II SA/Lu 126/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos - Janusz, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec (sprawozdawca), Sędzia NSA Witold Falczyński, Protokolant Starszy asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Spółka jawna z siedzibą w T.L. na decyzję o Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie uznania towaru za uboczny produkt pochodzenia zwierzęcego i zakazu umieszczania tego towaru na rynku jako środka spożywczego oddala skargę. B.-P. A. i D. M. spółka jawna w T. (dalej: Spółka lub Strona), reprezentowana przez pełnomocnika - adw. P. B., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii (dalej: WLW) z dnia ...., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii (dalej: PLW) z dnia .... Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: Decyzją z dnia ... PLW dopuścił zakład - chłodnię stanowiącą własność B.-P. I. L., A. M. spółka jawna w T. L. do prowadzenia działalności w zakresie przechowywania mięsa i produktów pochodzenia zwierzęcego nadając mu odpowiedni numer identyfikacyjny. Następnie na wniosek B.-P. I. L., A. M. spółka jawna w T. L. PLW decyzją z ... r. zawiesił zatwierdzenie zakładu - chłodni składowej należącej do ww. spółki, nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Pismem z dnia 8 listopada 2011 r. ww. Spółka poinformowała PLW o zmianie nazwy z B. – P. I. L., A. M. spółka jawna w T. na B.-P. A. i D. M. spółka jawna w T.. W dniu 22 kwietnia 2013 r. PLW przeprowadził w Spółce kontrolę w toku której stwierdzono fakt składowania w dwóch komorach chłodniczych towaru pochodzenia zwierzęcego (mięso i podroby wieprzowe, wołowe i drobiowe). W związku z tym PLW wszczął postępowanie administracyjne, dokonując jednocześnie tymczasowego zabezpieczenia ujawnionego towaru. W toku postępowania organ ustalił, że komory chłodnicze należące do Spółki nie są objęte nadzorem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego ... oraz, że Spółka nierzetelnie ewidencjonowała składowany w komorach chłodniczych towar i posługiwała się przypisanym jej początkowo numerem identyfikacyjnym. W związku z tymi ustaleniami PLW decyzją z dnia ... wyszczególnioną część towaru objętego zabezpieczeniem uznał za uboczny produkt pochodzenia zwierzęcego stanowiący w części materiał kategorii 2, a w części materiał kategorii 3, uchylając jednocześnie postanowienia o tymczasowym zabezpieczeniu towaru znajdującego się w komorach chłodniczych. Ponadto zakazał umieszczania na rynku wyszczególnionego towaru jako środka spożywczego, nakazując jego usunięcie zgodnie z dyspozycją art. 13 i art. 14 rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009 ze zm.). W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania podniosła zarzut braku właściwości organu weterynarii wskazując, że Spółka od czasu zawieszenia zatwierdzenia zakładu - chłodni składowej działała jako hurtownia spożywcza, podlegając nadzorowi Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Ponadto Strona zarzuciła naruszenie: - art. ust. 1 oraz ust. 2 lit. b rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002, ze zm.) poprzez bezpodstawne jego zastosowanie w sytuacji, gdy zabezpieczona żywność nie stanowi niebezpiecznych środków spożywczych; - art. 14 ust. 2 lit. b i ust. 7 ww. rozporządzenia przez niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że zabezpieczona żywność jest żywnością nie nadającą się do spożycia; - pkt 12 preambuły rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009 ze zm.) w zw. z art. 3 tego rozporządzenia poprzez przyjęcie, że żywność zabezpieczona w Spółce stanowi "z mocy prawa" produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego, jako "niebezpieczne lub szkodliwe dla zdrowia lub też niezdatne do spożycia przez ludzi"; - art. 10 lit. f oraz art. 9 lit. h I art. 17 ust. 7 tego rozporządzenia poprzez kwalifikację pełnowartościowych produktów spożywczych (żywności) jako produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego; - pkt 21 preambuły rozporządzenia (WE) nr 1069/2009 poprzez jego bezpodstawne zastosowanie; - art. 4 ust. 1 oraz ust. 3 lit. a rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, produkty pochodzenia zwierzęcego