II SA/Lu 1262/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Franciszek Frączkiewicz, Sędziowie asesor WSA Wiesława Achrymowicz, NSA Grażyna Pawlos-Janusz (spr.), Protokolant st. insp. Elżbieta Czarnecka, po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2004 r. sprawy ze skargi H. i W. K. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały , która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; II. zasądza od Rady Miejskiej na rzecz H. i W. K. 10 / dziesięć złotych/ kosztów postępowania. Rada Miejska uchwałą z dnia 6 czerwca 2002r. Nr 1457/L/2002 podjętą na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( tekst jednolity: Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591) oraz art. art. 24 ust. 3 i 25 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) nie uwzględniła zarzutu wniesionego przez W. i H. K. do projektu zmiany planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na obszarze miasta L. dotyczącego usytuowania na ich działce Nr 5/9 stacji trafo oraz zaprojektowania drogi dojazdowej do projektowanych działek budowlanych na nieruchomości 5/8. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że Rada Miejska w dniu 21 listopada 1996r. podjęła uchwałę Nr 413/XXXIX/96 w sprawie przystąpienia do zmiany planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących na terenie miasta L.. Obszernie wyjaśniono kolejność podejmowanych czynności mających na celu opracowanie projektu zmian planów zagospodarowania przestrzennego i podstawy prawnej podejmowanych działań. Wskazano, iż przy opracowaniu projektu zachowane zostały wszystkie wymogi związane z wymaganą prawem procedurą wprowadzania zmian w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutu H. i W. K. podniesiono, że usytuowanie energetycznej stacji transformatorowej na działce skarżących wynikało z racjonalnego i najbardziej optymalnego sposobu zaopatrzenia w energię elektryczną nowoprojektowanych działek, a zaprojektowana obsługa komunikacyjna wynikła z potrzeby zapewnienia każdej z działek przeznaczonych do zabudowy mieszkaniowej dostępu do drogi publicznej. Zmiany w planie miejscowym należą do zadań własnych gminy, a z art. 33 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania własności nieruchomości. Skargę do sądu administracyjnego wnieśli H. i W. K., domagając się uchylenia zaskarżonej uchwały. Zarzucili, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest w treści pozorne, bowiem w przeważającej części wylicza i opisuje czynności z zakresu procedury planistycznej z położeniem nacisku na ich prawidłowość. Podnieśli, że wbrew twierdzeniom uchwały przeznaczenie terenu, na którym położona jest ich nieruchomość ulega w projekcie zmianie w stosunku do przeznaczenia w obowiązującym dotychczas planie miejscowym, bowiem z zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej zmieniono je na zabudowę rezydencjalną. Sztywny sposób parcelacji ich działki uniemożliwi, po zmianie planu, prowadzenie inwestycji budowlanej. Ponadto zaprojektowana przez ich działkę droga została zaprojektowana na nieaktualnym od dawna podkładzie geodezyjnym, zaprojektowano ją nieracjonalnie bowiem powinna ona przebiegać po śladzie istniejącego już faktycznie dojazdu. Z zapisu projektu nie wynika także jaki charakter i parametry miałaby mieć ta droga w świetle przepisów ustawy o drogach publicznych. Zarzucili, że Rada Miejska nie odniosła się do ich propozycji zaprojektowania energetycznej stacji trafo na sąsiednim terenie przeznaczonym pod usługi, gdzie byłaby ona efektywniej i racjonalniej wykorzystywana. Zaprojektowanie tej stacji na ich działce koliduje ponadto z istniejącą tu aleją lipową stanowiącą prawem chroniony pomnik przyrody. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139) ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Kontrola Sądu w tym zakresie nie może więc dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał a zwłaszcza przestrzegania określonej ustawą procedury planistycznej. Taki zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika również z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U.Nr 74, poz. 368 z późn.zm.). Od rozwiązań planistycznych zawartych w projekcie planu wyłożonego do publicznego wglądu przysługują środki prawne, tj. protest i zarzut. Są to jednak zupełnie inne środki prawne różniące się podmiotowo i przedmiotowo. Inny jest także tryb ich rozpatrzenia. Zgodnie z art. 24 cyt. ustawy o planowaniu przestrzennym zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Uchwałę o odrzuceniu zarzutu wnoszący zarzut może zaskarżyć do sądu administracyjnego. Naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia jest wkroczenie w sferę prawna określonego podmiotu. Interes ten (uprawnienie), jak też jego charakter i zakres, wyznaczają konkretne przepisy prawa materialnego. Jest to pogląd powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądowym. Przez prawo wnoszenia zarzutów do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu miejscowego właściciel terenu (nieruchomości) otrzymuje możliwość przedstawienia żądań lub propozycji mających ochronę jego praw i interesów w fazie ustalania treści prawa miejscowego. Orzecznictwo przyjmuje, że chodzi w tym przypadku o właścicieli nieruchomości sąsiednich planowanych inwestycji, a nie o wszystkich właścicieli nieruchomości nie położonych w bezpośredniej bliskości inwestycji. Na podstawie art. 23 ust.1 cyt. ustawy protest może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Prawo wniesienia protestu nie jest więc ograniczone żadnym warunkiem. W rozpatrywanej sprawie skarżący mają niewątpliwy interes prawny w zgłoszeniu zarzutu. Zarzut ten nie został przez Radę Miejską uwzględniony. Uchwała o uwzględnieniu albo odrzuceniu zarzutu powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały, aczkolwiek obszerne, sprowadza się w istocie do wyjaśnienia procedury prawnej obowiązującej przy opracowywaniu projektu zmiany planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Nie odnosi się ono natomiast do istoty zarzutu, by zaprojektowana droga miała inny przebieg co służyłoby lepiej jej użytkownikom a nie stwarzałoby przeszkody w zabudowie działki skarżących. Należy przy tym zauważyć, iż projektując przedmiotową drogę przez środek działki skarżących nie wyjaśniono, jaki charakter miałaby ona w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych i czy spełniałaby ona parametry przewidziane w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430). Z rysunku planu zdaje się wynikać, iż projektowana droga nie ma połączenia z innymi drogami stanowiącymi układ komunikacyjny terenu a jedynie stanowi dojazd do nowoprojektowanych działek. O ile w istocie takie rozwiązanie przewidziano w projekcie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego to należy podkreślić, że władztwo planistyczne gminy nie obejmuje możliwości projektowania służebności dojazdu. Zaskarżona uchwała nie odnosi się również do zaproponowanego przez skarżących alternatywnego usytuowania stacji energetycznej trafo poza ich nieruchomością na terenie sąsiednim przeznaczonym pod usługi. Sformułowanie zaskarżonej uchwały, iż zaprojektowanie stacji trafo jest "optymalne" nie czyni zadość wymogowi należytego uzasadnienia stanowiska Rady w tym zakresie. Zauważyć przy tym należy, że w żaden sposób nie odniesiono się w zaskarżonej uchwale do okoliczności konieczności wycięcia alei lipowej objętej ochroną konserwatora przyrody dla zlokalizowania stacji trafo w miejscu określonym w projekcie zmiany planu. Uzasadnienie uchwały powinno być realne i adekwatne a nie tylko pozorne. Zaskarżona uchwała nie odpowiada kryteriom dobrego uzasadnienia nie zawierając umotywowanej oceny stanu faktycznego w świetle rozwiązań alternatywnych, przez co należy uznać, że została podjęta z naruszeniem przepisów o planowaniu przestrzennym. Z powyższych względów Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 w zw. z art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) . Orzeczenie o kosztach oparte zostało o przepis art. 200 tejże ustawy.