II SA/Lu 1376/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz /spr./, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Referent Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w dniu 24 września 2004 r. sprawy ze skargi A.M. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie sprzedaży nieruchomości - oddala skargę Uchwałą z dnia [...] r. Nr [...] Rada Miasta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "a" ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm./ art. 28 ust. 1, art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.) wyraziła zgodę na sprzedaż w drodze przetargu nieograniczonego niezabudowanej nieruchomości, w skład której wchodzą działki nr [...] o pow. 0,7870 ha i nr [...] o pow. 0,0215 ha, położonej w D. przy ul. [...], z przeznaczeniem pod usługi publiczne z zakresu nauki, oświaty, administracji lub usługi komercyjne z dopuszczeniem obiektów produkcyjnych oraz handlu z obiektami o powierzchni powyżej 1000 m2. Na uchwałę tę A.M. wniósł skargę do sądu administracyjnego domagając się jej unieważnienia. W uzasadnieniu zarzucił Radzie Miasta naruszenie art. 5a ust. 1 i art. 7 ust. 1 pkt 19 ustawy o samorządzie terytorialnym, które zobowiązują organy samorządu terytorialnego do konsultacji ważnych dla gminy spraw z mieszkańcami gminy oraz do współpracy z organizacjami pozarządowymi. Z kolei art. 61 ustawy o działalności gospodarczej nakłada na jednostki samorządu terytorialnego obowiązek współdziałania z samorządem gospodarczym, organizacjami pracodawców lub przedsiębiorców w celu wspierania rozwoju przedsiębiorczości. W ocenie skarżącego [...] Stowarzyszenie Gospodarcze jest podmiotem, o którym mowa w art. 61 ustawy o działalności gospodarczej, a ponadto skupia i reprezentuje mieszkańców Miasta. W związku z powyższym w jego ocenie Rada Gminy przed podjęciem zaskarżonej uchwały miała obowiązek skonsultować się z nim. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 89 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym, zgodnie z którym ważność rozstrzygnięcia organu gminy uzależniona jest od zaopiniowania go przez inny organ państwa, jeżeli wymaga tego przepis prawa. W przekonaniu skarżącego takim przepisem jest art. 4 ust. 1 pkt 17 ustawy o samorządzie powiatu, który zalicza do zadań własnych powiatu walkę z bezrobociem oraz aktywizowanie lokalnego rynku pracy. Z tego względu Rada Gminy miała obowiązek skonsultować się z organami Powiatu R. przed podjęciem zaskarżonej uchwały, która – w ocenie skarżącego – dopuszcza wybudowanie supermarketu i w konsekwencji może doprowadzić do niekorzystnych zmian na rynku pracy. Skarżący zarzucił ponadto organowi administracyjnemu naruszenie przepisów postępowania. W jego ocenie uchwała Rady Miasta z dnia [...] r., Nr [...], uznająca swoją uchwałę z dnia [...] r. za zgodną z prawem, nie spełnia wymagań formalnych, gdyż nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego, jak również prawidłowego pouczenia o terminie i sposobie odwołania się od uchwały z dnia [...] r., której zasadność skarżący kwestionuje. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniosła, że zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "a" ustawy o samorządzie gminnym i dotyczy spraw majątkowych przekraczających zakres zwykłego zarządu, tj. zbycia nieruchomości gruntowych gminy. W świetle powołanej ustawy dokonać tej czynności może burmistrz, po uprzednim wyrażeniu zgody przez radę gminy. Obowiązujące przepisy prawa nie wymagają, aby zgoda rady gminy w tym zakresie wyrażona w formie uchwały dla swej ważności musiała być poprzedzona jakimikolwiek innymi czynnościami prawnymi (konsultacjami, opiniami czy uzgodnieniami). Rada Miasta wyjaśniła ponadto, że uchwałę w przedmiocie wniosku o usunięcie naruszenia prawa szczegółowo uzasadniła ustnie na sesji, na którą skarżący był zaproszony. Uchwała ta została skutecznie doręczona zainteresowanemu z pouczeniem o możliwości i zasadach jej zaskarżenia. Rada Miasta zakwestionowała uprawnienia skarżącego do złożenia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który wymaga naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę. W ocenie Rady Miasta zaskarżona uchwała wyrażająca zgodę na sprzedaż nieruchomości w drodze przetargowej na cele w niej określone nie naruszyła interesu skarżącego, zarówno jako mieszkańca, jak też członka [...] Stowarzyszenia Gospodarczego. Zaskarżona uchwała nie narusza również art. 25a ustawy o samorządzie gminnym, gdyż nie dotyczy interesu prawnego żadnego z głosujących, poza tym została podjęta 13 głosami, bez głosów przeciwnych i wstrzymujących się. Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonego aktu w zakresie jego zgodności z prawem. Zaskarżona uchwała prawa nie narusza. W świetle art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "a" ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) rada gminy (rada miejska) jest organem właściwym do podejmowania uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących określenia zasad nabycia, zbycia i obciążenia nieruchomości gruntowych oraz ich wydzierżawienia lub najmu na okres dłuższy niż 3 lata, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Do czasu określenia zasad czynności te może wykonywać wójt (burmistrz), jednak wyłącznie po uprzednim uzyskaniu zgody rady gminy. Przedmiotem zaskarżonej uchwały było wyrażenie zgody na sprzedaż przez Burmistrza Miasta, w drodze przetargu nieograniczonego nieruchomości położonej w D. z przeznaczeniem pod usługi publiczne z zakresu nauki, oświaty, administracji lub usługi komercyjne z dopuszczeniem obiektów produkcyjnych oraz handlu z obiektami o powierzchni powyżej 1000 m2. Sąd dokonując kontroli tej uchwały w zakresie jej zgodności z prawem oceniał prawidłowość jej wydania pod względem proceduralnym, jak i merytorycznym. Analizując akta sprawy Sąd stwierdził, że uchwala została podjęta przez kompetentny organ, a w toku postępowania nad jej przyjęciem nie zostały naruszone przepisy prawa, które uzasadniałyby wykluczenie jej z obrotu prawnego. Z uwagi na to, że ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym nie przewiduje innych warunków podjęcia przez radę gminy (radę miejską) uchwały w tym przedmiocie, należało zaskarżoną uchwałę uznać za zgodną z prawem. Ponadto należy podkreślić, że Sąd nie jest uprawniony do badania celowości i zasadności podejmowanych przez radę gminy decyzji. Kontrola w tym zakresie przekraczałaby określone w ustawie kompetencje i oznaczałaby wkroczenie w upoważnienie i działania zastrzeżone dla podmiotów kierujących określoną strefą życia społeczności lokalnych. W związku z tym, nie mogły stać się przedmiotem oceny Sądu argumenty natury słusznościowej, podniesione w skardze, iż uchwała umożliwia budowę supermarketu, co w konsekwencji może doprowadzić do wzrostu bezrobocia. Należy przy tym zwrócić uwagę, że zaskarżona uchwała szeroko określa przeznaczenie zbywanej nieruchomości, wskazując nie tylko na usługi komercyjne, ale również usługi publiczne z zakresu nauki, oświaty i administracji, a więc obawy skarżącego są wyłącznie subiektywne. Skarga została wniesiona z zachowaniem trybu określonego w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Powyższe oznacza, że zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem i z tego względu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ skargę, jako nieuzasadnioną, należało oddalić.