II SA/Lu 1116/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz,, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Starszy referent Agnieszka Wojtas, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 maja 2013 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi D. P. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Lublinie) kwotę 295, 20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, należnego podatku od towarów i usług. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] nakazującą inwestorowi J. J. dokonanie rozbiórki budynku garażowo-gospodarczego o wymiarach zewnętrznych 6,0 x 6,50 m, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w miejscowości O. K., gmina P. Rozstrzygnięcie powyższe zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: W piśmie z dnia [...] listopada 2009 r. K. K. zwróciła się do Wójta Gminy P. o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie legalności budynku garażowo-gospodarczego o wymiarach zew. 6,0 x 6,50 m, wybudowanego przez J. J. na działce nr ewid. [...] w miejscowości O. K., gmina P. Powyższe pismo Wójt, na mocy postanowienia z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] przekazał według właściwości Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w [...], który wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie. Na podstawie przeprowadzonych w dniu [...] lutego 2010 r. oględzin, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że w październiku 2009 r. J. J. wybudowała na działce nr ewid. [...] w O. K. bez wymaganego pozwolenia na budowę budynek konstrukcji stalowej o wymiarach zewnętrznych 6,0 x 6,50 m. Jak wynika z protokołu oględzin, przedmiotowy obiekt został posadowiony na bloczkach betonowych wkopanych w grunt, do których przymocowana została konstrukcja stalowa. Jego ściany oraz dach (jednospadowy ze spadkiem na działkę inwestora) wykonane zostały z blachy trapezowej ocynkowanej. Wewnątrz budynku wykonano posadzkę betonową, a przed jego ścianą frontową - podjazd o długości 0,6 - 0,8 m. Budynek wyposażony jest w instalację elektryczną. Posiada on dwa odrębne pomieszczenia: gospodarcze o wymiarach zew. 2,0 x 6,0 m i wysokości 2,0 - 2,05 m, które posiada od strony podwórka drzwi zewnętrzne z blachy stalowej ocynkowanej o wym. 1,0 x 2,0 m oraz garażowe o wymiarach 4,5 x 6,0 m i wysokości wew. 2,0 - 2,35 m, posiadające wrota garażowe o wymiarach 2,8 x 2,0. Budynek usytuowany jest w odległości ok. 20 cm od granicy z działką nr ewid. [...] i jednocześnie od ściany budynku murowanego - obory, usytuowanej przy granicy działki. Organ I instancji – uznając, że w zakresie, w jakim przedmiotowy obiekt narusza przepisy techniczno-budowlane jest możliwe wykonanie określonych robót budowlanych, które doprowadzą go do stanu zgodnego z prawem – wdrożył postępowanie legalizacyjne wobec tego budynku i postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] – wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i ust.3, ustawy Prawo budowlane – wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z jego realizacją, nakładając jednocześnie na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 30 lipca 2010 r., następujących dokumentów: - zaświadczenia Wójta Gminy P. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, - czterech egzemplarzy projektu budowlanego budynku garażowo-gospodarczego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnym na dzień opracowania projektu, - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec niewywiązania się przez J. J. z nałożonego na nią obowiązku, organ I instancji decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...] nakazał jej dokonanie rozbiórki przedmiotowego budynku garażowo-gospodarczego. Decyzja ta została jednak następnie uchylona przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] października 2010r., nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W toku postępowania odwoławczego ustalono bowiem, że na wniosek J. J. Wójt Gminy P. w dniu [...] października 2010r. wydał decyzję Nr [...], znak: [...], ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, a decyzja ta nie stała się ostateczna. W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie jest natomiast dopuszczalne orzeczenie nakazu rozbiórki wobec obiektu, co do którego toczy się postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji w dniu [...] marca 2011 r. przeprowadził kolejne oględziny na działce nr [...] i stwierdził, że od ostatnich oględzin przeprowadzonych w dniu [...] lutego 2010 r. stan fatyczny dotyczący spornego obiektu nie uległ zmianie. W dniu 11 stycznia 2011 r. J. J. złożyła w Starostwie Powiatowym w B. P. wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego i garażowego na działce nr [...], który Starosta - mając na uwadze