II SA/Lu 1141/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.), Protokolant referent Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2004 sprawy ze skargi S.S. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie protestów do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Rada Gminy uchwałą /Nr [...]/ z dnia [...] roku wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. z 2001 r. Nr 42, poz. 1591 ze zm./, art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz. 717/, oraz uchwałą Rady Gminy /Nr [...]/ z dnia [...] r. – odrzuciła złożony przez S.S. protest. W uzasadnieniu stwierdziła, że zakres przedmiotowy protestu dotyczy nieuwzględnienia w projekcie planu terenu oznacz. T2PE jako przeznaczonego na eksploatację piasku w miejscowości B. Nastąpiło to ze względu na zakaz bezpośredniego włączenia się do ruchu drogi krajowej Nr [...]. Wnoszący protest występuje o uwzględnienie terenu eksploatacji i stwierdza, że będzie korzystał z lokalnych układów komunikacyjnych, bez bezpośredniego włączania się do drogi krajowej w rejonie skrzyżowania z drogą Nr [...]. Z tych powodów wnosi wniosek do zmiany planu miejscowego Gminy o wyznaczenie kopalni piasku na działkach Nr [...], [...] i [...]. Natomiast odmowa uwzględnienia protestu jest związana przede wszystkim, z uwarunkowaniami ograniczonej dostępności drogi krajowej Nr [...] i jej planowaną modernizacją. Plan zawiera rozwiązania docelowe i określa kategorię drogi Nr [...] jako KDE – ekspresowa. Lokalizacja urządzeń obsługi komunikacyjnej i terenów przeznaczonych na inne funkcje przy drodze oznacz. symbolem KDE wiąże się, z wykluczaniem ich bezpośredniego włączania do ruchu komunikacyjnego drogi krajowej, dostępnością poprzez węzły i skrzyżowania, z zastrzeżeniem uzgodnienia sposobu zagospodarowania terenów przyległych do drogi przez zarządcę drogi. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w L., działając w oparciu o art. 35 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych /tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm./, negatywnie zaopiniowała projekt planu w zakresie wynikającym z wniosku S.S./pismo z dnia [...] r. znak: [...]/. Wymagania dotyczące w/w drogi wynikają z rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie /Dz.U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430/. Dlatego też, zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 4 "g" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ warunki uzgodnienia zarządcy drogi są wiążące, podkreśliła Rada Gminy W skardze do Sądu skarżący tj. S.S. wnosi o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w zaskarżonej części. W treści skargi podnosi podstawowy argument, że nieprawidłowo uznała Rada Gminy jego zarzut, jako protest, gdyż ma interes prawny jako właściciel przedmiotowych nieruchomości Nr [...], [...]i [...] W odpowiedzi na skargę Rada Gminy podtrzymała swoje stanowisko i wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kognicja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego obejmuje kontrolę zaskarżonej uchwały pod kątem zgodności z prawem, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/. Po pierwsze, w świetle dyspozycji art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tekst jednolity: Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ do projektu zmiany planu miejscowego wyłożonego do publicznego wglądu może być wniesiony zarzut, który może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia są naruszone ustaleniami przewidzianymi w projekcie nowego planu miejscowego lub jego zmiany wyłożonego do publicznego wglądu. O uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy/miasta/ w drodze uchwały, przy czym uchwałę o odrzuceniu zarzutu w całości lub w części wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego /art. 24 ust. 1 i 4 tejże ustawy/. Z kolei zgodnie z dyspozycją art. 23 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenie przewidziane w projekcie nowego planu miejscowego lub jego zmiany wyłożonym do publicznego wglądu. O uwzględnieniu lub odrzuceniu protestu rozstrzyga rada gminy/miasta/ w drodze uchwały. Oznacza to, że pierwszą kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w tej sprawie jest ustalenie czy skarżący, tj. S.S. posiada interes prawny lub uprawnienie, a po drugie, czy zostały one naruszone przez nowe ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonego do publicznego wglądu. Skarżący, S.S. oczywiście posiada interes prawny jako właściciel przedmiotowych działek Nr [...] [...] i [...] i jest to zarzut, a nie protest w świetle art. 24 ust. 1 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Po drugie, skarżący wnosi jednak o zmianę obowiązującego planu miejscowego na obszarze przedmiotowych działek, ponieważ projekt zmiany planu miejscowego utrzymuje w całości dotychczas obowiązujące ustalenia planu na tym obszarze. Oznacza to, że projekt zmiany planu miejscowego nie narusza w tym zakresie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Po trzecie, Rada Gminy nawet, gdyby rozpoznała protest skarżącego, jako zarzut, nie mogłaby go uwzględnić, biorąc pod uwagę negatywne uzgodnienie z dnia 11 marca 2003 roku podjęte przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad dotyczące projektu zmiany planu miejscowego tj. terenu przeznaczonego na kopalnie piasku i eksploatację złoża "[...]", a więc objętego zakresem przedmiotowym protestu, a w istocie zarzutu wniesionego przez skarżącego. Po czwarte, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w takim stanie prawnym i faktycznym nie może przesądzać o charakterze prawnym danego środka prawnego jego nazwa, tj. protest lub zarzut czy też jego zakwalifikowanie przez organ gminy /Wyrok NSA z dnia 14 maja 1996 r. sygn. akt SA/Kr 2329/95, ONSA 1997, Nr 2, poz. 81, a także E. Radziszewski, Komentarz do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /w:/ Ochrona środowiska, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2002, s. H/G/50-17 /opracowanie wymiennokartkowe/. Dlatego też, Sąd uznał, że był to w istocie zarzut, a nie protest i z tego względu skargi nie odrzucił, ponieważ na uchwałę o odrzuceniu protestu skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Po piąte, Sąd nie uwzględnił skargi, ponieważ nie stwierdził naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego w zakresie dotyczącym projektu zmiany planu miejscowego obejmującego teren przedmiotowych działek. Uwzględnienie przez Radę Gminy protestu, a w istocie zarzutu skarżącego pomimo negatywnego uzgodnienia dokonanego przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w L., naruszyłoby dyspozycję art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. "g" cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co naruszyłoby także dyspozycję art. 27 tejże ustawy w zakresie procedury planistycznej i spowodowałoby nieważność przedmiotowej uchwały Rady Gminy /Wyrok NSA z dnia 27 listopada 1997 r. sygn. akt II SA/Wr 857/97/. Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ Sąd oddalił skargę.