przeznaczone do spożycia przez ludzi (Dz. Urz. UE L z 30.04.2004 r. ze zm.) poprzez przyjęcie, że regulacja ta dyskwalifikuje system kontroli właścicielskiej strony w zakresie monitoringu temperatury; - art. 54 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. WE L 165 z 30.04.2004 r. ze zm.) poprzez przyjęcie, że zastosowana procedura oraz tryb postępowania z towarem był potrzebny dla zapewnienia spełnienia wymagań stawianych przez art. 1 rozporządzenia nr 1069/2009; - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez wadliwą ocenę dowodów w odniesieniu do protokołów kontroli, zeznań świadka arkuszy monitorowania temperatury w chłodni, dokumentów HDI i faktur VAT i ; - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niewezwanie strony do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego i złożenie do akt sprawy (brakującego uprzednio) protokołu z oględzin. Na skutek rozpoznania powyższego środka zaskarżenia WLW w decyzji z dnia .... zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w całości podziela ustalenia faktyczne i prawne poczynione przez PLW, zaś zarzuty odwołania uznaje za bezzasadne. Jak wskazał bezspornym jest, że decyzją z dnia ... zostało zawieszone zatwierdzenie chłodni składowej i do dnia kontroli, spółka nie złożyła żadnego wniosku o objęcie jej działalności nadzorem. Tym samym nie była uprawniona do składowania w warunkach chłodniczych i wprowadzania do obrotu towaru pochodzenia zwierzęcego. Za udowodnione WLW również uznał ustalenia, że Spółka nie podlegała nadzorowi Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Wskazują na do zarówno dokumenty urzędowe (pisma PPIS) jak i zeznania świadków (pracowników PPIS). W tej sytuacji zasadnym było zastosowanie regulacji art. 14 ust. 1 i 2 Rozporządzenia WE 178/2002 i uznanie, że zastana u strony żywność nie nadaje się do spożycia, z tej przyczyny, iż składowana była bez nadzoru właściwych organów. Za bezpodstawny WLW uznał również zarzut zakwalifikowania przedmiotowego mięsa (zdaniem Spółki pełnowartościowego) za produkt uboczny pochodzenia zwierzęcego do odpowiedniej kategorii. Spółka miała bowiem możliwość dokonania własnej kwalifikacji i sposobu wykorzystania towaru, czego nie uczyniła, wobec czego czynności tych dokonał organ kierując się interesem ekonomicznym strony oraz celem możliwości zastosowania towaru w niektórych celach paszowych. Zasadnie również – zdaniem WLW – odmówiono wiarygodności dostarczonym przez Spółkę arkuszom monitorowania temperatury w chłodni. Pomijając, iż były one niekompletne, nie mogły być uwzględnione, gdyż podmiot pozostawał poza nadzorem urzędowym. Od powyższej decyzji Spółka wniosła skargę, przywołując w jej treści te same zarzuty i argumenty, jak w odwołaniu. Dodatkowo zarzuciła organowi odwoławczego naruszenie art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez sankcjonowanie zupełnie dowolnego rozstrzygnięcia PLW w zakresie klasyfikacji produktów objętych decyzją pomiędzy produktami kategorii 2 i 3. Wskazując na powyższe Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, zwrot kosztów postępowania oraz dopuszczenia jako dowód opinii sanitarnej z dnia 11 kwietnia 2003 r. na okoliczność jej wystawienia i jej treści oraz decyzji PPIS w T. z dnia 29 maja 2003 r. na okoliczność jej wydania, daty jej wydania, jej treści, motywów uzasadnienia i braku ograniczenia zakładu i magazynu celnego w zakresie składowania towarów. W odpowiedzi na skargę WLW wniósł o jej oddalenie argumentując jak w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów na okoliczność stwierdzenie, że Spółka przez cały czas postępowania bezskutecznie próbowała uzyskać od PPIS potwierdzenie zarejestrowania zakładu jako hurtowni spożywczej. Sąd postanowił oddalić ww. wniosek dowodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Przedmiot oceny Sądu stanowi decyzja WLW z dnia ... utrzymująca w mocy decyzję PLW z dnia ... mocą której organ ten, w związku ze stwierdzeniem faktu przechowywania produktów pochodzenia zwierzęcego (mięso i podroby wieprzowe, wołowe i drobiowe) bez wymaganego nadzoru weterynaryjnego, uznał część przechowywanych towarów za produkt uboczny pochodzenia zwierzęcego stanowiący materiał kategorii 2 