II SA/Lu 1206/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 października 2015 r. sprawy ze skargi R. K. na postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] nr [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...]., znak: [...] Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii we W. z dnia [...]., znak: [...] Wskazanym postanowieniem organ I instancji nałożył na R. K. grzywnę w kwocie [...]zł w celu przymuszenia wykonania obowiązków wskazanych w decyzji własnej z dnia 2 czerwca 2014r., znak: [...] tj. 1) założenia księgi rejestracyjnej stada dla siedziby PL034273451-001; 2) umieszczenia w księdze rejestracji stada wpisów zdarzeń zaistniałych w siedzibie stada PL034273451-001 w okresie trzech lat przed datą otrzymania decyzji; 3) zgłoszenia do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. zmian stanu zwierząt w siedzibie PL034273451-001. Organ odwoławczy wyjaśnił w uzasadnieniu, że w związku z niewykonaniem tych obowiązków skierowano do R. K. upomnienie z dnia 17 lipca 2014r., następnie wszczęto postępowanie egzekucyjne wystawiając tytuł wykonawczy z dnia 16 września 2014r. i wzywając do wykonania obowiązków, a następnie wobec bezskutecznego upływu zakreślonego terminu wydano postanowienie o nałożeniu grzywny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie R. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Podniósł, że wskazane obowiązki wykonuje: od kilkunastu lat prowadzi księgę rejestracji stada i rejestr skupowanych zwierząt oraz dokonuje zgłoszeń Kierownikowi ARiMR we W.. W tej sytuacji skarżący nie rozumie nałożonych obowiązków, nie wie, co powinien jeszcze zrobić, by organ uznał, że wykonał decyzję, zwłaszcza, że organ nie potrafi mu udzielić odpowiednich wyjaśnień. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ podkreślił, że R. K. kupuje i sprzedaje świnie, dlatego ma obowiązek prowadzić księgę rejestracji, w której zapisuje się m.in. od kogo zwierzęta zostały kupione i komu sprzedane wraz z ich numerem, a ponadto informować Biuro Powiatowe Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o kupionych i sprzedanych zwierzętach, gdyż ARiMR prowadzi elektroniczną bazę danych producentów rolnych. W dniu 21 sierpnia 2014r. R. K. okazał wprawdzie w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii założoną księgę rejestracji zwierząt, jednak zamieszczone w niej wpisy dotyczą wyłącznie zdarzeń z 2014r., a nie z trzech ostatnich lat (2011-2014), do czego był zobowiązany, a na podstawie Centralnej B. D. ARiMR stwierdzono, że R. K. nie wyjaśnił wszystkich przemieszczeń zwierząt z lat 2011-2014. Z tych względów uzasadnione było nałożenie na niego grzywny w celu przymuszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonego aktu wyłącznie w zakresie jego zgodności z prawem. Zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Obowiązek: 1) założenia księgi rejestracyjnej stada dla siedziby PL034273451-001; 2) umieszczenia w księdze rejestracji stada wpisów zdarzeń zaistniałych w siedzibie stada PL034273451-001 w okresie trzech lat przed datą otrzymania decyzji; 3) zgłoszenia do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. zmian stanu zwierząt w siedzibie PL034273451-001. został nałożony na skarżącego decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii we W. z dnia [...] znak: [...], która wobec jej niezaskarżenia uzyskała przymiot ostatecznej - skarżący był zatem zobowiązany wykonać obowiązki nałożone tą decyzją. Organ egzekucyjny (którym jest w niniejszej sprawie organ I instancji) stosownie do art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 1991r., Nr 36, poz.161 ze zm.). zwanej dalej "ustawą" wezwał skarżącego do wykonania obowiązku określonego powyższą decyzją. Wobec bezskutecznego upływu siedmiodniowego terminu wszczął egzekucję na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (art. 26 § 2 ustawy) Tytuł wykonawczy odpowiada wymogom określonym w art.27 ustawy. Grzywna w celu przymuszenia stanowi środek egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym (art. 119 § 1 i 2 ustawy), a więc nałożone decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii we W. z dnia 2 czerwca 2014r. obowiązki mogły być egzekwowane przy zastosowaniu tego środka. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada organ egzekucyjny doręczając zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego oraz postanowienie o nałożeniu grzywny (art.122 § 1 pkt 1 i 2), co w rozpatrywanej sprawie miało miejsce. Postanowienie o nałożeniu grzywny odpowiada wymogom art.122 § 2 pkt 1 i 2, a wysokość grzywny została określona zgodnie z art.121 § 2 ustawy. Wybierając grzywnę jako najwłaściwszy w sytuacji występującej w sprawie środek egzekucyjny i ustalając jej wysokość organ orzekał na zasadzie uznania, którego granic nie przekroczył. Grzywna w wysokości [...] zł nie jest wysoka – nie stanowi nawet najniższego miesięcznego wynagrodzenia, tym bardziej nie przekracza ustawowej górnej granicy; jest natomiast na tyle dotkliwa dla skarżącego, że skłoni go do wykonania nakazanych obowiązków. Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Skarżący w istocie kwestionuje zasadność wydania decyzji nakładającej obowiązki, a to nie podlega ocenie w niniejszym postępowaniu. Decyzja ta stała się bowiem decyzją ostateczną i obecnie tylko w postępowaniach nadzwyczajnych skarżący mógłby podważać jej treść. Skarżący podnosi również, że nałożone nią obowiązki wykonał, co jednak nie wynika z akt sprawy. Podczas kontroli sprawdzającej w dniu 17 lipca 2014r. (k.19) stwierdzono mianowicie, że skarżący posiada księgę rejestracji stada świń z 2013r. od 8 maja 2013r., zawierającą 23 kartki, dwustronnie zapisane, numery pozycji wpisane do 145, dalsze kartki nie mają numerów. Wpisy do księgi rejestracji stada świń z 2014r. zgromadzone zostały natomiast w osobnej teczce, strony ponumerowano od 1 do 33, wpisów dokonano chronologicznie, jednak pod datą 23 stycznia 2014r. nie umieszczono żadnego wpisu. Jak natomiast wynika z bazy IRR skarżący dokonywał w kolejnych dniach (m.in. 10 i 20 lutego 2014r.) przemieszczeń zwierząt, czego nie ujął w księdze. Organ zasadnie zatem stwierdził, że decyzja z dnia 2 czerwca 2014r. nie została wykonana, skoro wymagała ona umieszczenia w założonej księdze rejestracji stada wpisów zdarzeń zaistniałych w siedzibie stada w okresie trzech lat przed datą otrzymania decyzji, zaś skarżący założył wprawdzie taką księgę, ale nie obejmuje ona zdarzeń za okres trzech lat, lecz ma charakter wybiórczy. Sąd podziela pogląd, że "organ egzekucyjny zobligowany jest doprowadzić do całkowitego wykonania przez zobowiązanego obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Podjęcie przez zobowiązanego nieskutecznych działań zmierzających do wykonania obowiązku nie uzasadnia jeszcze odstąpienia od egzekucji obowiązku nałożonego ostateczną decyzją" (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 września 2013r., VII SA/Wa 567/13). "Tylko wykonanie obowiązku w całości kończy egzekucję i pozwala na zastosowanie art. 125 ustawy (umorzenie grzywny)" (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 maja 2014r., II SA/Kr 393/14). Umorzenie grzywny nie następuje jednak z urzędu, lecz wyłącznie na wniosek i w tym przedmiocie organ orzeka w odrębnym postępowaniu (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 lipca 2014r., II SA/Gd 230/14). Wykonanie nałożonego obowiązku nie stanowi więc przeszkody w wymierzeniu grzywny w celu przymuszenia. Celem grzywny orzekanej w postępowaniu egzekucyjnym jest wyłącznie nakłonienie osoby zobowiązanej do wykonania nałożonego obowiązku, a w takim przypadku ściągnięta lub uiszczona grzywna może zostać zwrócona w całości lub w części (art. 126 ustawy). Skarżący podnosi również, że nie wie, jak ma wykonać nałożone obowiązki. Okoliczność ta – w świetle obowiązujących przepisów - nie stanowi jednak podstawy do odstąpienia od wymierzenia grzywny. Skarżący ma natomiast prawo żądać wyjaśnienia treści decyzji, o ile jej nie rozumie, ma również prawo w odrębnym trybie kwestionować działalność organu, może ponadto skorzystać z pomocy profesjonalnego prawnika. Zarzuty te nie mają zaś wpływu na wynik niniejszej sprawy. Z tych względów skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz.270 ze zm.)