II SA/Lu 1240/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. A. przedstawiciela ustawowego S. S. A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi I. A. przedstawiciela ustawowego S. S. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy mającej na celu wsparcie procesu integracji cudzoziemca p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. I. A. przedstawiciel ustawowy S. S. A. na urzędowym formularzu symbol PPF z dnia 5 grudnia 2013 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadnił tym, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną i małoletnią córką, z którymi utrzymuje się ze wsparcia przyjaciół i rodziny. Referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie z art. 32 p.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W myśl art. 33 § 1 p.p.s.a. osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Paragraf 2 tego przepisu stanowi zaś, że udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego. I. A. występuje w niniejszej sprawie jako przedstawiciel ustawowy swojej córki S. S. A. Zgodnie z art. 98 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. Nr 788 ze zm.) rodzice w zasadzie zawsze mogą przed sądem reprezentować dziecko, o ile nie jest to sprawa dotycząca czynności prawnych między dziećmi pozostającymi pod ich władzą rodzicielską albo między dzieckiem a jednym z rodziców lub jego małżonkiem (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca 2011 r., sygn. akt III CSK 259/10 – Lex nr 1129120). I. A. reprezentuje zatem swoją małoletnią córkę. W sprawie podejmuje czynności w imieniu córki i na jej rzecz. Dlatego to córce Ibrahima A. S. S. A. może być przyznane w toku niniejszego postępowania prawo pomocy nie zaś jej ojcu. Tym samym to ona powinna być wskazana w rubryce nr 2 druku PPF jako wnioskująca o przyznanie prawa pomocy nie zaś I. A. W praktyce nie wyłącza to tego, że I. A. może wypełnić i podpisać druk PPF za córkę. Nie może jedynie wskazać w rubryce nr 2 druku PPF jako osoby wnoszącej o przyznanie prawa pomocy siebie. Powinien tam wskazać S. S. A. Ze względu na to, że wniosek o przyznanie prawa pomocy z dnia 5 grudnia 2013 r. zawiera żądanie przyznania prawa pomocy I. A. nie może on być uwzględniony. Jednocześnie nadmienić należy, że odmowa przyznania niniejszym postanowieniem prawa pomocy nie wyklucza możliwości ponownego ubiegania się w toku niniejszego postępowania o przyznanie prawa pomocy tym razem dla S. S. A., która na mocy art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. zwolnienia jest z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 243 § 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.