II SA/Lu 1132/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego; w zakresie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz uzupełnienia braków formalnych skargi p o s t a n a w i a odrzucić wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 1132/14 odrzucił skargę P. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 stycznia 2015 r. (k. 32 akt sądowych). W dniu 13 lutego 2015 r. (data stempla pocztowego) wpłynął do Sądu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi oraz uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że z postanowienia WSA w Lublinie z dnia 14 stycznia 2015 r. dowiedział się, że wezwanie i pouczenie zostało mu doręczone w dniu 23 grudnia 2014 r. i dlatego termin jego wykonania upłynął w dniu 30 grudnia 2014 r. Z tym skarżący się nie zgadza, bowiem powyższe wezwanie i pouczenie twierdzi, że otrzymał dopiero w dniu 29 grudnia 2014 r. od żony, która odebrała jego korespondencję, a z którą "nie żyje w sposób zgodny". Wobec tego nie wiedział o korespondencji jaką żona odebrała w dniu 23 grudnia 2014 r. albowiem nie powiedziała mu nic o niej, a fizycznie przekazała dopiero po Świętach Bożego Narodzenia. Ponadto wskazał, że dziwi się, że żona, z którą pozostaje w "napiętych" stosunkach odebrała korespondencję. Wobec tego obiektywnie nie mógł zapoznać się z korespondencją w dacie jej doręczenia żonie i nie powinien ponosić niekorzystnych skutków procesowych, albowiem nie ponosi winy za to zdarzenie. W jego ocenie niezachowanie terminu nastąpiło wskutek okoliczności, na które nie miał wpływu. Nie był bowiem w stanie, nawet przy dołożeniu maksymalnej staranności, uiścić wpisu i uzupełnić braków skargi w terminie. Prosił żonę, aby napisała oświadczenie o faktycznym doręczeniu mu przesyłek sądowych, jednakże nie wyraziła zgody. W związku z tym skarżący wniósł o przesłuchanie jego żony jako świadka w niniejszej sprawie. Ponadto załączył oświadczenie jego ojca, którego wynika, że skarżący pozostaje z żoną w separacji faktycznej. Dodatkowo wyjaśnił, że o uchybieniu terminu dowiedział się z uzasadnienia postanowienia z dnia 14 stycznia 2015 r., które również zostało mu przekazane dopiero w dniu 6 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do treści art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 p.p.s.a.). Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Termin ten liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi, a nie od daty, w której strona dowiedziała się o uchybieniu terminowi (por. B. Dauter [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013 r. s. 310). W przypadku odrzucenia skargi przez wojewódzki sąd administracyjny z powodu wniesienia jej z uchybieniem terminu, siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi; w tej chwili bowiem skarżący dowiaduje się o uchybieniu terminu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 listopada 2010 r., sygn. akt II OZ 1150/10, z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt I GZ 123/11, z dnia 25 stycznia 2012 r. I OZ 44/11, publ. CBOSA). Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że żona skarżącego odebrała w dniu 20 stycznia 2015 r. przesyłkę zawierającą postanowienie o odrzuceniu skargi wraz z pouczeniem (k. 32 akt sądowych). Zdaniem Sądu doręczenie takie jest dopuszczalne i skuteczne z uwagi na treść art. 72 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym można doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, jeżeli nie zastano adresata osobiście, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów i podjęła się oddania mu pisma. Dodatkowo wskazać należy, że sam skarżący podał w skardze adres, pod który dokonano doręczenia jako adres jego zamieszkania. Natomiast podane przez skarżącego przyczyny otrzymania przez niego postanowienia odrzucającego skargę dopiero w dniu 6 lutego 2015 r. (tj. ponad trzy tygodnie później) stanowią jedynie o niedbalstwie skarżącego. Sam fakt negatywnych przeżyć i sporu z żoną (w separacji) nie mogą stanowić przyczyny usprawiedliwiającej uchybienie terminu. Wobec tego były zatem podstawy do przyjęcia, że przyczyna uchybienia terminowi ustała w dniu 20 stycznia 2015 r., to jest z chwilą odebrania przez żonę skarżącego postanowienia o odrzuceniu skargi. W dniu następnym rozpoczął więc swój bieg termin określony w art. 87 § 1 p.p.s.a., natomiast koniec terminu przypadał na dzień 27 stycznia 2015 r. Złożenie wniosku o przywrócenie terminu w dniu 13 lutego 2015 r. (k. 45-46 akt sądowych) nastąpiło już po upływie terminu określonego w ostatnim z powołanych przepisów, co – stosownie do dyspozycji art. 88 p.p.s.a. – obligowało sąd do odrzucenia wniosku. W związku z powyższym, Sąd nie mógł dokonać oceny złożonego wniosku w zakresie zasadności przywrócenia wnioskowanego terminu tj. rozważenia, czy argumenty podnoszone przez skarżącego uprawdopodabniają okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Istnienie podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu jest rozważane przez Sąd tylko wtedy, gdy wniosek złożono w terminie i jest on dopuszczalny. Poza tym należy wskazać, że na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może przeprowadzić jedynie dowód uzupełniający z dokumentów. Sąd administracyjny nie przeprowadza natomiast dowodu z zeznań świadków – o co wniósł skarżący we wniosku - opinii biegłych oraz przesłuchania stron. Zatem wniosek o przesłuchanie świadka – żony skarżącego na okoliczność wykazania przyczyn daty odbioru przesyłki pocztowej nie może zostać uwzględniony. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 87 § 1 oraz 88 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.