II SA/Lu 124/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Stażysta Magdalena Markowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. W dniu 30 września 2005 r. B. M. dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania wymiany kominów, wymiany pokrycia dachowego, wymiany trzech okien w lukarnach oraz wykonania jednej lukarny i wybudowania dwóch okien połaciowych w budynku mieszkalnym położonym w S. K. nr 111, gm. T. Decyzją z dnia [...] Starosta wniósł sprzeciw do tego zgłoszenia, a Wojewoda L. decyzją z dnia [...], znak [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, uznając, że część tego zamierzenia nie mogła być przyjęta w ramach zgłoszenia, co w świetle art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane uprawniało do wniesienia sprzeciwu. Rozpoznając skargę B. M. na tę decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 28 lutego 2006 r. (sygn. akt II SA/Lu 78/06) skargę oddalił. W wyniku skargi kasacyjnej B. M. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2007r. (sygn. akt II OSK 688/06) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, wyjaśniając, że w sytuacji, gdy zgłoszenie obejmuje kilka odrębnych robót budowlanych, których wykonanie nastąpi niezależnie, a tylko niektóre z nich wymagają pozwolenia na budowę, organ powinien złożyć sprzeciw jedynie co do robót budowlanych wymagających tego pozwolenia. Rozpoznając ponownie sprawę WSA wyrokiem z dnia 25 września 2007 r. (sygn. akt II SA/Lu 573/07), uchylił decyzję Wojewody L. z [...] wskazując, że zgłoszony przez skarżącego zakres robót budowlanych obejmował zarówno roboty mieszczące się w kategorii remontu, nie wymagające uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę (wymiana kominów, pokrycia dachowego i okien), jak również roboty stanowiące przebudowę - wykonanie okna typu lukarna oraz podwójnych okien typu połaciowego, które wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Wobec tego organ powinien wnieść sprzeciw tylko co do tej części robót budowlanych, które wymagały uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Co do pozostałego zakresu robót objętych zgłoszeniem, brak było podstaw do wniesienia sprzeciwu. WSA wskazał również, że o ile zgłoszenie nie spełniało ustawowych wymogów z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, to organ winien wezwać inwestora, w drodze postanowienia, do uzupełnienia jego braków i dopiero po ich złożeniu ocenić należycie rodzaj i zakres zamierzonych robót. Rozpoznając ponownie odwołanie Wojewoda L. decyzją z dnia [...] znak [...] uchylił decyzję Starosty Ś. z dnia [...] znak [...] i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. W wyniku ponownego rozpatrzenia zgłoszenia organ I instancji decyzją z dnia [...] wniósł sprzeciw do zgłoszenia w zakresie wykonania lukarny oraz wybudowania okien połaciowych, a Wojewoda L. decyzją z dnia [...] powyższe rozstrzygnięcie utrzymał w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda stwierdził, że decyzja jest zgodna z wyrokiem WSA z dnia 25 września 2007 r. ( sygn. akt II SA/Lu 573/07 ). Organ I instancji prawidłowo uznał, że skoro wykonanie lukarny i okien połaciowych wymaga pozwolenia na budowę, to należało w oparciu o art. 30 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane, sprzeciwem wyłączyć te roboty ze zgłoszenia. Odnosząc się do zarzutów odwołania o bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania w związku z zapadłymi orzeczeniami sądów organ uznał je za nieuzasadnione wskazując, że zgłoszenie robót budowlanych nie zostało wycofane. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. M. zarzucił naruszenie art. 29 i art. 30 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane. Wskazał, że decyzja Wojewody została wydana bez podstawy prawnej, co powinno skutkować stwierdzeniem jej nieważności na podstawie art. 156 kpa. Dodatkowo zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, bo została wydana pomimo braku dokładnego wyjaśnienia sprawy i stanu faktycznego. Została też błędnie wskazana miejscowość, gdzie ma być realizowana inwestycja: "K. S. gm. T.", zamiast "S. K., gm. T.". Zarzucił też, że zaskarżona decyzja uniemożliwia wykonanie prac, które z punktu widzenia bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi powinny być wykonane już dawno (naprawa kominów i wymiana pokrycia dachowego). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lubinie wyrokiem z dnia 26 września 2008 r. ( sygn. II SA/Lu 397/08 ) skargę B. M. oddalił. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, zgodna z oceną prawną i wytycznymi zawartymi we wskazanych wyżej wyrokach, bowiem roboty budowlane polegające na wykonaniu lukarny i wybudowaniu dwóch okien połaciowych wymagają uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem nieuzasadnione są zarzuty skargi co do naruszenia art. 29 i art. 30 ust. 6 ustawy - Prawo budowlane. Nieuprawnione są też zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa, gdyż organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i wydały rozstrzygnięcie w oparciu o cały materiał dowodowy, sporządzając uzasadnienie stosownie do wymogów z art. 107 § 3 kpa. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej B. M. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 stycznia 2010 r. ( sygn. akt II OSK 7/09 ) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził, iż zasadny jest zarzut nieważności postępowania mający oparcie w przepisie art. 183 § 2 pkt 4 ppsa, ponieważ w rozpoznaniu niniejszej sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy, stosownie do art. 18 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zmianami ). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż na podstawie art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Organ administracji wydając zaskarżoną decyzję zastosował się do wytycznych zawartych w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. NSA w wyroku z dnia 27 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OSK 688/06) uchylił zaskarżony wyrok WSA z dnia 28 lutego 2006 r., (sygn. akt II SA/Lu 78/06) i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu wyroku NSA podniósł, że przepis art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego wyraża ogólną zasadę, iż wszystkie roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 29 - 31 ustawy i mają one charakter listy zamkniętej, której wykładnia nie powinna mieć charakteru rozszerzającego. Zakres robót budowlanych zgłoszony przez skarżącego B. M. obejmował bezspornie zarówno roboty budowlane niewymagające uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę mieszczące się w kategorii remontu (wymiana kominów, pokrycia dachowego i okien), jak również roboty stanowiące przebudowę, a zatem wymagające uzyskania pozwolenia na budowę (wykonanie okna typu lukarna oraz podwójnych okien typu połaciowego). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jeżeli zgłoszenie w oparciu o art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego obejmuje kilka odrębnych robót budowlanych, których wykonanie nastąpi niezależnie, a tylko niektóre z nich wymagają pozwolenia na budowę (art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego), organ powinien złożyć sprzeciw jedynie co do robót budowlanych wymagających tego pozwolenia. Sprzeciw wyrażony przez organ w trybie art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego oznacza brak zgody na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej. Wniesienie sprzeciwu następuje w drodze decyzji (art. 104 k.p.a.). Jeżeli wniesienie sprzeciwu jest uzasadnione tylko co do części robót budowlanych objętych zgłoszeniem, organ rozstrzyga sprawę decyzją (wnosi sprzeciw) jedynie w tej części (art. 104 § 2 in medium k.p.a.). W pozostałym zakresie rozstrzygnięcie sprawy (milcząca zgoda na rozpoczęcie robót budowlanych) nastąpi przez niewniesienie sprzeciwu (art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego w zw. z art. 104 § 1 in fine k.p.a.). Po ponownym rozpoznaniu sprawy, mając na uwadze ocenę prawną sprawy dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyżej omawianym wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 25 września 2007 r., II SA/Lu 573/07, uchylił decyzję Wojewody L. z dnia [...] znak: [...]. Wojewoda L. rozpoznając po raz kolejny sprawę zgłoszonych przez skarżącego robót budowlanych, zaskarżoną decyzję wydał uwzględniając stanowisko wyrażone w uzasadnieniu powołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2007 r. oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 września 2007 r., które było wiążące dla organów administracji rozpatrujących ponownie sprawę. Zaskarżona decyzja orzekająca o sprzeciwie w zakresie wykonania lukarny i wbudowania dwóch okien połaciowych, wobec uznania takich robót budowlanych za wymagające uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, jest zgodna z oceną prawną i wytycznymi zawartymi we wskazanych wyżej wyrokach. Wobec powyższego stwierdzić należy, że zarzuty skargi w przedmiocie naruszenia zaskarżoną decyzją art. 29 i art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 118 ze zm.). nie zasługują na uwzględnienie. Niezasadne są również zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przepisów postępowania poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz nierozpatrzenie stanu faktycznego. W ocenie Sądu wydanie decyzji przez organy administracji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy zgodnie z obowiązkami nałożonymi na organy administracji w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie organy administracji zgodnie z przedstawionymi wyżej wymogami dokonały prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego oraz jego prawidłowej oceny, a rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca tę decyzję decyzja organu pierwszej instancji, zostały należycie uzasadnione w myśl art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na względzie skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.