II SA/Lu 1085/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Jerzy Drwal /asesor WSA/, NSA Krystyna Sidor (spr.), Protokolant St. Sekr. Magdalena Flis, po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. i M. S., M. S. na decyzję Rady Miejskiej z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie protestu do planu miejscowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Rada Miejska uchwałą Nr 1527/LII/2002 z dnia 27 czerwca 2002 r. wydaną na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), w sprawie rozpatrzenia protestu wniesionego do projektu zmiany planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na obszarze miasta L. - część III - nie uwzględniła protestu złożonego przez M. S., A. K., P. P., A. O., D. C., E. C., M. M. dotyczącego ustaleń projektu zmiany planów dla nieruchomości o nr 4-12 , położonych przy [...] w L. Przedmiotem protestu było zakwestionowanie przez wnoszących przeznaczenia części ich nieruchomości pod poszerzenie ulicy [...]. W motywach uchwały podano, że w obowiązującym miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Zespołu Miejskiego, zatwierdzonym uchwałą MRN z dnia 30 grudnia 1986r. z późniejszymi zmianami przyjętymi uchwałą Rady Miejskiej Nr L/500/93 - zachodnia część działek Nr 4-12 położona jest w obszarze oznaczonym symbolem IC 15 MN, przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową, natomiast wschodnia część - przeznaczona jest pod modernizację oraz poszerzenie istniejącej ulicy [...] (symbol 017 KGŁ). Protestujący nie składali wniosków o zmianę ustaleń obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Zwrócono uwagę, że w "studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta L." przyjętym uchwała Nr 359/XXII/2000 Rady Miejskiej z dnia 13 kwietnia 2000r. potwierdzono słuszność dotychczas obowiązujących ustaleń planistycznych w zakresie niezbędnej przebudowy i modernizacji istniejącego ciągu ulicznego obejmującego m.in. [...]. Z powyższych względów uznano, że złożony protest podlega odrzuceniu. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli M. i M. ST. oraz M. S., właściciele nieruchomości przy ul. [...], którzy wnosili o uchylenie zaskarżonej uchwały. Podnosili, że uchwała narusza ich własności, uniemożliwia korzystanie z domu mieszkalnego rozbudowanego w 1991 r., w którym zamieszkuje 7 osób, a który w części znajdować się będzie w linii przebudowy ulicy. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wnosiła o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 23 i 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) protest przysługuje każdemu, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, zarzut może wnieść jedynie podmiot szczególnie legitymowany, tj. taki, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia projektu planu. Podstawową kwestią wymagającą rozważenia w sprawie niniejszej jest odniesienie się do prawidłowości zakwalifikowania przez organ administracji wniesionego przez skarżącego M. S., środka odwoławczego jako protest. Konsekwencją tego jest bowiem niedopuszczalność skargi sądowej na uchwałę w przedmiocie odrzucenia protestu (art. 23 ust. 3 ustawy). W sytuacji gdy stanowiący prawo miejscowe obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje, że część działki skarżącego położonej przy ul [...] nie znajduje się na terenie przeznaczonym pod poszerzenie i modernizację ulicy, a w projekcie zmiany tego planu nie zmieniła się sytuacja na terenie obejmującym działkę skarżącego, czyli nie nastąpiła w tej części zmiana sytuacji prawnej nieruchomości, to prawidłowe jest stanowisko zaskarżonej uchwały, iż ustalenia projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie naruszają interesu prawnego skarżącego M. S., a zatem przysługującym mu środkiem zaskarżenia jest protest a nie zarzut. Na uchwałę o odrzuceniu protestu ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje skargi sądowej (art.23), zatem wniesiona przez M. S. skarga sądowa jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 ust. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Odrzucenie jako niedopuszczalnej skargi wniesionej przez M. i M. S. wynika z faktu, że nie składali oni protestu i skarżona uchwała ich nie dotyczy.