II SA/Lu 1304/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Asesor WSA Wojciech Kręcisz (spr.), Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant asystent sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. i A. P. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę Wojewoda decyzją z dnia [...] września 2003 r. wydaną na podstawie przepisów art. 28, 80 ust. 1 pkt. 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późniejszymi zmianami i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071) po rozpatrzeniu odwołania A. i A.P. od decyzji Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany oraz projekt zagospodarowania terenu – aneks i udzielającej A. i H.D. pozwolenia na budowę budynku przedszkola niepublicznego dla dzieci starszych wraz z wykonaniem instalacji wewnętrznych: wod.-kan., c.o., gazowej i elektrycznej, przyłączy: wodociągowego, kanalizacji sanitarnej, energetycznego, przebudowy przyłącza gazowego oraz realizację układu komunikacyjnego na działkach nr ewid. [...] i [...], położonych przy ul. K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego decyzją Prezydenta Miasta zatwierdzono projekt budowlany oraz projekt zagospodarowania terenu – aneks i udzielając A. i H. D. pozwolenia na budowę budynku przedszkola niepublicznego dla dzieci starszych wraz z wykonaniem instalacji wewnętrznych: wod.-kan., c.o., gazowej i elektrycznej, przyłączy: wodociągowego, kanalizacji sanitarnej, energetycznego, przebudowy przyłącza gazowego oraz realizację układu komunikacyjnego na działkach nr ewid. [...] i [...], położonych przy ul. K. Od decyzji tej wnieśli odwołanie A. i A. P. właściciele działki sąsiedniej oznaczonej nr ewid. [...] zarzucając zaskarżonej decyzji, iż wydana została ona z naruszeniem przepisów art. 7, 10, 77, 81 i 138 § 3 kpa, a ponadto z naruszeniem przepisu art. 29 ustawy Prawo wodne oraz z naruszeniem przepisów ustawy Prawo budowlane. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, według odwołujących się, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, przed wydanie decyzji nie zebrano kompletnego materiału dowodowego w sprawie, zwłaszcza zaś nie wyjaśniono okoliczności wskazanych w decyzji Wojewody z dnia [...] maja 2003 r. nr [...], na podstawie, której uchylono pierwotnie udzielone inwestorom pozwolenie na budowę kierując sprawę do ponownego rozpoznania. Jak podniesiono, odwołujący wskazywali, iż zarzuty formułowane na etapie pierwotnie toczącego się postępowania zachowują swoją aktualność. Ponadto, według odwołujących się inwestorzy w latach ubiegłych podwyższyli poziom swojej działki o około 20-70 cm, powodując tym samym zmianę naturalnego spływu wód opadowych i skierowanie ich na sąsiednie działki o nr ewid. [...] i [...], co zdaniem odwołujących się rodzi uzasadniona obawę podtapiania ich działek i znajdujących się na nich budynków. Ponadto, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odwołujący się formułowali zarzut uniemożliwienia im ustosunkowania się do przeprowadzonych w toku postępowania przed organem I instancji badań podłoża gruntowego, jak również zarzut tendencyjności i jednostronności prowadzonego postępowania i gromadzonych w nim dowodów, zwłaszcza zaś badań geotechnicznych gruntu przeprowadzonych na zlecenie inwestorów, o czym zdaniem odwołujących się świadczy między innymi nieuwzględnienie stanowiska Miejskiego Inspektoratu Ochrony Środowiska zawartego w piśmie z 9 maja 2003 r. nr [...]. Niezależnie od tego, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odwołujący się A. i A.P., podnosili także, iż utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji uniemożliwi im właściwe zagospodarowanie działki nr ewid. [...]