II SA/Lu 1082/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Jacek Czaja, Protokolant Referent stażysta Kinga Górka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] nr[...] w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru miasta oddala skargę. Sygn. Sygn. akt II SA/Lu [...] Uzasadnienie Uchwałą Nr XXXV/282/17 z dnia 14 czerwca 2017 r. Rada Miasta zmieniła miejscowy planu zagospodarowania przestrzennego obszaru miasta Z.. Skargę na powyższą uchwałę wniósł W. L. wskazując, że została podjęta z istotnym naruszeniem trybu i zasad sporządzania planu miejscowego. Organ wyjaśnił, że pojęcie trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a skończywszy na uchwaleniu planu. Tryb ten został unormowany w przepisach art. 14 ust. 1 i art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017r. poz. 1073). Przepis art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyznacza sformalizowaną procedurę planistyczną, która obejmuje ogłoszenie o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, etap składania wniosków do planu i ich rozpatrzenia przez organ sporządzający plan, wystąpienie o opinie do wskazanych w ustawie podmiotów, uzgodnienie projektu planu z organami wymienionymi w ustawie, wprowadzenie ewentualnych zmian w sporządzonym projekcie planu, wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu, dyskusję publiczną, etap zgłaszania uwag do projektu planu, rozstrzygnięcie rady gminy uwag nieuwzględnionych przez organ wykonawczy. W przypadku zaskarżonej uchwały zaniechano uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi, czym naruszono art. 17 pkt 6 lit. b tiret trzecie ustawy, zgodnie z którym wójt, burmistrz albo prezydent miasta uzgadnia projekt planu z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Z pisma z dnia 19 lipca 2017r., wynika, że Burmistrz sporządzając projekt przedmiotowego planu uznał, iż ustalenia tego planu nie będą miały wpływu na ruch drogowy i drogi. Z takim jednak stanowiskiem, zdaniem Wojewody, nie sposób się zgodzić. W przedmiotowej uchwale dokonano ustaleń planistycznych dla terenów objętych opracowaniem w zakresie obsługi komunikacyjnej, a także szczegółowych ustaleń planistycznych dla terenów oznaczonych [...] (ul. Z., położona w przebiegu drogi wojewódzkiej nr [...]) oraz [...] (ul. P. , położona w przebiegu drogi powiatowej nr [...] L - wg wykazu dróg powiatowych udostępnianego na stronie internetowej Zarządu Dróg Wojewódzkich w L., stan na luty 2017r.) - odpowiednio w § 19 i § 20 części tekstowej uchwały. Przeznaczenie terenów 3U i 4U, położonych przy drogach oznaczonych symbolem [...] i [...], pod usługi, obligowało do przeprowadzenia procedury uzgodnienia z właściwymi zarządcami dróg - zarządem województwa, którego obowiązki w tym zakresie wykonuje Zarząd Dróg Wojewódzkich i zarządem powiatu (Zarząd Dróg Powiatowych), czego w niniejszej sprawie nie dokonano. Zmiana ustaleń szczegółowych dla tych terenów oraz określenie ich obsługi komunikacyjnej w uchwalonej przez Radę Miasta zmianie planu niewątpliwie może mieć wpływ na ruch drogowy na przyległych drogach. Z istoty obowiązku uzyskania uzgodnienia dotyczącego projektu planu miejscowego wynika, iż organ występujący o uzgodnienie jest związany jego treścią. Zatem tylko "pozytywne uzgodnienie", może stanowić podstawę kontynuowania procedury w zakresie uchwalania planu. Zdaniem Wojewody brak uzgodnienia stanowi istotne naruszenie trybu sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i stanowi o jego nieważności. Uzasadniając natomiast zarzut podjęcia uchwały z naruszeniem zasad sporządzania planu organ wskazał, że chodzi tu o zaniechanie wyznaczenia linii zabudowy, co jest naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Przepis ten znajduje uszczegółowienie w § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587), który stanowi, że ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Pojęcie "nieprzekraczalnej linii zabudowy" ogranicza obszar, wewnątrz którego można ulokować budynek lub budowlę dowolnie, ale tak, by spełnione były inne warunki określone w miejscowym planie. Wyznaczenie nieprzekraczalnych linii zabudowy ma podstawowe znaczenie dla możliwości rozwoju infrastruktury technicznej na danym terenie oraz pozwala na zaprowadzenie ładu przestrzennego, porządkuje bowiem zabudowę i pozwala na czytelne wyznaczenie przestrzeni publicznej. W § 10 pkt 1 części tekstowej uchwały postanowiono, że w zakresie zasad kształtowania zabudowy ustala się nieprzekraczalne linie zabudowy wyznaczone na rysunku planu. Jednak na załączniku graficznym Nr [...] do uchwały brak jest nieprzekraczalnej linii zabudowy dla terenów 1MW i 2MW od strony wschodniej, jak również brak jest wymiarowania linii zabudowy. Z wyjaśnień złożonych pismem z dnia 18 września 2017 r. (znak: [...]) wynika, że brak linii zabudowy od strony wschodniej na terenach oznaczonych symbolem l.MW oraz 2.MW spowodowany jest tym, że teren ten jest w całości zainwestowany - na przedmiotowym terenie stoi blok mieszkalny, a wschodnia granica rzeczonego terenu to granica drogi wewnętrznej obsługującej ten blok mieszkalny. Wojewoda zaznaczył, że ustalenie linii zabudowy jest jednym z obligatoryjnych elementów ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego i łącznie z pozostałymi parametrami i wskaźnikami wymienionymi w art. 15 ust. 2 pkt 6 kształtuje na terenie objętym planem ład przestrzenny. Linię zabudowy wyznacza się m.in. w celu ograniczenia zabudowy danego terenu, to jest rozróżnienia przestrzeni, w której można lokalizować budynki, od przestrzeni sąsiadującej, którą z różnych powodów chce się lub należy ochronić przed zabudową, a także jako istotny element regulujący odległość od jezdni (istotną dla bezpieczeństwa ruchu drogowego). Te ochronne względy przemawiają za koniecznością zachowania wymogu określenia linii zabudowy wzdłuż granic terenu przylegającego do drogi. Organ wskazał na wyrok Naczelnego Sąd Administracyjnego z dnia 6 września 2012r. (sygn. akt II OSK 1343/12) w którym stwierdzono, że przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w planie przewiduje się teren przeznaczony do zabudowy, to obowiązkowo należy określić parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Powołując się z kolei na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 września 2015r. (sygn. akt II SA/Kr 777/15) stwierdził, że celem, dla którego uchwalane są miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego jest kształtowanie ładu przestrzennego poprzez określenie sposobu zagospodarowania i zabudowy terenu objętego planem. W pojęciu tym mieści się także kompetencje do ustanawiania linii zabudowy. Linie takie, wyznaczające maksymalne zbliżenie obiektów budowlanych do pasa drogowego określają bowiem sposób zagospodarowania nieruchomością i wprowadzają ograniczenia w możliwości zabudowy nieruchomości, jednakże kompetencje do wprowadzania takich ograniczeń wynikają wprost z ustawy. Materia ta jak najbardziej może być regulowana zapisami planu zagospodarowania przestrzennego z uwagi choćby za specyfikę pojęcia "droga wewnętrzna". Ustawa o drogach publicznych w art. 8 ust 1 wskazuje, iż drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do rucha pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi. Ustawowe wyznaczenie maksymalnego zbliżenia obiektów budowlanych do tych dróg, analogicznie jak ustawodawca uczynił to w art. 43 ust 1, byłoby bezcelowe z uwagi na specyfikę tej kategorii obszarów. Mianowicie