i 3, zakazując jego umieszczanie na rynku jako środka spożywczego i nakazując usunięcie stosownie do wskazanych wytycznych. Skarżąca Spółka zakwestionowała natomiast legalność nałożonych na nią obowiązków i zakazów, podnosząc w głównej mierze, iż w dacie kontroli działała jako hurtownia spożywcza podlegająca nadzorowi Państwowej Inspekcji Sanitarnej, co wyłącza dopuszczalność wydania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, zarówno ta, jak i pozostała argumentacja strony nie zasługują jednak na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w sprawie zastosowanie miały zarówno przepisy prawa krajowego, jaki i prawa unijnego, które to wraz z wejściem w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, zostały częścią krajowego porządku prawnego. Od tego też momentu prawo unijne stosuje się w polskim systemie prawnym zgodnie z zasadami bezpośredniego skutku, pierwszeństwa i efektywności, przyjmując prowspólnotową wykładnię przepisów unijnych oraz kierując się celami wprowadzenia określonych norm, obostrzeń procedur, nakazów czy zakazów. Dokonując natomiast analizy mających w sprawie zastosowanie aktów prawnych (krajowych i unijnych) można stwierdzić, że bezpieczeństwo żywnościowe jest jednym z priorytetowych zagadnień polityki państwa. Istniejące uwarunkowania prawne, narzucają na producentów żywności oraz wszystkie pozostałe podmioty uczestniczące w łańcuchu żywnościowym obostrzenia, dzięki którym konsument może się czuć bezpiecznie na rynku produktów spożywczych. Mianowicie w preambule rozporządzenia nr 882/2004 podkreśla się, że żywność powinna być bezpieczna i zdrowa, że podmioty prowadzące przedsiębiorstwa żywnościowe na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w ramach działalności pozostającej pod ich kontrolą są odpowiedzialne (podkreślenie Sądu) za zapewnienie, aby żywność spełniała wymagania prawa żywnościowego, która jest właściwa dla ich działalności, że Państwa Członkowskie powinny egzekwować prawo żywnościowe oraz monitorować i sprawdzać, czy właściwe wymagania w tym zakresie są spełniane przez podmioty gospodarcze na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji, że instrumentem ku temu są kontrole urzędowe. W preambule rozporządzenia nr 882/2004 wskazuje się również, że z uwagi na okoliczność, iż naruszenia prawa żywnościowego mogą stanowić zagrożenia dla zdrowia ludzkiego, powinny one (te naruszenia) w całej Wspólnocie podlegać efektywnym, odstraszającymi i proporcjonalnym środkom na poziomie krajowym. Takie środki powinny obejmować działania administracyjne podjęte przez właściwe organy Państw Członkowskich, w których to Państwach powinny istnieć procedury do tego celu. Zaletą takich procedur jest to, iż może być podjęte szybkie działanie w celu przywrócenia sytuacji. Podmioty gospodarcze powinny mieć zaś prawo do odwołania się od decyzji podjętej przez właściwe organy w wyniku kontroli urzędowych oraz powinny być powiadomione o takim prawie. System kontroli zewnętrznej (niezależnej od producenta) sprawowanej przez organy kontroli żywności, a jednym z nich jest inspekcja weterynaryjna, stanowi główny trzon nadzoru nad jakością i bezpieczeństwem żywności. Jak zaś stanowi art. art. 54 ust. 2 lit. a i b rozporządzenia nr 882/2004 właściwy organ w sytuacji, gdy wykryje niezgodności, uprawniony jest m.in. do: a) nałożenia procedur sanitarnych lub podjęcia wszelkich innych działań uważanych za niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa żywności lub zgodności z prawem żywnościowym, b) ograniczenia lub zakazu wprowadzania do obrotu, przywozu lub wywozu żywności. W przedmiotowej sprawie PLW zastosował te właśnie środki zaradcze, tj. uznał część towaru objętego w dniu kontroli zabezpieczeniem za uboczny produkt pochodzenia zwierzęcego kategorii 2 i 3 i zakazał wprowadzania go do obrotu jako środka spożywczego oraz nakazał jego usunięcie zgodnie z treścią art. 13 i art. 14 rozporządzenia nr 1069/2004. W przekonaniu Sądu, wydanie tego rozstrzygnięcia poprzedziło prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, w następstwie którego dokonano prawidłowych ustaleń faktycznych znajdujących potwierdzenie w materiale dowodowym. Wydając na ich podstawie