. Podkreślali, iż brak opracowania planu szczegółowego dla terenu objętego inwestycją, określającego zasady zbliżenia obiektów do granicy działki, nakazywał zachowanie przewidzianej przepisami prawa budowlanego odległości 3 lub 4 m. Rozpatrując odwołanie skarżących organ II instancji stwierdził, iż decyzja Prezydenta Miasta prawa nie narusza. Podniesiono, bowiem, iż jak stanowi przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także z innymi przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Jak podniesiono, zgodnie z przepisem art. 35 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane sprawdzeniu podlega również kompletność projektu budowlanego orz posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, a także wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż przeprowadzona kontrola odwoławcza nakazuje stwierdzić, iż projekt budowlany, stanowiący integralna część zaskarżonej decyzji om pozwoleniu na budowę, spełnia wymagania zawarte w decyzji Prezydenta Miasta z [...] lipca 2002 r., znak [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji projektowanej inwestycji, która jest ponadto zgodna z Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Zespołu Miejskiego zatwierdzonego Uchwałą Miejskiej Rady Narodowej z dnia [...] grudnia 1986 r. Nr [...] z późniejszymi zmianami. Zgodność tę potwierdza również, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję lokalizacyjną. Działka inwestorów znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem VIII B39Au przeznaczonym pod usługi podstawowe i ponadpodstawowe. Jak wskazano również, projekt budowlany spełnia warunek dotyczący wysokości zabudowy, określony w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż wniosek inwestorów czynił zadość warunkom określonym w przepisie art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, wpłynął w terminie ważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, inwestorzy stosownie do przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wylegitymowali się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany stanowiący załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę, stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, a zatwierdzona dokumentacja projektowa posiada uzgodnienia z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz do spraw sanitarnohigienicznych, a ponadto, iż Zespół Uzgodnienia Dokumentacji Projektowej Miasta uzgodnił lokalizację budynku przedszkola wraz z przyłączami na działce nr ewid. [...] przy ul. K. Ponadto, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż z chwilą wpływu wniosku inwestorów o udzielenie pozwolenia na budowę, pismem z dnia 18 listopada 2002 r. nr AAB.Ii.MS.7353/1011-1/02 organ administracji zawiadomił właścicieli działek sąsiednich, w tym A. i A. P. zawiadamiając ich o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie budowy przedszkola na działce nr [...] przy ul. K. umożliwiając w ten sposób wszystkich stronom postępowania zapoznanie się z projektem budowlanym i dokumentami zawartymi w aktach sprawy. Ponadto wskazano, iż w związku z tym, ze zaskarżona decyzja wydana została w wyniku skierowania sprawy do ponownego rozpoznania, mają w niej zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, którego przepis § 12 ust. 6 dopuszcza sytuowanie budynku, z zastrzeżeniem § 270 ust. 2 bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu zostanie zachowana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. Podniesiono, iż projektowany budynek przedszkola spełnia te wymogi. Ponadto wskazano, iż w projekcie zagospodarowania działki – aneks uwzględniono hipotetyczną zabudowę działki nr ewid. [...], która to działka jednak, jak wynika z treści pisma Wydziału Strategii i Rozwoju U.M. z dnia 18 lutego 2003 r. nr SIR.LPU.7328/15/2003, pełni funkcję kanału odprowadzającego wody deszczowe i nie powinna być zagospodarowywana w żaden inny sposób. Podniesiono również, iż w dokumentacji geotechnicznej podłoża gruntowego w rejonie działek nr [...], [...] i [...], stwierdzono brak możliwości zalewania działek nr [...] i [...] z terenu działki nr [...], jak również, ze teren tej działki jest płaski lub pochylony w kierunku południowo – wschodnim, tj. w kierunku przeciwnym do działek nr [...] i [...]. Wskazano także, iż załączona dokumentacja geotechniczna z analizą ukształtowania terenu nie potwierdza zmiany ukształtowania terenu działki nr [...], co jest potwierdzone również aktualną mapą do celów projektowych. Wskazano również, iż projektowana inwestycja nie będzie oddziaływała na uzasadnione interesy działek sąsiednich. Od tej decyzji A. i A.P. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucali wydanie jej z naruszeniem przepisów prawa materialnego, zwłaszcza zaś przepisu art. 29 ustawy prawo wodne, jak również przepisów ustawy Prawo budowlane, zwłaszcza zaś art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "b" i pkt 6, a także naruszenie przepisów postępowania, tj. przepisów art. 7, 10, 77, 81 i 138 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. Szeroko uzasadniając formułowane w skardze zarzuty, skarżący podnosili również, iż zaskarżona decyzja Wojewody, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta nie uwzględniają w ogól istotnych dowodów w sprawie, zwłaszcza zaś stanowiska Miejskiego Inspektoratu Ochrony Środowiska z dnia 9 maja 2003 r., które zdaniem skarżących potwierdza zasadność istnienia realnej groźby naruszenia ich słusznych praw. Ponadto formułowali oni zarzut, iż projektowana inwestycja i jej realizacja niekorzystnie będzie oddziaływać na należące do nich działki nr ewid. [...] i [...], a to w związku z realnie istniejącym zagrożeniem zmiany stosunków wodnych i w związku z tym zalewaniem ich działek wodami opadowymi z działki sąsiedniej, co z kolei prowadzi, zdaniem skarżących do tego, iż projektowana inwestycja nie gwarantuje minimum bezpieczeństwa przeciwpowodziowego. Niezależnie od tego skarżący wywodzili, iż dowody zebrane i przeprowadzone w sprawie, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu i instancji, są jednostronne i tendencyjne, co zwłaszcza ich zdaniem dotyczy opinii geotechnicznej, z którą jak wywodzili, nie mieli możliwości zapoznania się. W związku z tym, skarżący A. i A. P. podnosili również zarzut, iż zaskarżona decyzja narusza także przepis art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. "b" i pkt 6 ustawy z dnia 6 lipca 1994 r. Prawo budowlane, albowiem prowadzi w rezultacie do naruszenia ich słusznych praw. Zdaniem skarżących, jak należy sądzić z treści uzasadnienia skargi, naruszenie ich słusznych praw odnosi się zwłaszcza do kwestii związanych z należącą do nich działka nr ewid. [...], w stosunku, do której wydana została w dniu 30 września 2003 r. przez Prezydenta Miasta decyzja ustalająca warunki zabudowy budynku handlowego, a to w kontekście zmiany stosunków wodnych w związku z realizacja inwestycji na działce sąsiedniej, tj. na działce nr [...] należącej do A. i H. D. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i ponownie ją przywołując, wnosił o oddalenie skargi, jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. W przekonaniu Sądu, kontrola zaskarżonej decyzji zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie daje podstaw ku temu, iżby zasadnie można było uczynić zadość żądaniu skarżących A. i A.P. i uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta . W tym kontekście podkreślić należy, iż sąd administracyjny kontroluje zaskarżone akty tylko w zakresie ich zgodności z prawem – zasada legalności – co w naturalny sposób, gdy zważyć na treść przepisu art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. determinuje zakres kognicji sądu w rozpoznawanej sprawie. Tym samym nie sposób, czyniąc zadość oczekiwaniom i żądaniom skarżących zawartym w skardze, zwłaszcza zaś w jej uzasadnieniu dokonywać kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w zakresie, w jakim sąd administracyjny nie jest do niej uprawniony. Nie zwalnia to oczywiście Sądu w zakresie kontroli zaskarżonego aktu z realizacji dyspozycji przepisu art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym względzie, odwołując się do treści przepisu art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podnieść należy, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przywołany przepis ma podstawowe znaczenie dla określenia zakresu kognicji Sądu. W jego świetle, prawem a także obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji niezależnie od tego, czy dany konkretny zarzut został w skardze sformułowany. Oznacza to, iż Sąd nie jest związany i skrępowany sposobem sformułowania skargi, przywołanymi w niej argumentami, podnoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jest natomiast związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Tym samym granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczane przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjno prawnego, który został objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia – skarga ma, więc wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności, a właściwych czynników determinujących – w płaszczyźnie prawnej – zakres kognicji Sądu upatrywać należy w przesłance zaskarżania aktów i czynności (bezczynności) organów administracyjnych; jest nią kryterium zgodności z prawem spełniające w tej płaszczyźnie funkcje granic, w jakich następuje rozpoznanie skargi (T. Woś, Postępowanie sądowo administracyjne, Warszawa 1996, s.195). W świetle powyższego orzekając w granicach sprawy i odnosząc się do wszystkich zarzutów skarżących, Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta czynią zadość obowiązującym wymaganiom prawnym i nie sposób zasadnie bronić tezy, iżby można było skutecznie zarzucić wydającym je organom, iż procedowały one naruszając obowiązujące przepisy postępowania, czy też z naruszeniem przepisów prawa materialnego. W tym względzie, gdy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, brak jest podstaw, iżby zasadnie można było kwestionować prawidłowość decyzji wydanych w toczącym się postępowaniu administracyjnym przez organ I, jak i II instancji. Konfrontując treść zarzutów formułowanych w skardze do Sądu przez A. i A. P. wobec zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta zatwierdzającej projekt budowlany oraz projekt zagospodarowania terenu – aneks i udzielającej A. i H. D. pozwolenia na budowę budynku przedszkola niepublicznego dla dzieci starszych wraz z wykonaniem instalacji wewnętrznych: wod.-kan., c.o., gazowej i elektrycznej, przyłączy: wodociągowego, kanalizacji sanitarnej, energetycznego, przebudowy przyłącza gazowego oraz realizację układu komunikacyjnego na działkach nr ewid. [...] i [...], położonych przy ul. K., w przekonaniu Sądu, brak jest jakichkolwiek podstaw, iżby zasadnie można było je kwestionować. Wszak przecież, jak wynika z lektury akt sprawy - a znamienne i istotne jest to, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały w rezultacie uchylenia pierwotnie wydanej w postępowaniu pierwszo instancyjnym decyzji, a więc po ponownym rozpatrzeniu sprawy, tak przez organ I instancji, jak i przez organ odwoławczy - inwestorzy A. i H. D. Ż. uczynili zadość obowiązującym przepisom ustawy prawo budowlane występując z wnioskiem o pozwolenie na budowę ( przepisy art. 32 ust. 4 i art. 33 ust. 2 ustawy prawo budowlane). Wniosek ten, w toku toczącego się postępowania administracyjnego został pozytywnie zweryfikowany, co skutkowało wydaniem decyzji pozytywnej, a to, dlatego, że inwestorzy uczynili zadość wszelkim warunkom określonym przepisami obowiązującego prawa. W tym kontekście, podkreślenia wymaga też okoliczność w postaci tego, że organ administracji wydający decyzję o pozwoleniu na budowę w I instancji, jak również organ II instancji rozpatrujący odwołanie właścicieli sąsiednich działek, odniosły się do istotnej z punktu widzenia sprawy, kwestii dotyczącej sprawdzenia zgodności planu zagospodarowania działki z planem zagospodarowania przestrzennego, jednakże nie po to oczywiście, iżby kwestionować ocenę wyrażoną w decyzji o warunkach zabudowy – co w kontekście podejmowanych samodzielnych ustaleń w sprawie zgodności inwestycji z obowiązującym planem miejscowym stanowiłoby naruszenie prawa - lecz po to, aby sprawdzić czy ewentualnie plan ten nie uległ zmianie i w związku z tym decyzja ta nie wygasła (por. wyrok NSA z 18 listopada 2003 r. sygn. akt II SA/Łu 2134/00). W przekonaniu Sądu, jak wynika z osnowy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, kwestie te zostały rozstrzygnięte w sposób pozytywny, świadczący o tym, iż spełnione zostały wszelkie określone prawem warunki do wydania rozstrzygnięcia uwzględniającego wniosek inwestorów ubiegających się o zatwierdzenie projektu i uzyskanie pozwolenia na budowę, tym bardziej przecież, że organy administracji niezależnie od wyżej wskazanego zakresu sprawdzenia, objęły nim również materie szczegółowo wyliczone w przepisie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Podkreślenia, więc