drogą wewnętrzną jest z reguły droga służąca obsłudze ruchu pieszego i kołowego nie zaliczona do żadnej kategorii dróg publicznych. Wyznaczenie linii zabudowy na obszarach przylegających do takich dróg jest jak najbardziej celowe, choćby ze względów bezpieczeństwa ". W świetle powyższego, zdaniem Wojewody, brak nieprzekraczalnej linii zabudowy dla terenów 1MW i 2MW od strony wschodniej na załączniku graficznym Nr [...] do przedmiotowej uchwały stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego i również prowadzi do stwierdzenia nieważności uchwały. Twierdzenie, iż teren jest w całości zainwestowany, nie uzasadnia odstąpienia od wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony wschodniej dla terenów 1MW i 2MW. Wskazać ponadto należy, że na rysunku graficznym dla terenu l.MW nie ma żadnego oznaczenia, które pozwalałoby przypuszczać, że wschodnia część terenu 1MW jest w całości zainwestowana. Odpowiadając na skargę Burmistrz [...] stwierdził przede wszystkim, że w świetle art. 147 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w połączeniu z art. 91 ust. 1 i w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1875) powodem stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy jest wykazanie, że została podjęta z istotnym naruszeniem prawa, która organ kwalifikuje jako sprzeczność z prawem. Za istotne naruszenie prawa uznać należy uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym (z uzasadnienia wyroku TK z dnia 9 grudnia 2003 r., P 9/02). Ustawowe sformułowanie "sprzeczność z prawem" oznacza zatem kwalifikowaną wadę prawną, polegającą właśnie na sprzeczności (działaniu contra legem), toteż nie chodzi tu o jakiekolwiek, zwłaszcza nieistotne naruszenie prawa. Burmistrz przekonywał, że obszary objęte przedmiotowymi planami miejscowymi znajdują się w strefie śródmiejskiej, o stwierdzonym już dużym natężeniu ruchu drogowego, gdzie każdy z terenów ustalonych w planie posiada już w chwili obecnej istniejące zjazdy z dróg publicznych, a zapisy dotyczące obsługi komunikacyjnej zostały ustalone w oparciu o stan faktyczny. Obszar objęty zmianą planu posiada układ obsługi komunikacyjnej funkcjonujący już w ramach obowiązującego przed zmianą planu. Ponadto zarządcy każdej z dróg, na etapie uzgadniania lokalizacji ewentualnego nowego zjazdu, w ramach procedury przewidzianej w art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1089, z późn. zm.) zachowują prawo do wydania decyzji odmownej lub odwołania się do istniejącego układu komunikacyjnego. Burmistrz zaznaczył, że w istocie zmiana dotyczy tylko zmiany ruchu pieszego na obszarze objętym zmianą poprzez jego wyprowadzenie z tego obszaru. Zarówno przed zmianą planu jak i po jego zmianie ruch pieszy znajduje się w obrębie drogi wojewódzkiej, która ma urządzone trakty wystarczające do jego obsługi. Inaczej zatem, niż uznał Wojewoda, ustalenia planu nie będą miały wpływu na ruch drogowy i drogi, zarówno te, które znalazły się w obszarze opracowania, jak i te, przylegające do obszaru objętego opracowaniem. Odnosząc się do zarzutu braku wyznaczenia linii zabudowy organ wyjaśnił, że na mocy art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gminie przysługuje tzw. władztwo planistyczne w ramach którego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Według Burmistrza przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wskazuje wprost, że linie zabudowy oznaczają parametry kształtowania zabudowy. Przepis ten należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w planie przewiduje się teren przeznaczony do zabudowy, to obowiązkowo należy określić parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, przy czym można do tego użyć takiego parametru kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, jak linia zabudowy W § 10 pkt 1 zapisy uchwały ustalają nieprzekraczalne linie zabudowy wyznaczone na rysunku planu. Powyższe linie wyznaczono na terenie l.MW w odległości 6 m od linii rozgraniczającej z terenem [...], natomiast na terenie 2.MW w odległości 5 m od linii rozgraniczającej z terenem 7.KX oraz po zachodniej elewacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce [...] Linie zabudowy powinny w jednoznaczny sposób określać na rysunku planu, możliwość sytuowania nowej zabudowy, tj. wyznaczać obszar tzw. "ruchu budowlanego". Obszar ten musi w precyzyjny, nie budzący jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, sposób określać te części terenu przeznaczonego pod zabudowę, na których plan dopuszcza sytuowanie budynków. W związku z § 2 ust. 1 pkt 7 uchwały, w którym zdefiniowano "linie rozgraniczające", stwierdzić należy, że również te zapisy dotyczą obszaru tzw. "ruchu budowlanego". To właśnie m. in. ww. linie wyznaczają granice obszaru ruchu budowlanego dla terenów MW.l i MW.2 odpowiednio od południa i zachodu oraz północy i zachodu. Organ skarżący nie zgłasza zastrzeżeń do braku ustalenia linii zabudowy dla terenów l.MW, 2.MW, 3.U i 4.U od strony odpowiednio południowej i zachodniej, północnej i zachodniej, zachodniej oraz północnej. Granice obszaru "ruchu budowlanego", którego konieczność określenia wskazuje się w skardze wyznacza w przypadku terenu MW.l linia zabudowy ustalona od linii rozgraniczającej z terenem [...] od północy oraz linie rozgraniczające od wschodu i południa, natomiast w przypadku terenu 2.MW linia zabudowy ustalona od linii rozgraniczającej z terenem 7.KX oraz linie rozgraniczające od wschodu i północy. Zdaniem Burmistrza przyjęte ustalenia planu miejscowego wypełniają ustawowy obowiązek określony w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tym samym zarzut naruszenia tego przepisu uznaje za bezpodstawny. Burmistrz zwrócił ponadto uwagę, że kwestie stanowiące obecnie zarzuty podnoszone w złożonej skardze były przedmiotem jego wyjaśnień udzielonych Wojewodzie jeszcze przed uchwaleniem planu. Publikacja uchwały w Dzienniku Urzędowym W. L. oznacza, że wyjaśnienia uznane zostały przez organ nadzoru za uzasadnione i wyczerpujące. Obecna zmiana jego stanowiska podważa zasady trwałości rozstrzygnięć administracyjnych i zaufania do organów administracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postawione przez Wojewodę zarzuty nie mają uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U z 2017r. poz. 1073 ) istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Rację ma Wojewoda, że pojęcie zasad sporządzania planu należy wiązać ze sporządzeniem aktu planistycznego, a więc jego zawartością (część tekstowa, graficzna i załączniki), przyjętych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2016 r., II OSK 3317/14 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Z kolei przesłanka istotnego naruszenia trybu sporządzania studium lub planu miejscowego odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia miejscowego planu, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Wbrew jednak przekonaniu organu nadzoru okoliczności podjęcia zaskarżonej uchwały nie dają podstaw do przyjęcia, że przesłanki stwierdzenia nieważności miały miejsce. Bezpodstawny jest, kwalifikowany przez Wojewodę jako istotne naruszenie trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postępowania planistycznego, zarzut naruszenia art. 17 pkt 6 b tiret 3 ustawy zgodnie z którym wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego uzgadnia projekt planu z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Z przepisu tego jasno wynika, że nie w każdym przypadku istnieje obowiązek uzgodnienia, ale tylko wówczas, gdy zachodzą wskazane w nim przesłanki. Co więcej wynika z niego również, że warunki uzgodnienia, które może postawić zarządca drogi, powinny być związane właśnie z ochroną ruchu drogowego lub samej drogi, a nie ochroną przyszłych użytkowników sąsiednich w stosunku do drogi nieruchomości przed uciążliwościami powodowanymi przez drogę. Wojewoda formułując swoje stanowisko uznał, że uzasadnieniem dla niego jest w tym przypadku przeznaczenie terenów oznaczonych symbolem 3U i 4U położonych przy drogach oznaczonych symbolami [...] i [...] pod usługi, co jego zdaniem niewątpliwie może mieć wpływ na ruch drogowy na przyległych drogach. Zwrócić jednak należy uwagę, że przed podjęciem zaskarżonej uchwały teren przeznaczony obecnie pod usługi o symbolu 3U również był przeznaczony pod usługi opisane symbolami B 26 U – teren dworca autobusowego, B – 27 U teren przeznaczony pod zabudowę usługowa dla obsługi turystyki z w powiązaniu z zabudową mieszkaniowa jednorodzinną, - B28 U – tereny istniejącej zabudowy administracyjnej z możliwością zmiany funkcji usługowejB29 U – teren usług handlowych, B 30 U – utrzymuje się funkcję usługową istniejącego budynku, podobnie jak obszar 4 U - B 93 U – teren przeznaczony pod usługi ogólnomiejskie np. hotel i B 89 U – utrzymuje się usługową funkcję terenu. Na rozprawie przed sądem Burmistrz [...] potwierdził natomiast, że wykonanie widocznego na rysunku planu ronda na zbiegu ulic o symbolach 6 KDL i 5 KDG miało miejsce w 2011r. na podstawie pozwolenia na budowę z 17 września 2010r. Nie jest w tej sytuacji jasne, na jakich przesłankach opierał Wojewoda swoje przekonanie o wpływie zmiany planu na ruch drogowy lub samą drogę. Słusznie zauważono przy tym w odpowiedzi na skargę, że do rady nie należą kwestie dotyczące wskazywania zjazdów z dróg publicznych. Wykracza to poza zakres jej kompetencji do wskazania w planie miejscowym zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (art. 15 ust. 2 pkt. 10 ustawy). Zgodnie z art. 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2016 r.poz. 1440) do zadań zarządcy drogi należy w szczególności wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego i zjazdy z dróg oraz pobieranie opłat i kar pieniężnych. Na rysunku planu drogi oznaczone symbolami KDG i KDL wskazane są jako drogi gminne, co zgodnie z art. 18 wskazuje Burmistrza [...] jako jej zarządcę. Decyzję administracyjną w tym zakresie w ramach odrębnej procedury uzyskania zezwolenia na lokalizację (likwidację) zjazdu wydaje zarządca drogi. W decyzji tej określa się miejsce lokalizacji (likwidacji) zjazdu i jego parametry techniczne (art. 29 ust. 3 zd.2). Pozbawiony racji jest także zarzut niewyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy na załączniku graficznym nr [...] do uchwały dla terenów oznaczonych symbolem 1MW i 2MW od strony wschodniej i jej zwymiarowania. Brak ten w rozumieniu Wojewody rozumiany jest jako istotne naruszenie zasad sporządzania planu, z czym jednak nie można się zgodzić. Rzeczywiście zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy. Przepis ten nie zawiera żadnych zastrzeżeń i ograniczeń, co do linii zabudowy, poza uznaniem ich za obowiązkowy element ustaleń planu. Żadnych dodatkowych ograniczeń nie można również wyprowadzić z § 7 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587), który stanowi, że projekt rysunku planu miejscowego powinien zawierać linie zabudowy oraz oznaczenia elementów zagospodarowania przestrzennego terenu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 wrzesnia 2017r. ( II OSK 350/17 opubl. w CBOSA ) stwierdził jednak, że brzmienie wspomnianego przepisu art. 15 ust.2 pkt.6 nie wskazuje, aby linie zabudowy