II SA/Lu 1210/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi B. S. i A. S. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Rada Gminy w dniu 23 sierpnia 2016 r. podjęła uchwałę nr [...], w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. (dalej także: "Studium"). Uchwałę tę zaskarżyli B. S. i A. S. (dalej także: "skarżący") w części dotyczącej zapisów odnoszących się do stanowiących ich własność działek nr [...], [...], [...] i [...] w B. . Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucili naruszenie art. 10 ust. 1, art. 11, art. 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.; dalej także: u.p.z.p.), polegające na podjęciu uchwały z istotnym uchybieniem zasad sporządzania oraz trybu sporządzenia tego aktu planistycznego. Skarżący wyjaśnili, że opisane wyżej działki oznaczone zostały w zaskarżonej uchwale jako wody otwarte ("WS") i tereny przeznaczone do rekultywacji, podczas gdy w oparciu o czynniki wymienione w art. 10 ust. 1 u.p.z.p., winny być oznaczone jako tereny łąk i pastwisk ("ZN"), lub alternatywnie rolne ("R") z dopuszczeniem możliwości prowadzenia działalności rolniczej, w tym uprawnej. Wskazane działki sklasyfikowane są w ewidencji gruntów Starostwa Powiatowego w R. P. jako: ŁIV, ŁV, LVI, Ls, LsIII, N, Wśr oraz W, czego nie uwzględnia Studium. Tym samym całkowicie pominięte zostało dotychczasowe przeznaczenie działek, wbrew treści art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Zdaniem strony skarżącej, zakładana przez Gminę rekultywacja terenów, stanowiących w przeważającej mierze własność skarżących jest niemożliwa, albowiem skarżący nie posiadają tytułu prawnego do działek o nr ewid. [...], [...], [...] oraz [...]. Ewentualne zatem uzyskanie niezbędnych pozwoleń wodnoprawnych nie jest zatem możliwe. Ponadto dążenie do rekultywacji terenów dawnych stawów nie jest w żaden sposób uzasadniona ani względami gospodarczymi, ani ekonomicznymi, a też żadnymi innymi, zwłaszcza że niezbędne na ten cel nakłady finansowe nie uzasadniają takiej rekultywacji. W ocenie skarżących, podejmując zaskarżoną uchwałę naruszono również art. 11 u.p.z.p., gdyż pomimo uwzględnienia – de facto – jednej z uwag w treści projektu Studium (po drugim wyłożeniu do publicznej wiadomości), projekt Studium nie został wyłożony ponownie do publicznej wiadomości. Nadto Rada Gminy nieprawidłowo procedowała nad uwagami do projektu Studium zgłoszonymi przez skarżących, albowiem Rada na sesji w dniu 23 sierpnia 2016 r. zajęła się wyłącznie uwagami złożonymi pismem z dnia 26 lipca 2016 r. i to wyłącznie w ograniczonym zakresie. Istotne naruszenie trybu sporządzenia tego aktu planistycznego miało także miejsce w wyniku tego, że radni Gminy nie otrzymali, przed rozpoczęciem sesji, do zapoznania się wszystkich dokumentów dotyczących Studium – nie doręczono im załącznika nr 5B przed dniem obrad, lecz otrzymali oni tenże załącznik podczas samych obrad, bez przerwy. Tym samym radni zostali pozbawieni możliwości racjonalnej oceny całości materiału, podejmowania świadomych decyzji. Zdaniem skarżących, że gdyby radni posiadali wspomniany dokument wcześniej, ich decyzje byłyby bardziej przemyślane i być może inne od podjętych. Zaskarżona uchwała narusza także art. 12 u.p.z.p., z uwagi na wadliwy sposób procedowania Rady Gminy w stosunku do uwag zawartych w załączniku 5A do uchwały i wadliwy sposób ich rozparzenia. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy B., reprezentujący Gminę, wniósł o oddalenie skargi, jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1515 ze zm.; dalej: "u.s.g.") każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skargę na uchwałę rady gminy w tym trybie może zatem wnieść ta osoba, której interes prawny (uprawnienie) zostały naruszone zaskarżoną uchwałą (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 186). Oceniając dopuszczalność skargi, stwierdzić należy, że skarżący wyczerpali określony w powyższym przepisie tryb wezwania organu gminy do usunięcia naruszenia prawa i z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wnieśli skargę do Sądu. W ocenie Sądu, skarżący wykazali również, że zapisy zaskarżonej uchwały oddziaływają na przysługujące im prawo rzeczowe do nieruchomości. W ocenie Sądu, jest oczywiste, że w świetle treści Studium, prawo własności nieruchomości skarżących oznaczonych jako działki nr [...], [...], [...] i [...], zostało w sposób istotny ograniczone, w zakresie zagospodarowania tych nieruchomości. Działki te bowiem zostały w zaskarżonej uchwale oznaczone jako wody otwarte i tereny przeznaczone do rekultywacji. To oznacza, że nie mogą być zagospodarowane w inny sposób, w szczególności – jak wskazują skarżący – jako tereny łąk i pastwisk bądź tereny upraw rolnych, co przesądza o naruszeniu interesu prawnego skarżących w rozumieniu powołanego art. 101 ust. 1 u.s.g. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego skarżących umożliwiło przeprowadzenie merytorycznej weryfikacji zaskarżonej uchwały w świetle przesłanek art. 28 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Podkreślenia wymaga, że zasady sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy rozumiane są jako wartości oraz merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące między innymi zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Pojęcie zasad sporządzania studium należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartością aktu planistycznego (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń a także standardów dokumentacji planistycznej. Natomiast tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium, a skończywszy na uchwaleniu tego aktu. Przy czym wskazać należy, że nie każde naruszenie zasad i trybu postępowania powoduje nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz jedynie naruszenie istotne. Wskazać przy tym trzeba, że zważywszy na zakres i szczegółowość ustaleń dokonywanych w części tekstowej i graficznej studium, wynikających z art. 10 ust. 1 i 2 u.p.z.p. oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. nr 118, poz. 1233), ustalenia studium pośrednio wpływają na normatywne rozstrzygnięcia planu miejscowego, w tym wywołują skutki w odniesieniu do prawa własności nieruchomości. Mimo więc swojej kreacyjnej funkcji w zakresie polityki przestrzennej gminy, studium określa również prawnie wiążące kryteria wielu dopuszczalnych ustaleń w planie miejscowym, przez co, chociaż pośrednio, to jednak w sposób wiążący, oddziałuje na wykonywanie prawa własności w przypadku, gdy po uchwaleniu studium, zasady gospodarowania przestrzenią zostaną następnie określone w planie miejscowym (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). Dopuszczalność oceny wpływu ustaleń studium na wykonywanie prawa własności już w chwili jego uchwalenia wynika przy tym z faktu, że mając na uwadze to, że studium jest źródłem, o ustawowym umocowaniu, wielu ustaleń planu miejscowego, to ustalenia te nie będą mogły być skutecznie zakwestionowane w planie miejscowym, dopóki nie zostaną podważone jako wyznaczone uprzednio w studium (zob. wyroki WSA w Warszawie z dnia 5 września 2007 r., IV SA/Wa 434/07 oraz z dnia 8 czerwca 2016 r., IV SA/Wa 2567/15 – niepubl., dostępne w CBOSA). Podkreślenia wymaga jednak, że pomimo naruszenia interesu prawnego skarżącej wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały, organ stanowiący Gminy nie naruszył w sposób istotny zasad i trybu sporządzania studium. Przede wszystkim podnieść należy, że prawo własności korzysta z ochrony, której zakres ustala Konstytucja oraz ustawy. Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie nie jest to jednakże prawo nieograniczone i absolutne. Regulacjom przewidującym ochronę prawa własności towarzyszą jednocześnie normy dopuszczające ingerencję w to prawo. O ile zatem przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji stanowią, że własność i inne prawa majątkowe podlegają równej ochronie prawnej, to w Konstytucji znajdują się jednocześnie regulacje dopuszczającą ograniczoną ingerencję we własność (art. 21 ust. 2 i art. 64 ust. 3) – w granicach określonych ustawowo i w zakresie nienaruszającym istoty własności, w tym – przy wywłaszczeniu – jedynie na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. W kwestii treści i ochrony prawa własności w licznych orzeczeniach wypowiadał się również Trybunał Konstytucyjny, podkreślając zasadę, że ochrona własności nie ma charakteru absolutnego. Jednak wszelkie ograniczenia tego prawa muszą zawsze wynikać z postulatu ochrony wartości generalnych i interesu ogólnego (zob. przykładowo wyrok TK z dnia 11 maja 1999 r., K 13/98, OTK ZU 1999, nr 4, poz. 74). Ingerencja w sferę prawa do nieruchomości (własności, użytkowania wieczystego) musi zatem pozostawać w racjonalnej, odpowiedniej proporcji do wskazanych celów (zob. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2010 r., II OSK 1708/09 – niepubl., dostępny w CBOSA). W ocenie Sądu, przyjęte przez Gminę rozwiązania planistyczne nie naruszają zasady proporcjonalności, jak i równości obywateli wobec prawa. W wyroku z dnia 26 kwietnia 1995 r., K 11/94 (OTK 1995, z. 1, poz. 12) Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że dla oceny, czy doszło do naruszenia zasady proporcjonalności konieczne jest udzielenie odpowiedzi na trzy pytania: po pierwsze, czy wprowadzona regulacja ustawodawcza jest w stanie doprowadzić do zamierzonych przez nią skutków; po drugie, czy regulacja ta jest niezbędna dla ochrony interesu publicznego, z którym jest powiązana oraz po trzecie, czy efekty wprowadzanej regulacji pozostają w proporcji do ciężarów nakładanych przez nią na obywatela. Niewątpliwie jest przy tym istotne, że treść art. 31 ust. 3 Konstytucji nie daje podstaw do ustalenia generalnie kryteriów uszczegóławiających sposób korzystania z zasady proporcjonalności, lecz dopiero wskazanie praw i wolności, które mają być ograniczane w zestawieniu z prawami lub wolnościami chronionymi umożliwia ustalenie, czy przesłanki objęte tą zasadą są spełnione (por. przykładowo wyrok NSA z dnia 30 lipca 2010 r., II OSK 1053/10, LEX nr 694431, a także wyroki WSA w Poznaniu: z dnia 24 czerwca 2015 r., IV SA/Po 279/15, z dnia 17 czerwca 2015 r., IV SA/Po 195/15 oraz z dnia 4 lutego 2015 r., IV SA/Po 1206/14 – niepubl., dostępne w CBOSA). Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia w sposób istotny zaskarżoną uchwałą zasad sporządzania studium, określonych w art. 10 ust. 1 u.p.z.p., należy je uznać za całkowicie bezzasadne. Zgodnie z tym przepisem, w studium uwzględnia się uwarunkowania wynikające w szczególności z: 1) dotychczasowego przeznaczenia, zagospodarowania i uzbrojenia terenu; 2) stanu ładu przestrzennego i wymogów jego ochrony; 3) stanu środowiska, w tym stanu rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej, wielkości i jakości zasobów wodnych oraz wymogów ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, w tym krajobrazu kulturowego; 4) stanu dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; 4a) rekomendacji i wniosków zawartych w audycie krajobrazowym lub określenia przez audyt krajobrazowy granic krajobrazów priorytetowych; 5) warunków i jakości życia mieszkańców, w tym ochrony ich zdrowia; 6) zagrożenia bezpieczeństwa ludności i jej mienia; 7) potrzeb i możliwości rozwoju gminy, uwzględniających w szczególności: a) analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne, b) prognozy demograficzne, w tym uwzględniające, tam gdzie to uzasadnione, migracje w ramach miejskich obszarów funkcjonalnych ośrodka wojewódzkiego, c) możliwości finansowania przez gminę wykonania sieci komunikacyjnej i infrastruktury technicznej, a także infrastruktury społecznej, służących realizacji zadań własnych gminy, d) bilans terenów przeznaczonych pod zabudowę; 8) stanu prawnego gruntów; 9) występowania obiektów i terenów chronionych na podstawie przepisów odrębnych; 10) występowania obszarów naturalnych zagrożeń geologicznych; 11) występowania udokumentowanych złóż kopalin, zasobów wód podziemnych oraz udokumentowanych kompleksów podziemnego składowania dwutlenku węgla; 12) występowania terenów górniczych wyznaczonych na podstawie przepisów odrębnych; 13) stanu systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, w tym stopnia uporządkowania gospodarki wodno-ściekowej, energetycznej oraz gospodarki odpadami; 14) zadań służących realizacji ponadlokalnych celów publicznych; 15) wymagań dotyczących ochrony przeciwpowodziowej. Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że wbrew twierdzeniom skarżących, dotychczasowe przeznaczenie gruntu opisanych na wstępie nieruchomości było – jak wynika z akt sprawy – jednym z najistotniejszych czynników, determinujących przyjęcie Studium w części odnoszącej się do tych nieruchomości. Nie ulega bowiem wątpliwości, że znajdujące się na wskazanych działkach stawy rybne w B. odznaczały się wyjątkowo wysokimi walorami faunistycznymi. W wyniku jednak niszczącej działalności tereny te uległy przeobrażeniu, co doprowadziło do zubożenia różnorodności gatunkowej zwierząt tych obszarów, a w centralnej części gminy, w miejscowości B. do niedawna znajdowały się rozległe stawy rybne, do ich osuszenia i przekształceniu na użytki zielone (zob. s. 32, 35 załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały). Niekwestionowane jest przy tym, jak wynika z akt sprawy, że w dniu 17 grudnia 2014 r. Skarb Państwa - Agencja Nieruchomości Rolnych sprzedała skarżącym nieruchomość, objętą księgą wieczystą o numerze KW: [...], obejmującą działki o numerach: [...], [...], [...], [...] i [...], będące wówczas przedmiotem dzierżawy na rzecz "Gospodarstwo Rybackie K." Spółki z o.o. z siedzibą w R.. Z umowy sprzedaży i ustanowienia hipoteki w formie aktu notarialnego wynika, że przy akcie okazano skarżącym między innymi oświadczenie dzierżawcy o rezygnacji z kupna opisanych działek oraz jego zgodę na wyłączenie tych działek z umowy dzierżawy, zarządzenie o powołaniu komisji przetargowej i zaświadczenie Wójta Gminy B. o przeznaczeniu wspomnianych działek pod teren stawów hodowlanych ("A17W" i "A18W"), zgodnie z poprzednio obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego gminy B.. W aktach tych znajduje się także pismo L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 25 października 2016 r., w którym organ ten poinformował, że ochroną konserwatorską poprzez wpis do rejestru zabytków objęty jest Staw Pałacowy, znajdujący się na działce nr ewid. [...], a pozostałe stawy nie są objęte takim wpisem, jednakże figurują w gminnej ewidencji zabytków, wobec czego powinny zostać objęte ochroną przez zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z powyższego wynika, że Rada Gminy uwzględniła dotychczasowe przeznaczenie gruntów, mając na uwadze ich historyczną wartość. Poza sporem jest bowiem, że na działkach nr [...], [...], [...], [...] od końca XIX w. znajdowały się stawy, które służyły celom dworskiego gospodarstwa rolnego. Ujęte były one w Wojewódzkiej Ewidencji Zabytków, a obecnie w uzgodnionej z wojewódzkim konserwatorem zabytków Gminnej Ewidencji Zabytków. Stan ten – co również nie jest kwestionowane – istniał do niedawna, albowiem przekwalifikowanie przez skarżących wspomnianych działek na łąki nastąpiło w czasie nieodległym, tj. w styczniu 2015 r. (zob. s. 3 postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. z dnia 14 lipca 2015 r., znak: [...]). W tym miejscu należy podkreślić, że niezasadne są argumenty skarżących, jakoby dokonane przez skarżących przekwalifikowania przeznaczenia tych działek w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Starostę Radzyńskiego, miało prawotwórczy charakter w tym sensie, że uniemożliwiałoby Gminie ustalenie w Studium innego przeznaczenia tych gruntów. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, że zapisy w ewidencji mają charakter wyłącznie techniczno-deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie tworzy nowego stanu prawnego nieruchomości. W żadnym razie rolą ewidencji nie jest zaś rozstrzyganie sporów dotyczących przeznaczenia nieruchomości oraz sposobu ich zagospodarowania. Takie kwestie rozstrzyga bowiem wiążąco miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Niewątpliwie również, jak wskazano wyżej, w planie zagospodarowania przestrzennego w gminie B., zatwierdzonym uchwałą Gminnej Rady N. w B. z dnia 30 grudnia 1986 r., który utracił moc obowiązującą, sporne tereny przeznaczone były pod teren stawów hodowlanych, o czym skarżący wiedzieli nabywając te nieruchomości. Trafnie przy tym wskazała Gmina, że przeznaczenie gruntów pod tereny stawów jest wieloletnią tradycją tej Gminy B., która wynika z rzeczywistego zapotrzebowania Gminy w walory krajobrazowo-historyczne, w kontekście których zasadnicze znaczenie miały stawy rybne. Niezależnie tego wskazać należy, że obowiązek uwzględnienia – przy tworzeniu projektu studium – dotychczasowego przeznaczenia i zagospodarowania terenu (art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.), nie oznacza, że rada gminy, w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego, nie może dokonać zmian i przekształceń w tym zakresie. Nie