II SA/Lu 143/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na czynność Wójta Gminy Mircze w przedmiocie zapewnienia dostępu do danych przestrzennych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 12 października 2022 r. A. W. (dalej także jako "skarżąca"), powołując się na art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z art. 50 § 1 oraz art. 54 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") oraz art. 101 ust. 1 w zw. z art. 101a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 559 ze zm., dalej jako "u.s.g."), wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na Wójta Gminy (dalej także jako: "Wójt" lub "organ"), w związku z nieprawidłowym, tj. niezgodnym z prawem wykonywaniem przez organ czynności nakazanych przepisami prawa, a mianowicie czynności udostępniania zbiorów danych przestrzennych dla planów miejscowych oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy M., za pośrednictwem usługi pobierania, które to udostępniania – jak wskazała skarżąca – odbywa się obecnie z naruszeniem: art. 67a-67c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 503 ze zm., dalej jako "u.p.z.p."); art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 214, dalej jako "u.i.i.p.") i § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 26 października 2020 r. w sprawie zbiorów danych przestrzennych oraz metadanych w zakresie zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1916, dalej jako "rozporządzenie"). Powołując się na wskazane wyżej naruszenia skarżąca wniosła o uznanie, na podstawie art. 146 § 2 p.p.s.a., jej uprawnienia, wynikającego z wyżej przytoczonych przepisów, do uzyskania dostępu do kompletnych zbiorów danych przestrzennych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania organu, spełniających wymagania nałożone przepisami prawa, czyli uzyskania bezpośredniego dostępu do kompletnych zbiorów danych przestrzennych (zawierających trzy, a nie jeden obiekt przestrzenny) poprzez usługę pobierania WFS). Nadto, w oparciu o art. 101a ust. 2 u.g.n., domagała się nakazania organowi nadzoru wykonania niezbędnych czynności na rzecz skarżącej, na koszt i ryzyko gminy. Wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca wyjaśniła, że pismem z dnia 13 grudnia 2022 r. zwróciła się do Wójt Gminy z indywidualnym wnioskiem o udostępnienie jej, poprzez usługę pobierania, o której mowa w art. 9 ust. 1 pkt 3 u.i.i.p., zbioru danych przestrzennych dla planów miejscowych oraz zbioru danych przestrzennych dla studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi otrzymała pismo z dnia 4 stycznia 2023 r. informujące, że udostępniono możliwość pobierania na stronie https://listaplanow.gison.pl/mircze. Ponadto podano odniesienie do Ewidencji zbiorów i usług danych przestrzennych (EZiUDP), gdzie zgłoszone zostały usługi pobierania dla zbiorów danych planów miejscowych i studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżącej, ww. pismo organu jest w istocie odmową udostępnienia zbiorów danych, o które wnosiła. Dane przestrzenne dostępne pod wskazanymi, w odniesieniach do EZiUDP, adresami usług pobierania, nie zawierają bowiem treści wymaganych rozporządzeniem. Z odpowiedzi odsyłającej do strony https://listaplanów.gison.pl/mircze wynika ponadto, że organ wnioskowane dane udostępnia w sposób inny niż określony ww. przepisami prawa, tj. nie udostępnia ich bezpośrednio poprzez usługę pobierania. Skarżąca podniosła, że brak zapewnienia przez organ bezpośredniego dostępu do kompletnych zbiorów danych przestrzennych dla miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania, poprzez usługę pobierania, zgodnie z ww. przepisami, narusza jej prawa materialne, pozbawiając ją możliwości przeprowadzania analiz przestrzennych poprzez usługi danych przestrzennych, co gwarantuje jej art. 5 pkt 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1641 ze zm., dalej jako "u.o.d.p.w."). Skarżąca podkreśla, że jej skarga dotyczy indywidualnej relacji między nią a organem, to jest odmowy udostępnienia skarżącej danych przestrzennych poprzez organ, zatem negatywnego rozpatrzenia indywidualnego, pisemnego wniosku skarżącej w tym względzie. Nie są natomiast przedmiotem skargi czynności organu o charakterze ogólnym, takie jak samo prowadzenie zbiorów, czy gromadzenie w nich danych. Podkreśliła także, że przedmiotem skargi nie jest bezczynność Wójta Gminy, ale jego niezgodne z prawem czynności. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie w całości. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie organu, skarga winna zostać odrzucona, ponieważ określony przez skarżącą przedmiot skargi, tzn. prowadzenie przez organ administracji publicznych zbiorów danych związanych z tematami danych przestrzennych, w sposób i na zasadach określonych w u.i.i.p., nie może być uznany za czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, określoną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. lub inną czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a., których niepodejmowanie może być sankcjonowane na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedzone jest oceną jej dopuszczalności pod kątem przesłanek odrzucenia skargi określonych w art. 58 § 1 p.p.s.a. Ocena skargi pod tym kątem prowadzi do wniosku, że jest ona niedopuszczalna z przyczyny opisanej w punkcie 1 powołanego przepisu, wedle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na wstępie zaznaczyć trzeba, że sprawy zainicjowane analogicznymi skargami były już przedmiotem kontroli tutejszego Sądu, który postanowieniami z dnia 22 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 88/23 i II SA/Lu 89/23 odrzucił skargi. Wywody wyrażone w uzasadnieniach tych rozstrzygnięć zostały w całości podzielone przez Sąd orzekający w sprawie niniejszej i wykorzystane przy formułowaniu uzasadnienia niniejszego rozstrzygnięcia. Zakres właściwości sądów administracyjnych został ściśle określony przepisami prawa. Z art. 3 § 2 p.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny kontroluje legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w pkt 1–7 tego przepisu. Chodzi tu o: decyzje administracyjne (pkt 1), określone postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym (pkt 2), a także w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym (pkt 3), inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z pewnymi włączeniami (pkt 4), pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających (pkt 4a), akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5), a także inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6) oraz akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7). Ponadto sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznania skarg na bezczynność lub przewlekłość postępowania organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek działania, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie wyznaczonym do załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.). Z treści skargi wynika, że dotyczy ona niezgodnego z prawem wykonania przez organ nakazanych prawem czynności, polegających na braku zapewnienia dostępu do zbioru danych przestrzennych Gminy M., wymaganych obowiązującymi przepisami prawa. Skarżąca zarzuciła, że sposób udostępniania przez organ zbioru danych przestrzennych ujawnionych w Ewidencji zbiorów i usług danych przestrzennych nie zapewnia jej bezpośredniego dostępu do zbioru danych przestrzennych dla aktów planowania przestrzennego, a jedynie pozwala na pobranie predefiniowanych (utworzonych wcześniej) zestawów danych przestrzennych bez zapewnienia bezpośredniego dostępu oraz ciągłej aktualności danych. Istota skargi sprowadza się zatem do zakwestionowania sposobu udostępnienia danych, a nie braku tego udostępnienia w ogóle. W tym miejscu należy wyjaśnić, że na mocy nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 16 kwietnia 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 782; dalej jako "nowelizacja"), zobowiązano organy właściwe do sporządzania projektów aktów takich jak: plany zagospodarowania przestrzennego województwa, studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, miejscowe plany odbudowy i miejscowe plany rewitalizacji, do tworzenia oraz prowadzenia, w tym aktualizacji i udostępniania, zbiorów danych przestrzennych. Obowiązek ten sformułowano w art. 67a ust. 1 u.p.z.p. dodanym w dniu 31 października 2020 r., w ramach nowego rozdziału 5a pt. "Zbiory danych przestrzennych", regulującego zasady tworzenia, prowadzenia, aktualizacji i udostępniania zbiorów danych przestrzennych (dodanego na mocy art. 5 nowelizacji). Wedle art. 67a ust. 3 u.p.z.p., dane przestrzenne tworzone dla ww. aktów, obejmować mają co najmniej: (1) lokalizację przestrzenną obszaru objętego aktem w postaci wektorowej w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych; (2) atrybuty zawierające informacje o akcie; (3) część graficzną aktu w postaci cyfrowej reprezentacji z nadaną georeferencją w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych. Sposób tworzenia oraz prowadzenia, w tym aktualizacji i udostępniania zbiorów uwzględniający zakres informacyjny, strukturę, format i rozdzielczość przestrzenną danych gromadzonych w zbiorach oraz zakres informacyjny i strukturę