treść obowiązku nałożonego na stronę postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. - na mocy postanowienia z dnia [...] lutego 2001 r. rzekazał według właściwości temu organowi. Analizując przedłożony projekt organ nadzoru budowlanego I instancji stwierdził, że jest on niekompletny i został wykonany z naruszeniem przepisów ustawy Prawo budowlane, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stwierdzono ponadto, że projekt ten dotyczy budynku garażowo-gospodarczego o wymiarach zewnętrznych 6,0 x 10,50m, natomiast prowadzone postępowanie i wydane w sprawie postanowienie z dnia [...] kwietnia 2010 r. dotyczy budynku garażowo-gospodarczego o wymiarach zewnętrznych 6,0 x 6,50 m. W tej sytuacji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] - wydanym na podstawie art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego - nałożył na J. J. obowiązek usunięcia w terminie do dnia 30 września 2011 r. nieprawidłowości przedłożonego projektu budowlanego poprzez: 1. zapewnienie sprawdzenia projektu budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego - zgodnie z przepisem art. 48 ust. 3 pkt 2 oraz art. 20 ust 2 i art. 20 ust 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane; 2. przedstawienie oświadczenia sprawdzającego projekt budowlany o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej - zgodnie z przepisem art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane; 3. przedstawienie zaświadczenia sprawdzającego projekt budowlany o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, wydanego przez tę izbę, z określonym w nim terminem ważności - zgodnie z przepisem art. 12 ust 7 ustawy Prawo budowlane; 4. umieszczenie na stronie tytułowej imienia i nazwiska osoby sprawdzającej projekt (wraz z podaniem specjalności i numeru posiadanych uprawnień budowlanych), daty i podpisów - zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.); 5. umieszczenie w metryce znajdującej się na rysunkach wchodzących w skład projektu budowlanego, imienia i nazwiska osoby sprawdzającej rysunek, specjalność i numer posiadanych uprawnień budowlanych oraz daty i podpisu potwierdzającego sprawdzenie - zgodnie z § 4 ust 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego; 6. przedstawienie części opisowej do projektu zagospodarowania działki, sporządzonej zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego; 7. przedstawienie opinii lub uzgodnień usytuowania i zabezpieczenia przyłącza telekomunikacyjnego z zarządcą lub właścicielem - zgodnie art. 20 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane; 8. przedstawienie decyzji o wyłączeniu z produkcji rolnej gruntu przeznaczonego pod zabudowę - zgodnie z art. 20 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz.1266 ze zm.); 9. wykonanie projektu budowlanego zgodnie przedmiotem niniejszego postępowania tj. dla budynku gospodarczo - garażowego o wymiarach zewnętrznych 6,0 x 6,50 m. Wobec nieusunięcia przez zobowiązaną w wyznaczonym terminie wskazanych w powyższym postanowieniu nieprawidłowości organ I instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] nakazał J. J. dokonanie rozbiórki przedmiotowego budynku garażowo - gospodarczego. Przyjmując, że odwołanie od powyższej decyzji pierwszoinstancyjnej wniosła J. S., tj. matka J. J., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] umorzył postępowanie odwoławcze, jako zainicjowane odwołaniem osoby niebędącej stroną w sprawie. Rozstrzygnięcie to uchylił następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 29 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 282/12, uznając, że J. S. – wnosząc odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej - działała jako pełnomocnik swojej córki, o czym swiadczy treść pisma z dnia [...] lutego 2012 r., podpisanego przez obie te kobiety. Ponownie rozapatrując powyższe odwołanie, w którym J. J. nie zgodziła się z twierdzeniem organu I instancji, jakoby przedłożona przez nią dokumentacja zawierała nieprawidłowości, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] grudnia 2011 r. Organ odwoławczy wskazał, że w świetle art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego organ I instancji, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, był zobligowany do zbadania przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego w zakresie: 1) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonania projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Z kolei wobec nieusunięcia przez inwestora w wyznaczonym terminie nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie budowlanym, zastosowanie znajdował art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego, z którego wynika, że w takiej sytuacji organ wydaje decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1 