rozstrzygnięcie nie naruszono też przepisów prawa materialnego. Przechodząc do rozważań w zakresie dokonanej oceny, w pierwszej kolejności wskazać należy, że na podstawie zebranego materiału dowodowego organy prawidłowo stwierdziły, że chłodnie należące do Spółka w dniu kontroli nie były objęte nadzorem weterynaryjnym, a tym samym nie była ona (Spółka) uprawniona do prowadzenia działalności w zakresie składowania produktów pochodzenia zwierzęcego. Bezspornym bowiem jest, że posiadane przez Spółkę zatwierdzenie chłodni składowej zostało zawieszone na jej wniosek mocą decyzji PLW z dnia .... Bezsporna jest również kwestia posiadania w dniu kontroli w pomieszczeniach chłodni przedmiotowych produktów pochodzenia zwierzęcego. Ustalenia w tym zakresie są jednoznaczne, a tym samym dające wystarczającą podstawę do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia. Ponadto wbrew stanowisku Spółki prowadzona przez nią działalność w zakresie składowania mięsa i podrobów (w komorach chłodniczych K-1, K-2, K-3 i K-4) nie była również objęta urzędowym nadzorem organów inspekcji sanitarnej. Wynika to jednoznacznie z przeprowadzonych w toku postępowania dowodów (dowody z dokumentów PPIS w T. i dowód z przesłuchania świadków – pracowników tego organu). Wszelka działalność organu inspekcji sanitarnej odnośnie działalności Spółki związana była jedynie z procesem budowlanym prowadzonym przez Spółkę oraz prowadzonym przez nią składem i magazynem celnym. W żadnym okresie nadzór ten nie dotyczył działalności składowania (magazynowania) mięsa w komorach chłodniczych. Jak zaś stanowi art. 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 852/2004 podmioty prowadzące przedsiębiorstwa spożywcze współpracują z właściwymi organami zgodnie z innym, mającym zastosowanie, prawodawstwem wspólnotowym lub krajowym, w szczególności poprzez powiadamianie właściwego organu o każdym przedsiębiorstwie pod jego kontrolą, które uczestniczy w jakimkolwiek z etapów produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności w celu rejestracji każdego z takich przedsiębiorstw. Wobec powyższego słusznie uznały rozstrzygające w sprawie organy, że chłodnia składowa należąca do Spółki pozostawała poza nadzorem zarówno organów inspekcji sanitarnej, jak i inspekcji weterynaryjnej, a tym samym prowadzona przez nią (w rozumieniu art. 3 ust. 16 rozporządzenia nr 178/2002) produkcja prowadzona była nielegalnie. Bez znaczenie przy tym jest, że zabezpieczony towar przechowywany był w odpowiednich warunkach i nie był on niebezpiecznym środkiem spożywczym. Próba dowodzenia przez stronę tych kwestii nie ma bowiem żadnego wpływu na wynik sprawy. Istotne jest jedynie to, że Spółka składowała mięso i podroby nie mając do tego odpowiedniego uprawnienia, a nie stan tych produktów. Przepisy rozporządzenia nr 178/2002 wprost stanowią, że żywność (bez względu na jej stan) produkowana (składowana) w zakładzie bez nadzoru właściwych organów jest żywnością nie nadającą się do spożycia. Środek spożywczy, w zakresie, w jakim jest on nieakceptowalny do spożycia przez ludzi i w związku z tym nie nadaje się do tego celu, nie odpowiada wymogom dotyczącym bezpieczeństwa środków spożywczych wynikających z art. 14 ust. 5 rozporządzenia nr 178/2002 i w każdym razie może naruszać interes konsumentów, którego ochrona, jak wskazano w art. 5 tego rozporządzenia, stanowi cel zamierzony przez prawo żywnościowe. Istotną kwestią jest przy tym to, że kontrolowana Spółka prowadziła ujawnioną w dniu kontroli nielegalną działalność przez znaczny okres czasu, czego miała pełną świadomość. Wiedziała bowiem, że prowadzenie tego typu działalności wymaga od właściwego organu Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej udzielenia, w drodze decyzji zatwierdzenia, a w jej wypadku tylko jego odwieszenia. Już tylko ta okoliczność świadcząca o nielegalnej działalności skarżącej Spółki wskazywała na konieczność uniemożliwienia dalszej działalności zakładu poprzez zakaz wprowadzania do obrotu towaru przechowywanego w chłodniach składowych i usunięcie go we wskazany przez PLW sposób. Innymi słowy, strona skarżąca chcąc prowadzić działalność na rynku obrotu artykułami żywnościowymi, była zobowiązana poddać się regułom - zasadom i wymaganiom prawa żywnościowego oraz ścisłemu przestrzeganiu ustawowo ustanowionych warunków zdrowotnych żywności, jednak obowiązki te całkowicie zlekceważyła. Warto w tym miejscu przywołać stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zawarte w wyroku z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt IV SA/Po 321/06 (LEX nr 551971), które Sąd orzekający, mając na względzie charakter stwierdzonych naruszeń prawa przez kontrolowaną Spółkę, w pełni podziela: "Warunki sanitarne żywności, ze względu na charakter ewentualnego zagrożenia, przestrzegane muszą być rygorystycznie. Konsumenci nabywając określony produkt działają w zaufaniu, iż został on wytworzony we właściwych warunkach." W tych okolicznościach, mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy, wbrew twierdzeniu skarżącej Spółki należało uznać, że brak jest podstaw do podważania ustaleń co do okoliczności prowadzenia działalności w zakresie składowania mięsa i podrobów wieprzowych, wołowych i drobiowych bez nadzoru właściwych organów. W konsekwencji brak jest też podstaw do stwierdzenia, że prowadząc postępowanie organy naruszyły reguły postępowania odnośnie zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego dowodzącego tę kwestię. Nietrafne przy tym są również zarzuty skargi odnośnie klasyfikacji i sposobu wykorzystania przedmiotowego towaru. Jak wynika z akt sprawy strona miała zapewnioną możliwość dokonania samodzielnej jego klasyfikacji, z którego to uprawnienia jednak nie skorzystała. W tej sytuacji organ dokonał tego za stronę zgodnie z art. 9 i 10 rozporządzenia nr 1069/2009, kierując się przy tym jej interesem ekonomicznym oraz celem zwiększenia możliwości zastosowania towaru w niektórych celach paszowych. Mianowicie tylko te produkty, które nie posiadały nazwy asortymentu, określenia producenta, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości zostały sklasyfikowane jako materiał kategorii 2, co odpowiada ww. przepisom prawa i było działaniem korzystnym dla Spółki. Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 18 ust. 4 rozporządzenia nr 178/2002 poprzez niepodjęcie działań zmierzających do prawidłowego oznaczenia zabezpieczonej żywności. Po pierwsze dlatego, iż przepis ten skierowany jest do podmiotów działających na rynku spożywczym, a nie do organów nadzorujących, a po wtóre paradoksem jest, że Spółka działająca całkowicie nielegalnie na rynku żywnościowym i nie przestrzegająca zasad związanych z nadzorem weterynaryjnym, sama w sytuacji przerwania przez organy Państwowej Inspekcji Weterynaryjnej takiej nielegalnej działalności domaga od tych organów podejmowania czynności, których - pomimo obowiązku - sama nie wykonała. Nie mają dla sprawy natomiast znaczenia zarzuty dotyczące okoliczności posługiwania się przez kontrahentów Spółki przypisanym jej pierwotnie numerem identyfikacyjnym oraz te dotyczące kierunku transportu składowanych w chłodniach produktów. Kwestie te tylko ubocznie były podnoszone przez organy, nie miały jednak żadnego wpływu na treść zaskarżonej decyzji. Z podobnych względów Sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe pełnomocnika skarżącej Spółki zarówno te zgłoszone w skardze, jak i w toku rozprawy. Te zgłoszone w skardze były już przedmiotem oceny organów, zaś te wskazane w skardze nie miały wpływu na ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dla porządku należy jedynie wskazać, że prawidłowo sformułowany wniosek dowodowy powinien wskazywać fakty podlegające stwierdzeniu (tezę dowodową) oraz środek dowodowy mający służyć wskazaniu tych faktów. Wnioski dowodowe zawarte w skardze nie odpowiadają natomiast tym założeniom. Reasumując stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja nie narusza zarówno wskazanych w skardze przepisów prawa, jak i pozostałych mających zastosowanie w sprawie. W ocenie Sądu organy działały w granicach prawa, podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy ustosunkowując się do każdego dowodu i dokonując ich oceny we wzajemnym powiązaniu. Ocena ta pozostaje zaś w zgodzie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Dlatego i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, skargę oddalił.