można uznać za parametry kształtowania zabudowy. Obowiązujący przepis ma formę wyliczenia, wskazującego, że wszystkie jego elementy są równoważne. Odnosząc się do kwestii obligatoryjności linii zabudowy sąd wskazał na funkcje, jakie ta linia spełnia. Przy jej pomocy w planie miejscowym określa się granicę, której zabudowa nie może przekroczyć (linia zabudowy nieprzekraczalna) albo ustala się miejsce, w którym zabudowa (dokładnie jedna z jej ścian) ma się znaleźć (linia zabudowy obowiązująca). To czy lokalny normodawca użyje linii zabudowy nieprzekraczalnej, czy obowiązującej pozostawiono jego uznaniu." (wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt Il OSK 1343/12, dostępny CBOSA). W tym wyroku NSA rozważał, czy konieczne jest określanie nieprzekraczalnej linii zabudowy, jeżeli z innych przepisów powszechnie obowiązujących i tak wynika, że określonej granicy zabudowa nie będzie mogła przekroczyć. NSA doszedł do słusznego wniosku, że brak w tej sytuacji linii zabudowy można odczytać jako zgodę lokalnego normodawcy na to, aby nieprzekraczalna linia zabudowy pokrywała się z linią wyznaczoną na podstawie tychże przepisów (np. ustawy o drogach publicznych z 21 marca 1985 r. czy też rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z 12 kwietnia 2002 r.). NSA kategorycznie podkreślił, że stwierdzenie w takiej sytuacji nieważności planu miejscowego tylko dlatego, że brak jest wyraźnego wskazania linii zabudowy, jest nadmierną ingerencją we władztwo planistyczne gminy. W związku z powyższym, zdaniem NSA, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien ustalać linie zabudowy jedynie w miejscach, które tego wymagają. W treści art. 15 ust. 2 pkt 6 nie zostały bowiem zawarte jakiekolwiek przesłanki wskazujące, gdzie linie zabudowy winny być wyznaczone, w tym, aby istniał obowiązek ich określenia dla wszystkich terenów przeznaczonych pod zabudowę, w szczególności dla działek nieprzylegających do dróg publicznych ( także wyrok NSA z dnia 9 maja 2008r. Ii OSK 45/08 opubl. w CBOSA ). W zaskarżonej uchwale przyjęto, że przez nieprzekraczalną linię zabudowy rozumie się linię, w której może być usytuowana ścianą budynku, bez prawa przekraczania w kierunku linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Z załącznika graficznego do uchwały wynika, że od strony wschodniej obszar objęty symbolami 1MW i 2MW nie przylega do drogi publicznej. Według §15 uchwały obsługę komunikacyjną dla terenu 1MW ustala się od ulicy oznaczonej symbolem [...] ( ul. [...] ), natomiast dla terenu 2MW od ciągu pieszo – jezdnego oznaczonego symbolem [...] oraz od drogi znajdującej się poza obszarem planu. W niniejszej sprawie nie zaistniały zatem przesłanki obligatoryjnego wyznaczenia dodatkowych linii zabudowy, oprócz wskazanych na rysunku nieprzekraczalnych linii zabudowy wzdłuż dróg publicznych i ciągu pieszo - jezdnego. Omawiany teren nie graniczy od strony wschodniej z żadnym innym terenem, wobec którego, zgodnie z obowiązującymi przepisami, konieczne byłoby odsunięcie zabudowy. W przypadku dopuszczenia lokalizacji nowej zabudowy zastosowanie będą miały zatem przepisy wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Należy wskazać, że powołane przepisy regulują także sytuowanie obiektów budowlanych w odniesieniu do granic nieruchomości sąsiedniej i w związku z tym ustalanie tej odległości poprzez określenie linii zabudowy nie jest konieczne. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, ze brak wyznaczenia linii zabudowy w zaskarżonej części uchwały stanowiło naruszenie zasad sporządzania planu, a tym bardziej, że naruszenie to było istotne. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U z 2017r. poz. 1369 ze zmianami ) skargę należało oddalić.