II SA/Lu 1241/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Czaja, Asesor WSA Małgorzata Fita (spr.), Protokolant Przemysław Gumieniak, po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2004 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego i świadczenia przedemerytalnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną z upoważnienia Wojewody, na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno – Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwianiu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. z 2001 r., Nr 154, poz. 1793) oraz art. 37 k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania B. D. od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty z dnia [...], nr [...] w sprawie odmowy przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego i odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego utrzymano w mocy przedmiotową decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż skarżąca została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu [...] stycznia 2002 r. W trakcie rejestracji organ I instancji ustalił, iż B. D. udokumentowała staż pracy w ilości 30 lat i 4 miesięcy. Ostatnio zatrudniona była od dnia 1.01.2000 r. do 30.12.2002 r. w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej, a stosunek pracy został rozwiązany na podstawie art. 30 § 1 pkt 4 Kodeksu Pracy. Decyzją z dnia [...], nr [...] organ I instancji orzekł o uznaniu B. D. z dniem [...] stycznia 2002 r. za osobę bezrobotną i przyznał jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11.01.2002 r. Następnie w dniach [...] i [...] marca 2002 r. skarżąca złożyła w Powiatowym Urzędzie Pracy pisma w sprawie przyznania jej zasiłku przedemerytalnego i świadczenia przedemerytalnego, wszczętej z wniosku z dnia [...] stycznia 2002 r. Po rozpatrzeniu przedmiotowych wniosków organ I instancji decyzją z dnia [...] nr [...] orzekł o odmowie przyznania zasiłku przedemerytalnego oraz o odmowie przyznania świadczenia przedemerytalnego. Od powyższej decyzji B. D. złożyła odwołanie do Wojewody, w którym podniosła, iż zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Zdaniem organu II instancji decyzja o odmowie przyznania B. D. zasiłku przedemerytalnego oraz o odmowie przyznania świadczenia przedemerytalnego jest zgodna z przepisami prawa. Zasady nabywania zasiłków przedemerytalnych określone były w obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r. przepisie art. 37 j. ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Z dniem 1 stycznia 2002 r. weszła w życie ustawa z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (...), która zlikwidowała instytucję zasiłku przedemerytalnego i wprowadziła w miejsce zasiłku przedemerytalnego i świadczenia przedemerytalnego jedno tylko świadczenie przedemerytalne. Dodatkowo art. 11 ust. 2 cytowanej ustawy określił, że osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium, nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach (...). Mając na uwadze, iż B. D. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu [...] stycznia 2002 r., organ wydający decyzję w I instancji mógł badać podstawy do przyznania jej konkretnych świadczeń przysługujących jej w tym dniu. Zgodnie z art. 37 k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2002 r. świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: 1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet lub, 2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 50 lat kobieta oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet lub, 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet lub, 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy. Prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniła warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Z akt sprawy wynika, że w dniu dokonanej rejestracji B. D. ukończyła 45 lat i posiadała 30 letni staż pracy i w związku z tym nie spełniła ustawowych przesłanek do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego. Na powyższą decyzję B. D. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, w której zrzuca zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego oraz wnosi o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi podnosi, iż po rozwiązaniu stosunku pracy z dniem 30 grudnia 2001 r., z przyczyn od niej niezależnych (nieczynny w dniu 31 grudnia 2001 r. urząd pracy) nie zdążyła i nie mogła zarejestrować się jako bezrobotna przed dniem 1 stycznia 2002 r., co spowodowało odmowę przyznania jej prawa do zasiłku przedemerytalnego. Zdaniem skarżącej rejestracja jej dopiero w dniu [...] stycznia 2002 r. spowodowana była brakiem podjęcia odpowiednich działań przez pracowników powiatowego urzędu pracy i w związku z tym nie powinna ponosić konsekwencji nie zarejestrowania się w dniu [...] grudnia 2001 r., w sytuacji, kiedy z dniem 1 stycznia 2002 r. zmieniły się przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu na mniej dla niej korzystne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Mając na uwadze granice kognicji sądu administracyjnego, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, bowiem pozostaje w zgodności z prawem. Zważyć należy, że ustawa z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (...) (Dz.U. z 2001 r. Nr 154, poz. 1793) przepisem art. 3 wprowadziła zmiany w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z dnia 14 grudnia 1994 r. (tj. Dz.U. z 2001 r., Nr 6, poz. 56) m.in. poprzez skreślenie art. 37 j, który przewidywał możliwość przyznania w określonych wypadkach zasiłku przedemerytalnego oraz modyfikację art. 37 k określającego przesłanki dla przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego. Art. 11 ust. 2 cytowanej ustawy określił, iż osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach (...). Na mocy art. 12 wyżej wymieniona ustawa nowelizacyjna weszła w życie z dniem 1 stycznia 2002 r. Mając na uwadze, iż skarżąca zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy dniu [...] stycznia 2002 r., dla ustalenia jej uprawnień w tym dniu miały zastosowanie przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu obowiązujące od dnia 1 stycznia 2002 r., a zmienione powołaną wcześniej ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. Na mocy tych przepisów skarżąca nie mogła uzyskać prawa do zasiłku przedemerytalnego zlikwidowanego powołaną wyżej ustawą nowelizującą. Nie spełniała ponadto przesłanek niezbędnych dla przyznania jej świadczenia przedemerytalnego. Faktem jest, że ustawa z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 2003 r. Nr 6, poz. 65) w art. 3 przywróciła możliwość przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r. bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002 r. spełnili warunki do jego nabycia, jednakże w dniu wydania zaskarżonej decyzji ustawa ta nie jeszcze nie miała zastosowania. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami obowiązującymi w dniu jej wydania. Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1271 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.