metadanych infrastruktury informacji przestrzennej w zakresie zagospodarowania przestrzennego, został natomiast uregulowany w rozporządzeniu MRPiT, wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 67b u.p.z.p. Dodać należy, że zgodnie z przepisami ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej, dostęp do tych danych cyfrowych jest powszechny i nieodpłatny. W ocenie Sądu, ww. obowiązek organu polegający na utworzeniu, prowadzeniu i udostępnianiu zbiorów danych przestrzennych, którego realizacji domaga się skarżąca, nie stanowi żadnej z władczych form działania administracji publicznej wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1–7 p.p.s.a. W szczególności nie jest to czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - określona w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ani też inna czynność, których niepodejmowanie może być sankcjonowane na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Wątpliwości Sądu nie wzbudza przy tym, że nadana forma procesowa skargi - działanie Wójta Gminy - jest prawidłowa, bowiem skarżąca w treści skargi podkreśliła, że przedmiotem skargi nie jest bezczynność organu. W świetle ugruntowanych już poglądów orzecznictwa, przywołany art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., obejmuje czynności lub akty, które dokonywane są w sprawach indywidualnych, w których nie orzeka się w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. Podobnie jak decyzja czy postanowienie, akty lub czynności te są kierowane przez organ administracji publicznej do konkretnych, zindywidualizowanych podmiotów, niepodporządkowanych organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność. Akt lub czynność muszą mieć charakter publicznoprawny. Podejmowane są w sprawie indywidualnej w tym znaczeniu, że jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny (uprawnienie lub obowiązek), którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Z przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wynika, że akt lub czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że konieczne jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienie lub obowiązek konkretnego adresata. Inaczej mówiąc, musi występować związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, które dotyczą tak określonego uprawnienia lub obowiązku oznaczonego podmiotu. Uprawnienie lub obowiązek wynika z przepisu prawa, jeżeli jego powstanie nie wymaga konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2013 r., I OSK 2748/12, CBOSA). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że organy władzy publicznej, które udostępniają dane przestrzenne w wyniku realizacji obowiązku nałożonego na mocy ww. art. 67a-67c u.p.z.p., nie wydają w tym zakresie żadnego aktu, ani nie dokonują czynności jako organy administracji publicznej w stosunku do indywidualnego podmiotu. Obowiązek organu ma w tym przypadku jedynie ogólny charakter i nie odpowiada mu uprawnienie niepowiązanych z nim organizacyjnie podmiotów do żądania opublikowania określonych informacji, bądź też zmiany sposobu publikacji informacji już udostępnionych. Realizacja obowiązku przez organy wydające akty planistyczne mieszczące się w katalogu wskazanym w art. 67a ust. 2 u.p.z.p., sprowadza się do zamieszczenia informacji w zbiorach danych przestrzennych. Tym samym nie można zidentyfikować żadnego uprawnienia lub obowiązku, z którym pozostawałaby ona w związku - takim związku, który można byłoby opisać jako kształtowanie, określenie granic bądź sposobu czy też możliwości wykonywania (por. w odniesieniu do "Systemu Informacji Przestrzennej" - postanowienie WSA w Lublinie z 13 września 2016 r., II SAB/Lu 48/16). Sąd podziela w pełni pogląd tut. Sądu wyrażony w postanowieniach z dnia 2 listopada 2022 r., sygn. akt II SAB/Lu 142/22, II SAB/Lu 144/22 i II SAB/Lu 146/22, a także w powołanych w nich orzeczeniach, że sama czynność utworzenia zbiorów danych przestrzennych, czy też czynność zamieszczenia tam określonej informacji publicznej nie dotyczy uprawnień lub obowiązków skarżącej. Nie istnieje też przepis prawa, który uprawniałby skarżącą do żądania zamieszczenia lub usunięcia z tych zbiorów danych przestrzennych informacji publicznej. Sam wynikający z przepisów ustawy obowiązek utworzenia zbiorów danych przestrzennych nie rodzi w tym przypadku po stronie skarżącej uprawnień. W przypadku rejestrów, zbiorów czy baz prowadzonych przez organ zgodnie z kompetencjami, nie zachodzi przesłanka indywidualności i konkretności stosunku administracyjnego ze stroną skarżącą. Odnosząc się do argumentacji skarżącej dotyczącej indywidualnego charakteru jej wniosku z dnia 13 grudnia 2022 r., należy wskazać, że udostępnianie danych z ww. zbiorów nie następuje w formie wyodrębnionego działania organu w odpowiedzi na skierowany do niego indywidualny wniosek. Możliwość indywidualnego działania przez skarżącą w bazie danych tworzonej przez organ administracyjny nie oznacza, że wysyła ona indywidualne żądanie (podanie) w rozumieniu przepisów administracyjnych. Obowiązek organu w zakresie tworzenia bazy danych nie rodzi odpowiadających mu uprawnień po stronie skarżącej (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. I OSK 611/08, CBOSA). Pozbawione podstaw są zatem twierdzenia skarżącej, że sprawa nabrała indywidualnego charakteru na skutek złożenia wniosku o dostęp do informacji publicznej. Udostępnienie informacji publicznej może ewentualnie podlegać ocenie w odrębnym postępowaniu, nie można bowiem uczynić podstawą rozważań na kanwie niniejszego postępowania sprawy załatwianej w trybie dostępu do informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. 2022 r. poz. 902, dalej jako "u.d.i.p.") przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W konsekwencji, brak jest przepisu prawa, z którego wynikałby obowiązek organu odnoszący się do załatwienia konkretnej indywidualnej sprawy skarżącej. Oceny tej nie zmienia również fakt, że skarżąca powołuje w podstawie prawnej skargi art. 101a u.s.g., gdyż w art. 101a ust. 1 u.s.g. ustawodawca odsyła do art. 101 ust. 1 tej ustawy, co oznacza, że skargę na podstawie art. 101a ust. 1 u.s.g. może wnieść tylko ten czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone poprzez działania lub zaniechania opisane w art. 101a ust. 1 u.s.g. Kwestia zaś naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej została przez Sąd oceniona powyżej, przyjmując, że przedmiotem skargi nie są działania organu administracji o indywidualnym charakterze. Jeżeli zaś przedmiotem skargi nie są działania o indywidualnym charakterze, to także skarga dotycząca takiego przedmiotu wniesiona na podstawie art. 101a ust. 1 u.s.g. jest niedopuszczalna z uwagi na brak naruszenia indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia. Jest bowiem powszechnie przyjęte, że w art. 101 ust. 1 u.s.g., a zatem także w art. 101a ust. 1 u.s.g., mowa jest o indywidualnym interesie prawnym lub uprawnieniu.(por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2660/22, CBOSA). Również odwołanie do przepisów regulujących dostęp do otwartych danych i ponownego wykorzystania informacji publicznej, na które powołuje się skarżąca wspiera tezę o niedopuszczalności skargi. Dane przestrzenne, o których mowa w art. 67a-67c u.p.z.p. mieszczą się w kategorii pojęciowej otwartych danych, a ich wykorzystanie do celów prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą spełnia kryteria pojęciowe ponownego wykorzystania informacji publicznej. Przepisy u.o.d.p.w., przyznają każdemu prawo do ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego: (1) udostępnianych w Biuletynie Informacji Publicznej podmiotu zobowiązanego lub w portalu danych, lub w innym systemie teleinformatycznym podmiotu zobowiązanego; (2) przekazanych na wniosek o ponowne wykorzystywanie (art. 5). Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie nie chodzi o działania w zakresie rozpoznania indywidualnego wniosku skarżącej o ponowne wykorzystanie informacji publicznej, ale o dostęp generalny, o którym mowa w art. 5 pkt 1 ustawy. W tym zakresie realizacja obowiązków podmiotu zobowiązanego nie przyjmuje postaci żadnych czynności czy aktów o charakterze indywidualnym, które mogłyby być kwalifikowane jako czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Udostępnianie przez organ zobowiązany informacji w Biuletynie Informacji Publicznej nie ma charakteru indywidualnego, gdyż czynności podejmowane w tym zakresie nie są skierowane do indywidualnie oznaczonego adresata. Obowiązek organu ma tu jedynie ogólny charakter i nie odpowiada mu uprawnienie niepowiązanych z nim organizacyjnie podmiotów do żądania opublikowania określonych informacji, bądź też zmiany sposobu publikacji informacji już udostępnionych. Żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie statuuje takiego uprawnienia, co oznacza, iż w konsekwencji, czynności podejmowanych przez organ nie można także określić jako władcze. Zarówno zatem czynność utworzenia Biuletynu Informacji Publicznej, czy też czynność zamieszczenia tam określonej informacji publicznej nie dotyczy uprawnień lub obowiązków indywidualnego podmiotu, który wnosi skargę na czynność w tym przedmiocie. Nie istnieje też przepis prawa, który uprawniałby skarżącego