budzi wątpliwości Sądu, że przyjęte w treści zaskarżonej uchwały zapisy dotyczące omawianych działek zostały poprzedzone pogłębioną i wszechstronną analizą i oceną stanu faktycznego, jaki istnieje na tym terenie, z uwzględnieniem opisanych uwarunkowań historycznych, kulturowych oraz przyrodniczych (zob. wyrok NSA z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1377/12). Tym samym uwzględniono również wymagania ładu przestrzennego zastanego na tych gruntach. Zdaniem Sądu, oczywiście bezzasadne są także zarzuty skarżących dotyczące "obiektywnej" niemożliwości dokonania rekultywacji wspomnianych działek, z uwagi na to, że nie posiadają tytułu prawnego do działek sąsiednich, przeznaczonych również do rekultywacji. Okoliczność ta nie ma wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, nic nie stoi bowiem na przeszkodzie, by skarżący podejmowali wymagane działania w tym zakresie na działkach stanowiących ich własność, niezależnie od właścicieli gruntów sąsiednich. Wskazać również trzeba, że w niniejszej sprawie procedura opracowania oraz uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przebiegała zgodnie z prawem, a w szczególności z przepisami art. 11 i 12 u.p.z.p. Zauważyć należy, że tryb sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i wszelkie kroki podjęte celem uchwalenia uchwały Rady Gminy z dnia 23 sierpnia 2016 r. opisane zostały szczegółowo w uzasadnieniu do zaskarżonej uchwały. Natomiast wykaz wszelkich uwag zgłoszonych do projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz sposób ich rozpatrzenia przedstawiono także w załącznikach do zaskarżonej uchwały. Przede wszystkim, nie sposób podzielić zastrzeżeń skarżących co do sposobu zapoznania radnych Rady Gminy z treścią projektu, co – w ocenie skarżących – miałoby uniemożliwić im podjęcie "przemyślanych" decyzji podczas głosowania nad projektem zaskarżonej uchwały. Z akt sprawy, w tym ze złożonych na rozprawie dokumentów: porządku obrad Rady Gminy z dnia 11 sierpnia 2016 r., wyciągu z protokołu Rady Gminy z dnia 23 sierpnia 2016 r., wynika, że radni mieli rzeczywistą możliwość zapoznania się z projektem studium oraz uwagami. Nie budzi również wątpliwości Sądu, że wbrew twierdzeniom skarżących, uwagi zgłoszone do projektu studium, po pierwszym jego wyłożeniu do publicznego wglądu, zostały w znacznej mierze uwzględnione, projekt studium wyłożono zatem ponownie do publicznego wglądu. Uwagi zgłoszone do projektu studium po drugim jego wyłożeniu stanowiły w istocie powtórzenie uwag zgłoszonych uprzednio, a nie uwzględnionych, w tym uwag skarżących. Uwagi, a także sposób ich rozpatrzenia został zaprezentowany Radzie Gminy na dwa tygodnie przed dniem podjęcia zaskarżonej uchwały, z kolei podczas samej sesji dnia 23 sierpnia 2016 r. odbyło się głosowanie nad sposobem uwzględnienia poszczególnych uwag. Skarżący bezpodstawnie twierdzą, że pomimo zgłoszenia po drugim wyłożeniu przez Radę t Sołecką uwag oraz ich uwzględniania, projekt studium nie został ponownie wyłożony do publicznego wglądu. Tymczasem, zgodnie z opisaną powyżej procedurą, projekt studium został wyłożony do publicznego wglądu trzykrotnie, a zatem także po uwzględnieniu uwag Rady Sołeckiej zgłoszonych także po drugim wyłożeniu. Nie można zatem uznać, że zaskarżona uchwała zapadła z naruszeniem trybu sporządzania studium, a tym bardziej, by naruszenie to miało charakter istotny, obligujący Sąd do stwierdzenia nieważności tej uchwały. Z akt sprawy wynika przy tym, że skarżący brali aktywny udział w postępowaniu planistycznym, składając uwagi do projektu zmiany studium. Mając powyższe na uwadze za niezasadne należy uznać zarzuty skargi. Sąd nie uwzględnił ponadto wniosku o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego – płyty CD z nagraniem przebiegu sesji Rady Gminy, stanowiącej załącznik do skargi (k. 53). Stosownie bowiem do przepisu art. 106 § 3 P.p.s.a., sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające wyłącznie z dokumentów i to tylko wówczas, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i dodatkowo, nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Oczywiste jest, że wskazany przez stronę środek dowodowy nie stanowi dokumentu, o którym mowa w tym przepisie. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.