II SA/Lu 143/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. F. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a I. przyznać A. F. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata o wyznaczenie którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w L.; II. umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie. Skarżący na urzędowym formularzu symbol PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadnił tym, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymuje się z prac dorywczych przynoszących miesięcznie dochód w kwocie od [...] do [...] złotych i jest właścicielem nieruchomości rolnej o łącznej powierzchni [...] ha objętych postępowaniem egzekucyjnym. Skarżący cierpi na poważne schorzenie [...]. W ponoszeniu kosztów utrzymania korzysta z pomocy rodziny oraz przyjaciół. Do stałych miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego zaliczył wydatki na leczenie – [...] złotych oraz wyżywienie – [...] złotych. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353). Druga z wymienionych sytuacji zachodzi w sprawie niniejszej. Dochód skarżącego nie wystarcza bowiem na pokrycie wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (koszty leczenie i wyżywienia). Zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata uznać należy za zasadny. Ze względu jednak na to, że na mocy unormowania art. 239 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a. skarżący jest w niniejszym postępowaniu zwolniony z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, skarży bowiem decyzję dotyczącą należności z funduszu alimentacyjnego, zbędna stała się ocena wpływu obciążenia go kosztami sądowymi na możliwość ponoszenia przez niego kosztów utrzymania koniecznego. Zgodnie z art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Z tych powodów przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata i umorzono postępowanie o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. i art. 249a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.