II SA/Lu 1098/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi S. K. na postanowienie Inne z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie uprawnień kombatanckich p o s t a n a w i a przyznać S. K. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata o wyznaczenie którego wystąpić do Okręgowej Rady Adwokackiej w L.. Skarżąca, w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego), na urzędowym formularzu symbol PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadniła tym, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i utrzymuje się z emerytury w kwocie [...]złotych netto. Na stałe miesięczne koszty utrzymania koniecznego gospodarstwa domowego skarżącej składają się wydatki na utrzymanie mieszkania – [...] złotych, koszty leczenia – [...] złotych oraz opłata za opiekę osób drugich- [...] złotych. Skarżący podkreśliła, że jest osobą starszą, schorowaną, wymagającą opieki osób drugich, która znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 718, zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353). Druga z wymienionych sytuacji zachodzi w sprawie niniejszej. Dochód gospodarstwa domowego skarżącej nie wystarcza na zaspokojenie wydatków związanych z jej najistotniejszymi potrzebami życiowym. Oświadczenie skarżącej w tym zakresie uzasadnia porównanie wysokości jej miesięcznego dochodu do wysokości wykazanych stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego. Z porównania tego wynika, że wydatki na utrzymanie mieszkania, leczenie i opiekę niemal w całości pochłaniają miesięczny dochód skarżącej, tak iż na wyżywienie pozostaje jej miesięcznie 220 złotych. Kwota ta z pewnością nie jest w stanie pokryć wydatków związanych z miesięcznymi kosztami wyżywienia czy zakupu środków czystości i higieny osobistej. Dlatego referendarz sądowy uznał wniosek skarżącej za w całości uzasadniony. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.