do żądania zamieszczenia lub też usunięcia z BIP informacji publicznej. Sam wynikający z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązek utworzenia Biuletynu nie rodzi w tym przypadku po stronie skarżącej uprawnień (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 611/08; postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 2110/05; wyrok WSA w Łodzi z 27 września 2017 r., sygn. akt II SAB/Łd 168/17; CBOSA). Poglądy te mają pełne odniesienie do innych form "generalnych" (nie-wnioskowych) udostępniania informacji publicznej czy umożliwiania ponownego wykorzystywania informacji publicznej. Weryfikacja prawidłowości wykonywania obowiązków podmiotów zobowiązanych w tym zakresie jest możliwa tylko w ramach wewnętrznej kontroli administracyjnej, sprawowanej przez organy nadrzędne, względnie – w przypadku organów jednostek samorządu terytorialnego – w ramach nadzoru wojewody. Sądowi z urzędu znany jest fakt, że skarżąca kierowała wnioski i żądania dotyczące nieprawidłowej jej zdaniem realizacji obowiązków w przedmiocie udostępnienia danych przestrzennych z zakresu zagospodarowania przestrzennego do kilkuset gmin w Polsce, a następnie wnosiła skargi na bezczynność, a w ostatnim czasie także na działanie tych organów do sądów administracyjnych. Sądy administracyjne przyjęły w tym zakresie jednolity pogląd, uznający skargi zarówno na bezczynność jak i na działanie za niedopuszczalne, gdyż wykraczające poza zakres kognicji sądu administracyjnego (według stanu na dzień wydania postanowienia, por. postanowienia WSA w Białymstoku z dnia 29 września 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 658/22 i II SA/Bk 663/22; postanowienia WSA w Gdańsku z dnia 20 września 2022 r., sygn. akt II SAB/Gd 92/22, z dnia 30 września 2022 r., sygn. akt II SAB/Gd 96/22, z dnia 27 października 2022 r., sygn. akt II SAB/Gd 109/22, z dnia 28 października 2022 r., sygn. akt II SAB/Gd 114/22; postanowienie WSA w Łodzi z dnia 20 października 2022 r., sygn. akt II SAB/Łd 113/22; postanowienia WSA w Poznaniu z dnia 14 października 2022 r., sygn. akt IV SAB/Po 123/22; z dnia 25 października 2022 r., sygn. akt IV SAB/Po 139/22 i IV SAB/Po 140/22; z dnia 26 października 2022 r., sygn. akt IV SAB/Po 148/22, IV SAB/Po 149/22 i IV SAB/Po 152/22; postanowienia NSA: z dnia 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2660/22 oraz II OSK 2676/22; CBOSA). Sąd orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela powyższe stanowisko, za czym przemawia nie tylko zasadność argumentacji, ale również konieczność zachowania jednolitości orzecznictwa w sytuacji analogicznych skarg wnoszonych przez ten sam podmiot. Końcowo, Sąd zauważa, że skarga na działanie Wójta to skarga powszechna (obywatelska) składana w trybie przepisów działu VIII K.p.a. pt. "Skargi i wnioski" Przedmiotem takiej skargi może być w szczególności: zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (art. 227 K.p.a.). Skarga taka może zatem zawierać krytykę nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników, zarzuty wadliwej działalności organu, lub też wyrażać niezadowolenie z jego pracy, czy też wytykać zaniechania i inne nieprawidłowości. Prawo wniesienia tego rodzaju skargi stanowi realizację zagwarantowanego konstytucyjnie prawa składania petycji, skarg i wniosków do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do organizacji i instytucji społecznych. Wniesiona skarga uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończącym się czynnością faktyczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. W postępowaniu tym nie istnieją strony, nie ma instancji, a działania podejmowane przez organ nie mają formy aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Postępowanie ma na celu ustalenie prawidłowości i terminowości działania organów administracyjnych i ich pracowników oraz zbadanie potrzeby podjęcia określonych czynności. Jak stanowi przy tym art. 223 § 1 K.p.a. organy państwowe rozpatrują oraz załatwiają skargi i wnioski w ramach swojej właściwości, którą pomocnicza określa art. 229 K.p.a. Zarówno sposób procedowania, jak i sposób załatwienia skargi, pozostaje natomiast poza zakresem właściwości sądów administracyjnych. Działania oraz zaniechania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg, nie mieszczą się w zakresie kontroli sądowej, podobnie jak bezczynność lub przewlekłość działania organów w załatwieniu takiej skargi. Z tych wszystkich względów skarga, jako dotyczące sprawy nienależącej do właściwości sądów administracyjnych, jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy orzeczono, jak w sentencji postanowienia.