tej ustawy, tj. decyzję o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego. Skoro J. J. nie wywiązała się z obowiązku nałożonego na nią postanowieniem organu I instancji z dnia 3 czerwca 2011 r., organ ten – w ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego – zasadnie wydał decyzję nakazującą jej dokonanie rozbiórki przedmiotowego budynku garażowo-gospodarczego. J. J. – reprezentowana przez J. S. (matkę) – wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca stwierdziła, że obie te decyzję są wadliwe. Wskazała, że organ odwoławczy nie odniósł sie do argumentacji prawnej przytoczonej w jej odwołaniu, jak również do tego, czy organ I instancji zasadnie uznał, że przedłożony przez nią projekt budowlany zawierał nieprawidłowości wymagające usunięcia. W ocenie skarżacej oznacza to, że zaskarżona decyzja narusza art. 107 § 3, a także art. 6 i 7 k.p.a., bowiem nie pozwala na weryfikację prawidłowości nałożenia na nia obowiązku uzupełnienia przedłożonego projektu budowlanego, a w efecie nakazania rozbiórki przedmiotowego obiektu. Ponadto skarżaca podniosła, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 10 k.p.a., albowiem nie została ona powiadomiona o mozliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, że w myśl art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), dalej "Pr. bud.", roboty budowlane można rozpocząć wyłącznie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis ten wyraża ogólną zasadę, zgodnie z którą rozpoczęcie i prowadzenie robót budowlanych jest dopuszczalne wyłącznie po uzyskaniu przez inwestora ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady ustawodawca określił w art. 29 Pr. bud, który zawiera zamknięty katalog budów i robót budowlanych, na realizacje których nie jest wymagane pozwolenie na budowę. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżąca - bez uzyskania pozwolenia na budowę - zrealizowała na działce nr [...] w miejscowości O. K. budynek garażowo-gospodarczy o wymiarach zew. 6,0 x 6,50 m. Charakter jak i wielkośc tego obiektu – w świetle art. 29 Pr. bud. – przesądza natomiast, że nie należy on do inwestycji, których realizacja nie wymaga uzyskania pozwolenia na bodowę. W zwiazku z tym nie budzi watpliwości, ze przedmiotowy obiekt stanowi samowolę budowlną. Budowa lub wybudowanie obiektu budowlanego (jego części) bez wymaganego pozwolenia na budowę może skutkować nakazem rozbiórki (art. 48 ust. 1 Pr. bud.), chyba że organ nadzoru budowlanego, stwierdzając możliwość zalegalizowania obiektu budowlanego będącego w budowie lub już wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, wdroży postępowanie legalizacyjne. W myśl art. 49 ust. 2 Pr. bud, w ramach tego postępowania - jeżeli organ uzna, że będąca jego przedmiotem budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku takiego planu, a nadto nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Stosownie do ust. 3 tego przepisu, w postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych organ ustala wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Zgodnie zaś z ust. 4, w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (tj. nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę). Analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości, że J. J., nie wykonała w wyznaczonym terminie obowiązku nałożonego na nią przez organ I instancji w postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia [...] kwietnia 2010 r., tj. nie przedłożyła temu organowi do dnia 30 lipca 2010 r. dokumentów, o których mowa w art. 49 ust. 3 Pr. bud. Podkreślić należy, że w trakcie biegu tego terminu skarżąca nie zwracała się do organu o jego przedłużenie, jak również po jego bezskutecznym upływie, nie składała wniosku o jego przywrócenie. Zatem już choćby z tego powodu – w świetle art. 49 ust. 4 w zw. z ust. 1 Pr. bud. – zachodziły podstawy do nakazania skarżącej dokonania rozbiórki przedmiotowej samowoli budowlanej, zaś wydanie decyzji w tym przedmiocie stało się dopuszczalne wraz zakończeniem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji (nabycia przez decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] października 2010 r. nr [...], znak: [...] waloru ostateczności), które w tym przypadku stanowiło zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Niemniej jednak, w związku z przekazaniem organowi I instancji przez Starostę B. w dniu 15 lutego 2011 r. wniesionego przez skarżącą do tego organu w dniu [...] stycznia 2011 r. (data wpływu) wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę budynku garażowo-gospodarczego na działce nr [...] wraz załączoną do niego dokumentacją obejmującą m.in. 4 egzemplarze projektu budowlanego, organ nadzoru budowlanego kontynuował postępowanie legalizacyjne w przedmiotowej sprawie. W ocenie Sądu działanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego było w tej sytuacji uzasadnione, albowiem należy mieć na uwadze, że nakaz rozbiórki obiektu budowlanego stanowi najsurowszy sposób likwidacji skutków samowoli budowlanej, który powinien mieć zastosowanie w ostateczności. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że zanim ta najbardziej dolegliwa sankcja za naruszenie przepisów Prawa budowlanego zostanie zastosowana, organ winien wcześniej rozważyć wszystkie inne możliwości przewidziane przez prawo i w pierwszej kolejności sięgać do łagodniejszych niż nakaz rozbiórki form reagowania na samowolę budowlaną. Należy pamiętać o tym, że nakaz rozbiórki ma charakter restytucyjny, a nie represyjny. Nakaz rozbiórki nielegalnie wybudowanego obiektu budowlanego nie może być zatem traktowany jako kara za popełnienie samowoli budowlanej, bo temu służą przepisy karne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 302/08, LEX nr 454327). W myśl art. 49 ust 1 Pr. bud. właściwy organ, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada m.in. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Stosownie zaś do ust. 3 tego unormowania, w przypadku stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, w określonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1 Pr. bud. W niniejszej sprawie organ I instancji, po dokonaniu analizy projektu budowlanego przekazanego mu przez Starostę B. stwierdził, że projekt ten zawiera nieprawidłowości, które następnie - zobowiązując J. J. do ich usunięcia w terminie do dnia 30 września 2011 r. - wyszczególnił w postanowieniu z dnia 3 czerwca 2011 r. W ocenie Sądu opisane w tym postanowieniu braki projektu budowlanego miały charakter zasadniczy, a koniczność ich usunięcia przez inwestora w trybie art. 49 ust. 3 Pr. bud. w sposób oczywisty wynikała z powołanych przez organ odpowiednio przy każdej z opisanych nieprawidłowości przepisów prawa. Podkreślić należy, że skarżąca, kwestionując w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej oraz w rozpoznawanej skardze zasadność nałożenia na nią obowiązku usunięcia tych wad, nie podniosła w tym zakresie żadnych merytorycznych argumentów, jak również w żaden sposób nie podważyła faktu istnienia stwierdzonych nieprawidłowości. Przeciwnie, wskazując w odwołaniu, że wymiary budynku, którego sprawa dotyczy wynoszą 6,0 x 6,5 m, potwierdziła rację organu I instancji co najmniej w kwestii koniczności skorygowania w projekcie budowlanym wymiarów przedmiotowego obiektu. Projekt ten wskazywał bowiem na wymiary budynku wynoszące 6,0 x 10,50 m. Nie budzi wątpliwości Sądu, że J. J. nie wykonała w wyznaczonym terminie obowiązku nałożonego na nią postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. W istocie bowiem, pomimo doręczenia jej tego postanowienia w dniu [...] czerwca 2012 r. (k. 72 t. II akt administracyjnych I instancji) do dnia wydania przez organ I instancji decyzji o rozbiórce z dnia [...] grudnia 2011 r., nie podjęła ona żadnego działania. Nie przedłożyła chociażby do organu projektu budowlanego skorygowanego jedynie w takim zakresie, w jakim koniczność ta wydaje się być bezsporna (wymiary budynku). W tej sytuacji – wobec dyspozycji art. 49 ust. 3 (in fine) Pr. bud. – organ I instancji był zobligowany do zakończenia prowadzonego postępowania legalizacyjnego poprzez wydanie na podstawie art. 48 ust. 1 Pr. bud. decyzji o rozbiórce przedmiotowego budynku garażowo-gospodarczego. W konsekwencji zasadne było utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej przez organ odwoławczy. Końcowo wskazać należy, że wobec prawidłowości orzeczonego w niniejszej sprawie nakazu rozbiórki, bez wpływu na wynik sprawy pozostaje uchybienie organów obu instancji, polegające na niedoręczeniu skarżącej przed wydaniem decyzji zawiadomień w trybie art. 10 k.p.a. Podkreślić należy, że skarżąca – podnosząc w skardze przedmiotowy zarzut – w żaden sposób nie wykazała, by naruszenie przez organy art. 10 k.p.a. uniemożliwiło jej przeprowadzenie jakichkolwiek czynności w sprawie. Sam zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., bez wykazania związku tego naruszenia z treścią rozstrzygnięcia, nie daje zaś wystarczających podstaw do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Ponadto zarzut taki może odnieść skutek jedynie wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. m.in. wyroki NSA: dnia 11 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1142/11, LEX nr 1270072 oraz z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11, LEX nr 1286271). Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zawarte w pkt II sentencji, znajduje uzasadnienie w art. 250 powołanej wyżej ustawy oraz § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).