wymaga, w tym względzie to, iż inwestorzy czyniąc zadość przepisom obowiązującego prawa i ubiegając się o zatwierdzenie projektu budowlanego i uzyskanie pozwolenia na budowę, zasadnie uzyskali satysfakcjonujące ich rozstrzygnięcie. Wydając je organ I instancji, jak również utrzymujący je w mocy organ II instancji procedowały w tym względzie w sposób prawidłowy czyniąc zadość warunkom określonym przepisami ustawy prawo budowlane. W tej mierze, uzasadniając prezentowane stanowisko, zasadnie odwołać się należy do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle, którego nawet gdyby odwołać się do sytuacji skrajnych rodzajowo i procesowo zupełnie odmiennych, które w sprawie niniejszej nie występują, a odnoszących się do kwestii decyzji o warunkach zabudowy (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2002 r. w sprawie sygn. akt II SA/Gd 126/00, czy też w sprawie, sygn. akt II SA/Gd 2105/97), podkreślić należy, iż fakt legitymowania się przez inwestora na etapie ubiegania się o uzyskanie pozwolenia na budowę, stosownymi przewidzianymi przez przepisy obowiązującego prawa dokumentami determinującymi pozytywne rozstrzygnięcie w przedmiocie jego wniosku, obligował organ I instancji i organ odwoławczy do uczynienia zadość jego żądaniu formułowanemu w podaniu – w analizowanym zakresie, w warunkach przedmiotowej sprawy, istota kompetencji organu administracji sprowadzała się, więc do podjęcia działania uwzględniającego żądanie wnioskodawcy (w tym względzie podkreślić też należy, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania tereniu, jakkolwiek skarżący podejmowali próby jej wzruszenia i zakwestionowania, została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2002 r. nr [...], stając się decyzją ostateczną – w rezultacie skutkuje to przyjęciem, iż cel decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu został zrealizowany, co wyraziło się w uznaniu, iż planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W kontekście wyżej przywołanej linii orzecznictwa NSA, zasadnie należy, więc przyjąć, iż fakt legitymowania się przez inwestorów tego rodzaju decyzją, w połączeniu ze spełnieniem przez nich pozostałych obligatoryjnych warunków określonych przepisami ustawy Prawo budowlane, obligował właściwe organy administracji do uczynienia zadość ponownemu żądaniu inwestorów, z którym wystąpili oni w ponownie toczącym się w sprawie postępowaniu. Ponadto, wbrew wywodom zawartym w skardze, w kontekście treści decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy, wydanego na jej podstawie pozwolenia na budowę, brak jest też jakichkolwiek podstaw, iżby zasadnie kwestionować brak zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami techniczno budowlanymi. W tym względzie, bowiem, Sąd podziela zasadność i trafność argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, uznając przy tym zbędność jej ponownego przywoływania i przytaczania. W tym też kontekście, gdy odnieść się do pozostałych zarzutów formułowanych w skardze, a odnoszących się do kwestii uciążliwości dla otoczenia – uciążliwości właścicieli działek sąsiednich – działalności prowadzonej przez inwestorów, skonstatować należy, iż ta właśnie kwestia ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia interesów skarżących. W przekonaniu Sądu wyraźnie i jednoznacznie akcentowana była ona, bowiem w uzasadnieniu skargi. W tej mierze podnieść należy, iż w kontekście tychże zarzutów, sam fakt powstania uciążliwości związanych z inwestycją nie może prowadzić do wniosku, iż wydanie pozwolenia na budowę stanowi w takiej sytuacji naruszenie prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lipca 1999 r. w sprawie sygn. akt IV SA 1492/98). Brak też jest podstaw, iżby zasadnie bronić tezy prezentowanej przez skarżących, iż realizacja inwestycji na działce nr ewid. [...] uniemożliwi im realizowanie ich słusznych interesów wyrażających się w realizowaniu zamierzenia inwestycyjnego w postaci budowy pawilonu handlowego na działce [...], w stosunku, do której legitymują się oni decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W przekonaniu Sądu, fakt legitymowania się przez właścicieli działek nr ewid. [...] i [...] decyzjami ustalającymi warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiąc potwierdzenie zgodności planowanych inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przeczy wyraźnie tezie artykułowanej przez skarżących. Ustalona zgodność, oznacza, bowiem, iż obydwie inwestycje zasadniczo mogą być realizowane - kwestie szczegółowe należą w tym względzie oczywiście do właściwych organów nadzoru budowlanego rozstrzygających w tej kwestii na etapie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę – nie stanowiąc żadnej konkurencji dla siebie, w sensie wyrażającym się w tym, iż jedna miałaby wykluczać drugą, a to, dlatego, ze przecież obydwie czynią zadość obowiązującemu miejscowemu planowi zagospodarowania przestrzennego. Zasadność tego stanowiska, potwierdza nie dość, że treść decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania tereniu dla działki nr ewid. [...], to również złożony przez inwestorów A. i H.D. projekt zagospodarowania terenu – aneks, stanowiący załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę. Wskazana w nim hipotetyczna i teoretyczna zabudowa działki nr ewid. [...], jako zasadniczo możliwa przeczy, więc tezie prezentowanej przez skarżących. W tym kontekście, podnieść też należy, iż również kwestionowana przez skarżących dokumentacja geotechniczna, zasadniczo nie wyklucza również teoretycznego rozważenia możliwości zabudowania tejże działki. W tym względzie podnieść należy oczywiście, iż kwestią przyszłą, znajdującą się poza zakresem kognicji Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie, jest ocena skuteczności realizacji zamierzonej inwestycji w postaci pawilonu handlowego na działce ewid. [...], co wynika nie dość, że ze szczegółowych warunków decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania tereniu – jak wynika z jej treści nakłada ona na inwestorów określone obowiązki wynikające z ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, zwłaszcza zaś wymóg uzyskania pozwolenia wodnoprawnego (por. pkt 2, 2.4 decyzji, jak również jej uzasadnienie) - to również z anonsowanych stanowisk właściwych organów administracji, co do zmiany przeznaczenia działki nr [...] w przyszłym planie zagospodarowania przestrzennego, poprzez wyłącznie jej z możliwości zabudowy, a to w związku z naturalną pełnioną przez nią funkcję, jako naturalnego cieku wodnego. Jak wynika ze stanowiska zawartego w piśmie Wydziału Strategii i Rozwoju Urzędu Miasta z 18 lutego 2003 r. nr SIR.LPU.7328/15/2003 opracowywany aktualnie projekt zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tego rejonu miasta, kwalifikuje przedmiotową działkę pod funkcję ciągu infrastruktury technicznej. W przekonaniu Sądu, brak też jest jakichkolwiek podstaw, iżby za zasadny można było uznać formułowany przez skarżących zarzut, a mianowicie, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisu art. 29 ustawy Prawo wodne. Wbrew wywodom skarżących, ich stanowisko nie znajduje żadnego uzasadnienia w treści pisma Miejskiego Inspektoratu Ochrony Środowiska z 9 maja 2003 r. nr OŚ.IV.6218/W/3/2003. Wszak wynika z niego, iż podanie skarżących w przedmiotowej kwestii zostało przekazane na podstawie przepisu art. 65 § 1 kpa według właściwości organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, co prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż adresat wniosku skarżących A. i A.P. w przedmiocie podtapiania ich nieruchomości przez inwestorów realizujących zamierzenie inwestycyjne na sąsiedniej działce, tj. Miejski Inspektorat Ochrony Środowiska uznał po wstępnej kontroli merytorycznej podania, iż wskazany w nim przedmiot żądania nie należy do jego kompetencji określonych między innymi przepisami ustawy Prawo wodne. Stąd też, brak jest jakichkolwiek podstaw, iżby zasadnie można było odwoływać się do stanowiska wyrażonego w przywołanym piśmie na uzasadnienie argumentu naruszenia przepisu art. 29 ustawy Prawo wodne. Tym bardziej, gdy zważyć również na to, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały w rezultacie ponownego rozpoznawania sprawy; że doszło do tego w związku z potrzebą odniesienia się i uwzględnienia w toczącym się postępowaniu administracyjnym