II SA/Lu 139/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Powiatu i Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej przejęcia na własność Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego - w zakresie wniosku W. S. o dokonanie wykładni wyroku wydanego w dniu 19 maja 2011 r. p o s t a n a w i a: odmówić W. S. dokonania wykładni wyroku. Prawomocnym wyrokiem z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 139/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Powiatu i Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej przejęcia na własność Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego. W dniu 20 lutego 2012 r. uczestnik postępowania W. S. złożył wniosek o dokonanie wykładni powyższego wyroku. We wniosku, uzupełnionym pismami z dnia 16 i 20 marca 2012 r., uczestnik postępowania wskazał, iż domaga się potwierdzenia, że wyrok stwierdził bezzasadność pozbawienia użytkownika wszystkich działek, które bezprawnie zabrano 40 lat temu, niezależnie od tego, czy działki te wymieniono wyraźnie w treści wyroku, czy też nie. Podniósł, iż Sąd Rejonowy w Krasnymstawie Wydział Ksiąg Wieczystych postanowieniem z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt Dz. Kw.ZA1K/00006433/11, oddalił wniosek o wpisanie go jako właściciela działki nr ewid. 243/2 w księdze wieczystej nr ZA1K/00044358/8. Powodem wydania takiego rozstrzygnięcia, jak podkreślił W. S., było nieujęcie powyższej działki w treści wyroku z dnia 19 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Potrzeba wykładni może być wyłącznie wynikiem wadliwego lub nie dość precyzyjnego sformułowania orzeczenia. W trybie art. 158 p.p.s.a. sąd może wyjaśniać wątpliwości powstałe w wyniku niejasnego, a nie niekompletnego uzasadnienia orzeczenia. Niedopuszczalne jest bowiem – na mocy tego przepisu – uzupełnienie treści rozstrzygnięcia. Potrzeba wyjaśnienia treści sentencji wyroku bądź jego uzasadnienia zachodzi wtedy, gdy treść wyroku jest niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy (postanowienia NSA: z dnia 25 lutego 2005 r., OZ 1018/04, z dnia 17 lipca 2006 r., I FZ 270/06 oraz z dnia 9 stycznia 2008 r., II OZ 1364/07 – niepublikowane; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 562). Prawomocnym wyrokiem z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 139/11, Sąd, po rozpoznaniu skargi Powiatu i Zespołu Szkół w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] r., rep. [...], którą Kolegium: 1. stwierdziło nieważność decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału Rolnictwa, Leśnictwa i Skupu Urzędu Powiatowego w K. z dnia [...]r., nr [...] oraz utrzymanej tą decyzją w mocy decyzji Naczelnika Gminy w K. z dnia [...]r., nr [...], przejmującej na własność Państwa gospodarstwo rolne bez budynków, położone we wsi K. Z. i P. Z., gmina K., stanowiące własność M. S. , składające się z działek gruntu o powierzchni 11,40 ha oraz 1/2 udziału w działkach nr 728/1 i 728/2 – w części dotyczącej działek gruntu: nr 242/1 (obecnie nr 242/3 i nr 242/4), nr 242/2 i 1/2 udziału Skarbu Państwa w działkach nr 728/1 (obecnie nr 491) i nr 728/2 (obecnie nr 492), 2. stwierdziło, że w odniesieniu do działki gruntu nr 242/3 (obecnie nr 242/5 i nr 242/6) opisane wyżej decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa - oddalił skargę. W piśmie z dnia 20 stycznia 2012 r. W. S. zwrócił się do Sądu, o "jednoznaczne potwierdzenie, że treść przedmiotowego orzeczenia odnosi się do wszystkich działek, które zostały zabrane na podstawie rozstrzygnięcia, które w przedmiotowym postępowaniu usunięto, przywracając stan sprzed prawie 40 lat" (k. 87). W związku z wątpliwościami co do charakteru tego pisma Sąd zarządzeniem z dnia 28 lutego 2012 r. wezwał W. S. do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych pisma, poprzez wyjaśnienie: 1. czy pismo to stanowi: - wniosek o wydanie odpisu prawomocnego wyroku Sądu z dnia 19 maja 2011 r., II SA/Lu 139/11, wraz z uzasadnieniem, - wniosek o dokonanie wykładni powyższego wyroku, 2. czy też pismo to należy potraktować inaczej, a jeżeli tak, to uczestnik postępowania winien wskazać charakter tego pisma – pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (k. 91). W zakreślonym terminie uczestnik postępowania wyjaśnił, że jego wniosek dotyczy dokonania wykładni powyższego wyroku (k. 94). Wniosek W. S. nie może zostać uwzględniony. Uczestnik postępowania, jak sam wyjaśnił, zmierza do tego, by w treści wyroku Sądu wskazana została wyraźnie – jako bezprawnie przejęta – działka nr ewid. 243/2, objęta księgą wieczystą nr ZA1K/00044358/8, której "nieujęcie" w wyroku stanowiło podstawę oddalenia przez Sąd Rejonowy w Krasnymstawie jego wniosku o wpisanie go jako właściciela tej działki w prowadzonej dla niej księdze wieczystej. Ponownie należy podkreślić, iż niedopuszczalne jest, na podstawie powołanego art. 158 p.p.s.a., uzupełnianie treści uzasadnienia wyroku. Wykładnia wyroku nie może prowadzić do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia przez poszerzanie go o inne elementy (por. powołane wyżej postanowienie NSA z dnia 9 stycznia 2008 r., II OZ 1364/07 oraz postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 2011 r., I OZ 1018/11, niepubl.). Ubocznie jedynie należy wskazać, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka w granicach sprawy. Skoro zaskarżona decyzja, na którą skargę Sąd oddalił wyrokiem z dnia 19 maja 2011 r., nie zawierała rozstrzygnięcia co do przedmiotowej działki nr ewid. 243/2, to również Sąd, rozpoznając skargę na tę decyzję, nie był uprawniony do orzekania w wskazanym zakresie. Z tych względów Sąd, wobec brak przesłanek określonych w art. 158 p.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu.