II SA/Lu 1199/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Ewy T. na decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w L. z dnia 24 września 1999 r. (...) w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych - uchyla zaskarżoną decyzję. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w L. decyzją z dnia 24 września 1999 r. wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 23 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /t.j. Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./, po rozpatrzeniu odwołania Ewy T. od decyzji Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w L. z dnia 9 sierpnia 1999 r. (...) odmawiającej prawa do zasiłku dla bezrobotnych - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że Ewa T. zarejestrowała się w dniu 8 sierpnia 1999 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w L. jako bezrobotna. Decyzją z dnia 9 sierpnia 1999 r. orzeczono o odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na nie przepracowanie 365 dni w okresie ostatnich 18 miesięcy przed dniem rejestracji wymaganych przepisem art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Podany, w przypadku Ewy T., okres 18 miesięcy przed dniem rejestracji obejmuje czasokres od 9 lutego 1998 r. do 8 sierpnia 1999 r. Ze złożonych dokumentów wynika, że była ona zatrudniona na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy w "A.-M." w okresie od 9 lutego 1999 r. do 7 sierpnia 1999 r. pobierała zasiłek chorobowy. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. "a" cytowanej ustawy zaliczeniu podlega okres zatrudnienia od 9 lutego 1998 r. do 31 stycznia 1999 r., co stanowi okres 357 dni, a więc mniej niż wymagane 365. Okres pobierania zasiłku chorobowego od 9 lutego 1999 r. do 7 sierpnia 1999 r., zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy nie może zostać zaliczony do okresu 365 dni, ponieważ nie przypada on bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia /31 stycznia 1999 r./.Twierdzenie Ewy T., o uzyskaniu w Urzędzie Pracy w styczniu 1999 r. informacji, że powinna zgłosić się celem rejestracji dopiero po 1 kwietnia 1999 r. nie znajduje żadnego potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, bowiem po upływie okresu, o który skrócono wypowiedzenie mogłaby ona nabyć prawo do zasiłku dla bezrobotnych, natomiast status osoby bezrobotnej w wyniku rejestracji mogła uzyskać bezpośrednio po rozwiązaniu stosunku pracy. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Ewa T., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzuciła, że w styczniu 1999 r. uzyskała w Urzędzie Pracy mylne informacje o konieczności zarejestrowania się dopiero od kwietnia. Pomimo to po ustaniu zatrudnienia próbowała w pierwszym tygodniu lutego zarejestrować się jako bezrobotna, ale było to niemożliwe z uwagi na duże kolejki, zaś od 9 lutego przebywała na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, po zakończeniu którego natychmiast stawiła się w Urzędzie Pracy celem rejestracji. Odmowę przyznania zasiłku dla bezrobotnych uważa za krzywdzącą. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności wydanej decyzji z obowiązującym prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 21 ustawy dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Nie jest przy tym, zgodnie z art. 51 powołanej ustawy, związany granicami skargi. Oznacza to, że przy rozpoznaniu sprawy bierze pod uwagę i takie naruszenia prawa, które nie były objęte zarzutami skargi. Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa nie tylko z przyczyn podniesionych w skardze. Z analizy akt administracyjnych wynika, ze skarżąca była zatrudniona nieprzerwanie od 20 lipca 1994 r. do 31 stycznia 1999 r. w pełnym wymiarze czasu pracy w "A.-M." Spółka z o.o. w M. Umowa o pracę została jej wypowiedziana z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy /likwidacja zakładu/ przy czym ustawowy 3- miesięczny okres wypowiedzenia został przez pracodawcę skrócony do jednego miesiąca, a za pozostałe dwa miesiące tj. luty i marzec 1999 r. zostało wypłacone odszkodowanie. Skarżąca zachorowała i przebywała na leczeniu otrzymując zwolnienie lekarskie w okresie od 9 lutego 1999 r. do 7 sierpnia 1999 r. Po zakończeniu leczenia zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy i uzyskała status osoby bezrobotnej na mocy decyzji z 9 sierpnia 1999 r. Jak wynika z zaskarżonej decyzji organ odwoławczy ani uprzednio organ I instancji odmawiając skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych przyjęły, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację legitymowała się ona tylko 357 dniami zatrudnienia, a zatem nie spełnia wymogu 365 dni, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie rozważył i nie odniósł się do kwestii sposobu rozwiązania ze skarżącą umowy o prace w trybie art. 36[1] kodeksu pracy. Z mocy szczególnego unormowania zawartego w art. 36[1] Kp do okresu zatrudnienia zalicza się także okres skróconego okresu wypowiedzenia umowy o pracę, za który przysługuje pracownikowi odszkodowanie, jeżeli wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieoznaczony nastąpiło z powodu ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy albo zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących pracodawcy. Konsekwencją zaliczenia okresu o jaki zostało skrócone wypowiedzenie umowy o pracę i przyznane odszkodowanie, do okresu zatrudnienia powinno być zaliczenie tego okresu do okresu uprawniającego do zasiłku. Przemawia za tym fakt, że w okresie tym pracownik otrzymuje odszkodowanie w wysokości odpowiadającej otrzymywanemu wynagrodzeniu mimo, że nie pozostaje w stosunku pracy. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 sierpnia 1998 r. II UN 179/98 - OSNAPU 1999 nr 16 poz. 527 wydanym na gruncie prawa pracy dokonał wykładni art. 361 Kp, którą należałoby mieć na uwadze również przy interpretacji przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Sąd Najwyższy przyjął, że jeżeli prawo do, świadczeń uzależnione jest od wystąpienia zdarzenia w okresie zatrudnienia, pracownik któremu skrócono okres wypowiedzenia na podstawie art. 361 Kp, nie traci prawa do tych świadczeń, gdy zdarzenie warunkujące jego powstanie nastąpiło w pozostałej po skróceniu części okresu wypowiedzenia. Zauważyć należy, że analogiczne do powyższej wykładni rozwiązania zawierają przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu dotyczące przyznania prawa do zasiłku. Przepis art. 23 ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu na równych prawach z okresami aktywności zawodowej wymienionymi w ust. 1 pkt 2 tego przepisu, traktuje okresy w czasie których zatrudnienie nie było wykonywane z ważnych i usprawiedliwionych przyczyn, a są to okresy mające znaczenie również i dla nabycia uprawnień pracowniczych i ubezpieczeniowych. Jakkolwiek zaskarżona decyzja wydana została przed nowelizacją art. 23 ust. 2 pkt 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ustawą z dnia 31 marca 2000 r. /Dz.U. nr 31 poz. 384/ zaliczającą do 365 dni tzw. aktywności zawodowej wprost okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę, to - w ocenie Sądu i przed tą nowelizacją zaliczenie tego okresu do przedmiotowych 365 dni było uzasadnione z przyczyn wyżej przytoczonych. Mając powyższe na względzie należało zaskarżoną decyzję uchylić na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.