ewentualnych kwestii dotyczących wpływu zamierzonej inwestycji na ewentualną zmianę stosunków wodnych. Lektura akt sprawy, w przekonaniu Sadu, upewnia, iż organ I instancji, jak również organ odwoławczy problematykę tę uwzględniły w wydawanych przez siebie decyzjach w sposób rzetelny i prawidłowy, uwzględniając w tej mierze zebrany materiał dowodowy, który w przekonaniu Sądu, czyni zadość dyspozycji przepisów rozdziału 4 kpa określającego katalog środków dowodowych. Zadość tym warunkom czyni również oczywiście dowód w postaci dokumentacji geotechnicznej. W jego świetle, brak jest podstaw, iżby zamierzenie inwestycyjne realizowane przez A. i H. D. na działce nr ewid. [...] mogło skutkować niepożądaną zmianą stosunków wodnych, wręcz ich naruszeniem. Przeprowadzone w tym względzie szczegółowe badania, ich opis oraz analiza nie potwierdziły tego, iżby inwestorzy prowadzili prace ziemne naruszające istniejące stosunki wodne, a ich naruszenie i zmianę, jak wskazano w dokumentacji geotechnicznej, łączyć należy z pracami ziemnymi wykonanymi na działkach sąsiednich nr ewid. [...] i [...]. W przekonaniu Sądu, poza sporem jest, iż przywołany dowód z dokumentacji geotechnicznej, zważywszy na jego charakter i treść, nosi wszelkie cechy dowodu przeprowadzane w sprawie, dla wyjaśnienia, której wymagane są wiadomości specjalne, co potwierdza chociażby okoliczność sporządzenia jej przez osobę posiadającą wymagane w tym względzie kwalifikacje i uprawnienia. Konfrontując zebrany w sprawie materiał dowodowy z zarzutami formułowanymi przez skarżących, zwraca uwagę to, iż A. i A. P. nie przeciwstawiają im żadnych konkretnych argumentów, czy też zarzutów ograniczając się jedynie do podważania jego obiektywności, co następuje poprzez formułowanie tezy, iż postępowanie dowodowe było jednostronne i tendencyjne. W przekonaniu Sądu, tego rodzaju stanowisko i jego uzasadnienie, nie daje jednak żadnych podstaw ku temu, iżby zasadnie można było zakwestionować w oparciu o tego rodzaju twierdzenia, materiał dowodowy, gromadzonego na podstawie środków dowodowych dopuszczonych przez obowiązujący kodeks postępowania administracyjnego i poddany następnie ocenie czyniącej zadość zasadom określonym w przepisach art. 7, 77 i 80 kpa. Według Sądu organy administracji procedujące w sprawie sprostały wymogom wskazanym tymi przepisami, o czym przekonuje lektura wydanych w przedmiotowej sprawie decyzji, co prowadzi również do wniosku, iż czynią one zadość warunkom określonym w przepisach art. 104 i 107 kpa, w zakresie odnoszącym się do obligatoryjnych elementów decyzji, zwłaszcza zaś wskazania jej podstawy prawnej, rozstrzygnięcia, adresata, uzasadnienia faktycznego oraz uzasadnienia prawnego. Stąd też, konfrontując wyżej wskazane okoliczności towarzyszące procedowaniu organów administracji w niniejszej sprawie, a przekonujące o tym, iż sprostały one obowiązujących w tym względzie standardom określonym przepisami kpa, nie sposób uznać zarzutów skarżących za przekonujące i trafne. Sąd nie podziela również formułowanego w skardze zarzutu ograniczenia, czy też wręcz pozbawienia skarżących prawa do udziału w toczącym się postępowaniu. Jak wynika z lektury akt sprawy skarżący, zgodnie z przepisami obowiązującego prawa pismem z dnia 18 listopada 2002 r. zawiadomieni zostali o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz wydania pozwolenia na budowę budynku przedszkola niepublicznego na działce nr [...] przy ul. K . Poza sporem jest też, iż w postępowaniu tym aktywnie uczestniczyli, o czym przekonuje również lektura obszernych akt sprawy. Brak jest, więc podstaw, iżby czynić organom administracji zarzut, iż procedowały one z naruszeniem przepisów postępowania ograniczając prawa stron do udziału w toczącym się postępowaniu. Według Sądu, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji brak jest podstaw, iżby można było zasadnie je kwestionować. Przeprowadzona kontrola nie uzasadnia, bowiem stanowiska, aby naruszały one przepisy obowiązującego prawa. W tym względzie, Sąd nie dopatrzył się, żadnych podstaw, które w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, miałyby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.