II SA/Lu 1134/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Witold Falczyński, Sędziowie NSA Grażyna Pawlos-Janusz (spr.), Bogusław Wiśniewski /asesor WSA/, Protokolant Beata Basak, po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2004 r. sprawy ze skargi M. i A. O. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu planu miejscowego I stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II zasądza od Rady Miejskiej na rzecz M. i A. O. 10/dziesięć /złotych kosztów postępowania Rada Miejska uchwałą Nr 1527/LII/2002 z dnia 27 czerwca 2002 r. podjętą na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /tekst jednolity: Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./ oraz art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ nie uwzględniła protestu M. S., A. K., P.P., A. i M. O., D. C., E. C. i M. M. dotyczącego projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego miasta w zakresie poszerzenia [...]. Przebudowa tejże ulicy, zgodnie z projektem zmiany planu będzie się wiązała z przeznaczeniem części ich nieruchomości gruntowych pod poszerzenie drogi. W uzasadnieniu uchwały wyjaśniono, że wnoszący protest nie składali wniosku o zmianę ustaleń obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie ich nieruchomości położonych przy [...] w L. Nr 4-12. Działki te w dotychczas obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przeznaczone są w swej zachodniej części pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną /I C 15 MN/ a we wschodniej pod modernizację istniejącej ulicy /017 KGT/. Aleja [...] w L. jest elementem podstawowego układu komunikacyjnego miasta. Dla zapewnienia relacji komunikacyjnych związanych z dojazdami i wyjazdami z obszaru Centrum niezbędna jest jej przebudowa do parametrów ulicy klasy głównej, wymaganych przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie /Dz.U. Nr 43, poz. 430/. W projekcie zmiany planu dla Alei [...] w L. wyznaczony został pas drogowy szerokości 40,00 m na potrzebę usytuowania urządzeń struktury technicznej i zieleni wysokiej, zgodnie z § 7 ust. 3 w/w ustawy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie przeznaczenia terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i należy do zadań własnych gminy. Ustalenia planu kształtują wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania własności nieruchomości. W wyniku sporządzenia projektu zmiany planów nie nastąpiło naruszenie norm prawa materialnego. Skargę do sądu administracyjnego wnieśli A. i M. małżonkowie O. nie precyzując jej żądania. Wyjaśnili, że mieszkańcy Alei [...] w L. już obecnie dotkliwie odczuwają skutki natężonego ruchu drogowego /hałas, spaliny, drgania budynków/. Rozumieją zatem konieczność przebudowy tej ulicy. Przebudowa ta nie powinna jednak odbyć się kosztem wyłącznie działek położonych po jednej stronie ulicy, bowiem możnaby zastosować alternatywne rozwiązanie poszerzenia ulicy równomiernie z dwóch stron. Rada Miejska mogłaby także rozważyć inne rozwiązania problemu transportu ciężarowego na Alei [...]. Skarżący podnieśli także, że nie mogli uzyskać jednoznacznej informacji w Urzędzie Miejskim ani od Rady Miasta czy i w jakiej części działka stanowiąca ich własność w projekcie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego została przeznaczona pod modernizację Alei [...]. Część graficzna projektu też tego nie wyjaśnia. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Odnosząc się do zarzutów skargi pełnomocnik Rady Miejskiej wyjaśniła na rozprawie, że nie może jednoznacznie stwierdzić jaka część działki skarżącego może być zajęta pod przebudowę drogi, bo plan jest sporządzony w tak dużej skali, że nie da się określić obszaru przewidzianego pod drogę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139/ ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Kontrola Sądu w tym zakresie nie może więc dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał a zwłaszcza przestrzegania określonej ustawą procedury planistycznej. Od rozwiązań planistycznych zawartych w projekcie planu wyłożonego do publicznego wglądu przysługują środki prawne, tj. protest i zarzut. Są to jednak zupełnie inne środki prawne, różniące się podmiotowo i przedmiotowo. Inny jest także tryb ich rozpatrzenia. Zgodnie z art. 24 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Uchwałę o odrzuceniu zarzutu wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego. Naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia jest wkroczenie w sferę prawna określonego podmiotu. Interes ten /uprawnienie/, jak też jego charakter i zakres, wyznaczają konkretne przepisy prawa materialnego. Jest to pogląd powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądowym. Przez prawo wnoszenia zarzutów do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu miejscowego właściciel terenu /nieruchomości/ otrzymuje możliwość przedstawienia żądań lub propozycji mających na celu ochronę jego praw i interesów w fazie ustalania treści prawa miejscowego. Orzecznictwo przyjmuje, że chodzi w tym przypadku o właścicieli nieruchomości sąsiednich planowanych inwestycji, a nie o wszystkich właścicieli nieruchomości nie położonych w bezpośredniej bliskości inwestycji. Na podstawie art. 23 ust.1 cyt. ustawy protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Prawo wniesienia protestu nie jest więc ograniczone żadnym warunkiem. W rozpatrywanej sprawie pismo skarżącego kwestionujące treść projektu zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w zakresie dotyczącym przebudowy Alei [...] w L. potraktowane zostało jako protest. W świetle treści załącznika graficznego do zaskarżonej uchwały jak również wyjaśnień pełnomocnika Rady Miejskiej złożonych na rozprawie przedmiotowy projekt zmian w planie zagospodarowania przestrzennego przewiduje zajęcie części nieruchomości gruntowej stanowiącej własność skarżącego pod projektowana przebudowę drogi. Taka zmiana treści planu narusza zatem interes prawny skarżącego, a tym samym jego pismo kwestionujące treść projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego powinno zostać potraktowane i rozpatrzone jako zarzut. Rada Miejska winna odnieść się przy rozpatrywaniu takiego zarzutu zarówno do propozycji skarżącego dotyczących alternatywnych rozwiązań przebudowy drogi, jak też wyjaśnić jaka część działki skarżącego w projektowanej w planie modernizacji drogi jest przewidywana pod przyszłą inwestycję. Z powyższych względów Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 w zw. z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. Orzeczenie o kosztach oparte zostało o przepis art. 200 tejże ustawy.