastosował nieobowiązujący przepis prawa, czym naruszył art. 6 K.p.a. w związku z § 5 ust 5 zarządzenia nr 32. Należy ponadto mieć na względzie, że postępowanie o przyznanie stypendium doktoranckiego jest postępowaniem konkursowym. W wyroku z dnia z 29 kwietnia 2015 r., ( I OSK 215/15 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w postępowaniu konkursowym, którego celem jest wyłonienie kandydatów uprawnionych do otrzymania w danym roku akademickim stypendium doktoranckiego, nie obowiązują w pełnym zakresie przepisy art. 7, 75, 77 § 1, art. 80 k.p.a. Za takim stanowiskiem przemawia: po pierwsze – okoliczność, że szkoła wyższa ma określone, szczególne zadania i nie działała tak jak organ administracji publicznej (z tego powodu art. 207 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym przewiduje, że do decyzji podjętych przez organy uczelni w indywidualnych sprawach studentów, stosuje się jedynie odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego), a po drugie – sama istota postępowania konkursowego. NSA podkreślił, że postępowanie to charakteryzuje przyrzeczenie nagrody za najlepsze osiągnięcie, przy czym reguły konkursu określa jego organizator (np. wymogi, które winni spełnić uczestnicy konkursu, termin dla spełnienia tych wymogów i zasady oceny osiągnięć, najczęściej w formie ustalonej punktacji). Zatem w postępowaniu konkursowym organizowanym przez władze autonomicznej Uczelni nie jest możliwe stosowanie pełnych reguł postępowania dowodowego, określonych w procedurze administracyjnej. Procedura ta – stosownie do art. 207 w/w ustawy – jest stosowana jedynie odpowiednio, czyli w sposób tylko minimalny, niezbędny do załatwienia sprawy i zagwarantowania uprawnień strony (vide: wyrok TK z 8 listopada 2000 r., SK 19/99 OTK 7, poz. 258). Rektor nie prowadzi więc postępowania wyjaśniającego w klasycznym rozumieniu tego pojęcia (stosując pełne spektrum dowodowe), lecz ogranicza się do oceny złożonych do wniosku wszczynającego postępowanie dokumentów oraz rekomendacji komisji doktoranckiej i na tej podstawie dokonuje oceny zasadności przyznania stypendium. Z powodu zaś ograniczonej liczby stypendiów (§ 5 ust. 3 zarządzenia nr 32), stypendium może być przyznane tylko niektórym doktorantom, tym, którzy zgromadzili największą liczbę punktów. Decyzja w sprawie przyznania stypendium doktoranckiego jest tzw. decyzją uznaniową, o czym świadczy brzmienie art. 200 ust. 1 P.s.w. Korzystanie z uznania administracyjnego oznacza, że Rektor ma w sprawie prawo wyboru treści rozstrzygnięcia, jednakże wybór taki nie może być dowolny, a więc musi wynikać z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w następnej kolejności jego wyczerpującego uzasadnienia. Z treści uzasadnienia obu zaskarżonych decyzji wynika, że podejmując je Rektor wziął pod uwagę listę rankingową sporządzoną przez komisję doktorancką, przebieg postępowania konkursowego oraz dorobek naukowy - publikacje skarżącego, a zatem, iż przeprowadził analizę dokumentacji dołączonej do wniosku o przyznanie stypendium. Nie można przy tym zaaprobować zarzutu skarżącego o nie uwzględnieniu jego prac naukowych zgłoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W powołanym już wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zadaniem Wydziałowej Komisji Doktoranckiej nie było dokonywanie tylko wstępnej weryfikacji zgłoszonych wniosków pod względem formalnym, a wyłonienie już konkretnych beneficjentów konkursu. Zatem, o ile oczywiście uczestnicy mogli zgłaszać zastrzeżenia do przyjętej przez Komisję oceny, to nie można przyjąć, iż po dacie ogłoszenia listy rankingowej, co miało miejsce 10 października 2017r., było jeszcze możliwe uzupełnianie złożonych wniosków. Zdaniem sądu, z czym trudno się nie zgodzić, jest to o tyle istotne, że uwzględnienie zarzutów wniesionych przez jednego z uczestników może niejednokrotnie przełożyć się na sytuację innych. Zatem w tego rodzaju sytuacji organizator konkursu musi postępować z zachowaniem przyjętych i ogłoszonych wcześniej zasad tak, by nie narazić się na zarzut nierównego traktowania wszystkich uczestników konkursu. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił poglądu, by w tego rodzaju postępowaniu można było w terminie późniejszym, niż pierwotnie ustalony uzupełniać wniosek pod względem formalnym a ponadto, by organ miał także obowiązek poszukiwania z urzędu odpowiedniej dokumentacji dotyczącej poszczególnych uczestników konkursu. Taki rodzaj postępowania czyniłby bowiem postępowanie organu mało transparentnym i powodował niejednokrotnie wrażenie braku przestrzegania jednakowych wymogów w stosunku do wszystkich doktorantów. Na obu etapach niniejszego postępowania Rektor uwzględnił więc wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla podjęcia rozstrzygnięcia a wynikające z § 5 ust. 5 zarządzenia nr 32 a zarazem i z § 13 rozporządzenia. Mając to na uwadze nie można zarzucić Rektorowi, że podejmując w sprawie rozstrzygnięcie nie oparł się na analizie całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jak i, że w sposób wadliwy sporządził uzasadnienia obu decyzji. Nie można więc stwierdzić, aby rozstrzygnięcia Rektora podjęte w niniejszej sprawie były dowolne, nie znajdujące oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym i obowiązujących oraz mających w sprawie zastosowanie przepisach prawa. Nie zasadny jest więc zarzut naruszenia art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 K.p.a. i art. 8 i 11 K.p.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) oddalił skargę.