II SA/Lu 1118/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja,, Sędzia SO Arkadiusz Mrowiec del., Protokolant Asystent sędziego Kazimierz Marszałek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 listopada 2014 r. sprawy ze skargi I. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Wnioskiem z dnia 17 kwietnia 2013r. I. D. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. o rozpatrzenie sprawy dotyczącej montowania przez M. i C. T. barierek nad garażem i na tarasie budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr 1417 przy ul. C. w K. D. W trakcie oględzin w dniu 24 maja 2013 r. ustalono, że na działce nr 1417 zrealizowane są dwa budynki mieszkalne: budynek główny i budynek w oficynie. Przedmiotowe budynki zostały wybudowane na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przez Starostę P. z dnia [...], Nr [...] oraz zmieniającego je Nr [...] z dnia [...]. W projekcie budowlanym, będącym załącznikiem ww. do decyzji, przy logii zlokalizowanej na poziomie poddasza budynku głównego zaprojektowano barierki ochronne. Podczas oględzin ustalono, że inwestor wykonał przedmiotowe barierki drewniane o wys. 90 cm. Barierki znajdują się również nad garażem, które zamontowane są zgodnie z projektem budowlanym. Podczas oględzin M. i C. T. oświadczyli, że przedmiotowe barierki zamontowane były w czerwcu 2012 r. a w marcu 2013 r. zostały zdemontowane na czas konserwacji. Pomalowane i zamontowane zostały ponownie w marcu- kwietniu 2013 r. Organ I instancji stwierdził, że wykonanie robót zabezpieczających przy przedmiotowych barierkach należy zakwalifikować jako bieżącą konserwację. Mając na uwadze, że przedmiotowe roboty budowlane nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę ani zgłoszenia organ I instancji decyzją z dnia [...] znak: [...] na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) odmówił nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych przy budynku mieszkalnym i garażu na działce nr 1417 przy ul. C. w K. D.  W odwołaniu od powyższej decyzji I. D. wskazał, że powinno być wdrożone postępowanie w trybie art. 51 Prawa budowlanego z uwagi na uchylenie decyzji, o pozwoleniu na budowę z dnia 27 maja 2009 r. przez WSA w Lublinie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z dnia [...], nr [...] po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem, z dnia 29 września 2011r. sygn. akt: II SA/Lu 361/11 uchylił decyzję Wojewody z dnia [...], znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu P. z dnia [...], znak: [...] oraz decyzję o pozwoleniu na budowę wydaną przez Starostę Powiatu P. z dnia [...], znak: [...]. Przedmiotowe budynki zostały zrealizowane na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez Starostę P. Nr [...] z dnia [...] oraz zmieniającej ją Nr [...] z dnia [...]. Organ ustalił, że w dniu 26 lipca 2012 r. do PINB w P. wpłynęło zawiadomienie o zakończeniu budowy budynku głównego i budynku w oficynie zlokalizowanych na działce nr 1417 przy ul. C. w K. D zrealizowanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...], Nr [...] oraz decyzji zmieniającej ją z dnia [...], Nr [...], wydanych przez Starostę P. PINB w P. nie wniósł sprzeciwu w sprawie zawiadomienia o zakończeniu budowy. Przedmiotowe barierki, w trakcie użytkowania obiektu, w 2013 r. zostały poddane konserwacji, malowaniu i zostały ponownie zamontowane w marcu/kwietniu 2013 r. Prace te stanowią bieżącą konserwację, która nie wymaga ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia tych robót. Zdaniem organu odwoławczego zasadnie więc organ I instancji uznał, że brak jest podstaw do podejmowania działań przez organ nadzoru budowlanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie I. D. podniósł, że zaskarżona decyzja "jest jedynie dowodem tolerowania bezprawia i matactwa organu I instancji". Wskazał ponadto, że stan prawny oraz materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie jest sprzeczny ze skarżoną decyzję. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie naruszają obowiązujących przepisów. Jak wynika z ustaleń stanu faktycznego właściciele działki nr 1417 przy ul. C. w K. D. M. i C. T. zamontowali nad garażem i na tarasie budynku mieszkalnego barierki zgodnie decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...], Nr [...] oraz zmienioną decyzją z dnia [...], Nr [...], wydanych przez Starostę P. W projekcie budowlanym będącym załącznikiem do ww. decyzji wynika bowiem, że przy loggi zlokalizowanej na poziomie poddasza budynku głównego zostały przewidziane barierki ochronne, jak i nad garażem przy budynku głównym. Z oględzin z dnia 24 maja 2013 r. wynika również, że zgodnie z projektem na budynku głównym usytuowane są drewniane barierki o wysokości 0,90m od strony południowej oraz o wysokości 0,95m od strony zachodniej. Z oświadczenia inwestorów wynika, że sporne barierki zostały wykonane w czerwcu 2012 r., a w marcu 2013 r. na czas konserwacji zdemontowane i założone ponownie w marcu/kwietniu 2013 r. Podzielić należy stanowisko organów, że roboty budowlane polegające jedynie na zdemontowaniu barierek drewnianych w celu ich pomalowania i ponowne założenie, bez jednoczesnego wykonywania innych robót mających na celu przywrócenie wartości użytkowej całego obiektu budowlanego bądź jego znacznej części stanowią jedynie bieżącą konserwację. Nie można zatem uznać, że prace prowadzone przez M. i C. T. stanowią remont – w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko WSA w Łodzi wyrażone w wyroku z dnia 26 marca 2009r., II SA/Łd 796/08 oraz NSA wyrażone w wyroku z dnia 13 lipca 2000r., II SA/Gd 980/98, że wskazany przepis stanowi mianowicie, że przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. W ocenie Sądu, zatem słuszne jest stanowisko organu, iż bieżąca konserwacja barierek nie powoduje okoliczności określonych w tym przepisie, nie ma zatem podstaw do nakazania M. i C. T. wykonania określonych czynności lub robót budowlanych przy budynku i garażu na działce nr 1417 przy ul. C. w K. D. Dodatkowo należy wyjaśnić, że co prawda decyzja Starosty P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych: budynku głównego i budynku w oficynie została wyeliminowana z obrotu prawnego wyrokiem WSA w Lubinie z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 361/11, jednak barierki, których legalność została zakwestionowana przez skarżącego zostały zamontowane zgodnie z nowym pozwoleniem na budowę uzyskanych przez inwestorów z dnia [...], Nr [...] oraz zmienioną decyzją z dnia [...], Nr [...], wydanych przez Starostę P. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.